ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ!



Παιδεία μια λέξη βαρυσήμαντη και πολυδιάστατη. Πρωταρχικός ρόλος της παιδείας είναι να καταστήσει τον ανώριμο άνθρωπο, ικανό να κατευθύνει τη νόηση, τη βούληση και την πράξη προς τον ύπατο σκοπό.

Μέσα σ’αυτά τα πλαίσια, σημαντική είναι η συμβολή της οικογένειας στην αγωγή του παιδιού. Η οικογένεια είναι το πρωταρχικό κύτταρο της κοινωνίας. Είναι αυτή που δίνει τα απαραίτητα εφόδια για να γίνει ενεργό μέλος της κοινωνίας. Πρωταρχικός είναι ο ρόλος της μητέρας και του πατέρα στην εξέλιξη της ζωής του, Το παιδί από τα πρώτα στάδια της ζωής του δέχεται το χάδι του χεριού της μητέρας και το χαμόγελο των ματιών της. Όταν απουσιάσουν το χάδι και το χαμόγελο για οποιοδήποτε λόγο τότε η παιδική χάρη και το χαμόγελο που του είναι φυσικά στην κατάσταση ηρεμίας του δε θα αναπτυχθούν ποτέ στο βλέμμα του κ΄ στα χείλη του. Η φωτισμένη κ΄ συνετή μητέρα ¨ ζει για το παιδί της για την αγάπη που του προσφέρει κ΄ όχι για τα πείσματα της, ούτε για τον εγωισμό της που κ΄ζωντανεύει με το ζωώδες στοιχείο που έχει μέσα της¨.

Ο συναισθηματικός κ΄ κοινωνικός βίος ενός ανθρώπου εξαρτάται από τις συνεχείς φυσικές κ΄ ψυχικές σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στη μητέρα κ΄σ’ αυτόν τον ίδιο. Ρυθμιστικό παράγοντα της διαγωγής του παιδιού αποτελεί η σχέση του ίδιου με τον πατέρα κ΄ τα άλλα μέλη του οικογενειακού περιβάλλοντος. Η ηθικότητα του ανθρώπου είναι το αποτέλεσμα της εξέλιξης των πρώτων συναισθημάτων αγάπης κ΄ευγνωμοσύνης που δοκιμάζει στη βρεφική του ηλικία. Όλα ξεκινούν από τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στο μικρό παιδί κ΄ στη μητέρα του.Δίκαια λοιπόν χαρακτηρίζεται ότι τα παιδιά αποτελούν τη μικρογραφία των μεγάλων!



Το παιδί είναι τώρα περιποιημένο κ΄χαίρεται. Να !Το σπέρμα της αγάπης άρχισε να εκδηλώνεται μέσα του. Αλλά να! Ένα νέο αντικείμενο για το παιδί. Παραξενεύεται, φοβάται, κλαίει. Η μητέρα του το σφίγγει πιο δυνατά στην αγκαλιά της, παίζει μαζί του. Τα δάκρυα του σταματούν. Το παιδί δεν κλαίει πια. Στο χαμόγελο της μητέρας του απαντά με χαμόγελο, μ’ένα χαρούμενο βλέμμα,χωρίς πια τα σύννεφα του φόβου. Η μητέρα βρίσκεται δίπλα του για κάθε ανάγκη του. Βρίσκεται εκεί την ώρα του φαγητού και δροσίζει το βλαστάρι της την ώρα της δίψας.

Δεν αργούν, λοιπόν, να αναπτυχθούν τα σπέρματα της αγάπης, της εμπιστοσύνης, της ευγνωμοσύνης και της κοινωνικότητας .Η μητρική <<αγκάλη>> γεννά την αγάπη. Τώρα η μητέρα του θα πρέπει να φανεί αλύγιστη στις ακατάσχετες επιθυμίες του. Το παιδί κραυγάζει, αυτή είναι άκαμπτη, σταματά και φωνάζει, υποτάσσεται στη θέληση του. Στη θέληση της μητέρας του.



Η συνείδηση κάνει την εμφάνιση της. Είναι το πρώτο αμυδρό φως εκείνου του συναισθήματος που κάνει το παιδί να μην επαναστατεί ενάντια σε μία μητέρα που το αγαπά. Κάνει την εμφάνισή της η αμυδρή λάμψη του συναισθήματος που το κάνει να νιώθει πως η μητέρα του ζει και υπάρχει μόνο γι’ αυτό αλλά και η πρώτη λάμψη του συναισθήματος που το κάνει να νιώθει ότι, όλα στον κόσμο δεν υπάρχουν μόνο γι' αυτό. Το παιδί, λοιπόν, που πιστεύει στην επίβλεψη της μητέρας του μπορεί να εκτελεί το αγαθό από αγάπη προς το Θεό όπως το εκτελεί μέχρι τώρα για τη μητέρα του.

Μαρία Χριστοδούλου,
Φιλόλογος
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου