Με μια βαλιτσα


Έλενα Σαλιγκάρα
Η μέρα δεν έχει χαράξει ακόμη μα έχω σηκωθεί από ώρα. Δεν άντεχα να μείνω άλλο στο κρεβάτι. Πώς θα μπορούσα άλλωστε όταν ξέρω πως από σήμερα η ζωή μου θα αλλάξει;
Η βαλίτσα μου στέκεται πλάι στην πόρτα και σε άλλη περίπτωση θα σήμαινε πως πάμε ταξίδι. Έτσι είναι και τώρα, με τη διαφορά πως φεύγω μόνος.
Ο χρόνος κυλάει μα ακόμη δε βρίσκω το κουράγιο για να φύγω. Στέκομαι μπροστά στο παράθυρο και χαζεύω τη θέα από το σπίτι μας. Δε με πειράζει που είναι σκοτάδι. Η εικόνα της γειτονιάς μου είναι τόσο οικεία που μπορώ να θυμηθώ με κάθε λεπτομέρεια την όψη της απέναντι ατημέλητης πολυκατοικίας. Άλλωστε είναι τόσο στενός ο δρόμος που μας χωρίζει που νομίζεις πως με ένα σάλτο θα τη φτάσεις. Λίγο πιο κάτω είναι το περίπτερο που αγοράζω την εφημερίδα μου ενώ στο βάθος το παρατημένο πάρκο που συνηθίζουν να παίζουν τα παιδιά μου. Ομολογώ πως ποτέ δεν μου άρεσε να μένω εδώ μα τώρα όλα φαντάζουν πιο όμορφα.
Τα παιδιά μου κοιμούνται ακόμη. Δυο άγγελοι σε αντικριστά κρεβάτια ονειρεύονται και εγώ χαϊδεύω τα μαλλάκια τους. Εύχομαι να μην νομίσουν πως τα εγκατέλειψα. Μήπως θα έπρεπε να τα ξυπνήσω; Να ακούσουν πάλι πως τα λατρεύω και πως δε φεύγω για πάντα. Καλύτερα όχι. Ας μείνει η εικόνα που έκλεισαν χθες στην ψυχούλα τους. Τον πατέρα τους χαμογελαστό και όχι κάποιον με δάκρυα στα μάτια.
Σηκώνω την αποσκευή, είναι τόσο ελαφριά. Δεν έχω πάρει πολλά πράγματα, μάλλον δεν αντέχω άλλο βάρος. Αρκετό έχω ήδη μέσα μου για την απόφαση που πήρα. Εκείνο που φρόντισα να πάρω οπωσδήποτε μαζί μου είναι μια φωτογραφία. Η γυναίκα μου χαμογελαστή κρατάει -μωρό τότε- το μικρό μας αγγελούδι ενώ το μεγαλύτερο κάθεται στο ποδηλατάκι του. Εγώ τους είχα τραβήξει τότε που είχαμε πάει εκδρομή. Τότε που ήμασταν ευτυχισμένοι.
Λίγο πριν ανοίξω την πόρτα, νιώθω ένα άγγιγμα στο μπράτσο μου. Γυρίζω και βλέπω τη Σοφία. Το ύφος της με καρφώνει. Δε μου μιλά και αυτό με βολεύει απίστευτα. Οι αποχαιρετισμοί είναι το χειρότερό μου.
Βγαίνω στον δρόμο. Σε λίγο θα ξημερώσει, κι απ' όσο μπορώ να διακρίνω, η μέρα θα είναι λαμπερή. Έτσι είναι σ' αυτή τη χώρα, ακόμη και τον Ιανουάριο υπάρχει περίπτωση να απολαύσουμε ένα μεσημέρι με λιακάδα. Μόνο που το σημερινό, εγώ δε θα προλάβω να το δω.
Περπατώ και πίσω μου σέρνω τη βαλίτσα. Έχω φυλάξει τις προσδοκίες μου εκεί μέσα αλλά και την υπομονή μέχρι να έρθει η ώρα που θα μπορέσω να δω ξανά την οικογένειά μου. Ποιος να μου το ‘λεγε πως όταν άκουγα τις ιστορίες του παππού μου για την ξενιτιά θα ερχόταν η μέρα που θα το ζούσα κι εγώ; Εύχομαι μόνο να τα καταφέρω όπως κι εκείνος, που μπόρεσε να στήσει μια καλύτερη ζωή εκεί στα ξένα για τους αγαπημένους του. Το μόνο που επιζητώ είναι να έρθει η στιγμή που πάλι θα τους φωτογραφίσω χαμογελαστούς. Δε θα είναι το ίδιο, το ξέρω. Εδώ είναι η πατρίδα μας και η ψυχή μας εδώ θα τριγυρνάει. Μακάρι να μπορούσα να πάρω την ομορφιά αυτού του τόπου μαζί μου, μα πώς να χωρέσει ο ήλιος στη βαλίτσα;

Πηγη:tovivlio.net
γράφει η Έλενα Σαλιγκάρα
Share on Google Plus

About Βασιλική Ευαγγέλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου