Η Ρένα Ζαΐρη Ρωσση αποκλειστικά στο femalevoice.gr

Με ένα νέο βιβλίο "Δυο φιλιά για την Αμέλια " η Ρενα Ζαΐρη Ρωσση γυρίζει όλη την  Ελλάδα σε παρουσιάσεις και το αναγνωστικό κοινό της δείχνει την αγάπη του σε κάθε ευκαιρία.Η συγγραφέας παραχώρησε συνέντευξή της στη συντάκτρια του femalevoice.gr Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου.
Κυρία Ρώσση  μας έχετε  χαρίσει 12 εξαιρετικά  μυθιστορήματα για ενήλικες αλλά και 150 περίπου βιβλία για παιδιά. Αξιοζήλευτη έργο για κάθε λογοτέχνη. Ποιο ήταν το έναυσμα για την ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;
Στην ενασχόλησή μου με τον κόσμο της λογοτεχνίας, πιστεύω πως με ώθησε η πληγωμένη παιδική μου ηλικία.
Γιατί προτού προλάβω να γνωρίσω τη μητέρα μου, εκείνη έφυγε για ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό… Για πολλά χρόνια, στην προσπάθειά μου να νιώσω τη μητρική αγάπη και την ασφάλεια, που τόσο μου έλειπε, έκλεινα τα μάτια και έφτιαχνα με τη φαντασία μου μια μαμά για μένα, μια ολοζώντανη μητέρα που με αγκάλιαζε σφιχτά, που μου έφτιαχνε τηγανητές πατάτες, που με φιλούσε συνέχεια.
Έκανα δηλαδή συνεχείς ασκήσεις φαντασίας. Μέχρι που τα συναισθήματα άρχισαν να «ξεχειλίζουν» από μέσα μου, μέχρι που βρήκαν τελικά διέξοδο στο χαρτί και τις λέξεις.
Μια μέρα, έτσι εντελώς φυσικά, άρχισα να γράφω. Έρεε η γραφή από μέσα μου από πολύ μικρή και οι δασκάλες στο σχολείο ρωτούσαν: «Μα είναι δυνατόν να την έγραψες μόνη σου αυτή την έκθεση;» Με σήκωναν όμως –παρόλο που ήμουν δειλό παιδάκι- να τη διαβάσω στα άλλα παιδιά.
Δεν ξέρω τελικά αν ο συγγραφέας γεννιέται ή γίνεται. Πιστεύω πως είναι συνδυασμός και των δύο. Γιατί θέλει καθημερινή τριβή με τα συναισθήματα, απαιτεί ατελείωτες ώρες συντροφιά με το κομπιούτερ, πάλη με τον ίδιο σου τον εαυτό. Αν σου αρέσει να γράφεις, αν παθιάζεσαι, αν εξασκείσαι καθημερινά, τότε μπορείς να γίνεις συγγραφέας. Αρκεί να διαβάζεις από μικρός άπειρα βιβλία, να επιβάλλεσαι στον εαυτό σου, να ανοίγεσαι στους ανθρώπους, να σέβεσαι τον αναγνώστη.
Από πού εμπνέεστε; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να βρείτε τις πληροφορίες που απαιτούνται ώστε να συνδυάσετε τυχόν ιστορικά γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στα βιβλία σας;
Εμπνέομαι από την ίδια τη ζωή. Από τους ανθρώπους γύρω μου. Προσπαθώ να  χαρτογραφήσω την ψυχή τους. Δύσκολο ή εύκολο όταν χρειάζομαι πληροφορίες, ταξιδεύω σε βιβλία, άπειρα βιβλία και στο διαδίκτυο. Σε κάθε μυθιστόρημά μου απαιτείται πολύς χρόνος για να συλλέξω τις αντίστοιχες πληροφορίες, όμως είναι απαραίτητο όταν σέβεσαι τον αναγνώστη σου. Για  παράδειγμα, χρειάστηκα πάνω από τρεις μήνες, για το μυθιστόρημά μου, «Δίδυμα Φεγγάρια». Τρεις μήνες για μια και μόνη παράγραφο. Γιατί δεν ήξερα και πολλά για το Άγιο Όρος, για τις βυζαντινές ώρες, για τόσα και τόσα που μου ήταν απαραίτητα γράφοντας για έναν μοναχό. Έπρεπε να μάθω ακόμα και το λόγο που ένας άνθρωπος εγκαταλείπει την καθημερινή του ζωή και αφοσιώνεται στον Θεό…
Ναι, οι σωστές, οι έγκυρες πληροφορίες, είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητες για κάθε συγγραφέα. Και όχι μόνο για ιστορικά γεγονότα και τόπους, αλλά και για ιατρικά, δικηγορικά, αστυνομικά και ένα σωρό άλλα θέματα. Μεταμορφώνομαι σε ντεντέκτιβ για να τα ανιχνεύσω και να τα αποδώσω σωστά.
Πιστεύετε ότι ο συγγραφέας πρέπει να έχει προσωπικά βιώματα από τους τόπους για τους οποίους γράφει;
Όταν γράφω, «ταξιδεύω» τους ήρωες και τις ηρωίδες μου. Για να έχει αέρα καθαρό η γραφή μου, για να χαρίσω στους αναγνώστες μου την ομορφιά της ζωής, έστω και μέσα από τα ταξίδια.
Πιότερο περπατάω στην Ελλάδα.
Γιατί είναι μαγεία κάθε πόλη της, κάθε νησί της. Ταξιδεύω γράφοντας όμως και στο εξωτερικό. Φυσικά σε μέρη που έχω πάει κι έχω βιώσει. Μυρίζω το κάθε μέρος, παρατηρώ τα χρώματά του, αφουγκράζομαι τους ήχους και τις ιδιαιτερότητές του. Βρίσκω μαγευτικά στοιχεία παντού.
Μου είναι αδύνατον να φανταστώ κάποιον Έλληνα να μην αγαπάει το μέρος που γεννήθηκε. Κι αν ταξιδεύω τους αναγνώστες μου, είναι γιατί τα ταξίδια είναι το πάθος μου. Ακόμα και τα συγγραφικά.  Αλλά και γιατί με ιντριγκάρει η ιστορία, η ομορφιά, το παρόν και το παρελθόν σε κάθε χωριό, πόλη, νησί της πατρίδας μας. Προσπαθώ να μεταδώσω την ομορφιά γύρω μου. Να βοηθήσω τον αναγνώστη μου να χαμογελάει με το κάθε τι. Ακόμα και με τις ηλιαχτίδες, το κελάηδημα ενός πουλιού, τα χρώματα ενός λουλουδιού. Ναι, σίγουρα η ζωή δεν είναι παράδεισος. Μπορεί όμως να μοιάσει με ένα τεράστιο λούνα παρκ συναισθημάτων, με ένα αέναο ταξίδι ομορφιάς. Αρκεί να το θέλουμε…
Κάπου είχα διαβάσει πως οι τόποι που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, ή απλά ζούμε, γίνονται σιγά σιγά κομμάτια του ίδιου μας του εαυτού, διαμορφώνουν το χαρακτήρα μας, πλουτίζουν τη ζωή  μας, τη γεμίζουν φως. Και τι πιο υπέροχο για έναν συγγραφέα να προσπαθεί να αποκρυπτογραφεί εκτός από τον χαρακτήρα του ήρωά του και τον ίδιο του τον τόπο;
Εσείς κατευθύνετε τους ήρωες ή οι ήρωες σας από ένα σημείο και μετά αυτομολούν και κατευθύνουν τη γραφή σας;
Τα παιδιά με έμαθαν να γράφω για τους ενήλικες, βουτώντας την πένα μου στο μελάνι της καρδιάς μου. Με έμαθαν να είμαι αληθινή, να χαίρομαι, να λυπάμαι, να γελάω ακόμα και να κλαίω γράφοντας. Γενικά να μη φοβάμαι να ανοιχτώ συγγραφικά. Με έμαθαν όμως να κάνω και «σκανδαλιές». Να γεμίζω ανατροπές κάθε μου μυθιστόρημα, πολλές φορές ακόμα και να κόβω την ανάσα του αναγνώστη μου.
Όταν γράφω έχω κάποιον στόχο. Τον υπηρετώ αυτό τον στόχο, προσπαθώντας να φτάσω στη λύτρωση. Όμως «παίζω» παρέα με τους ήρωές μου, για να μη βαρεθώ ποτέ, ούτε εγώ ούτε ο αναγνώστης μου. Τους ταξιδεύω για να χαίρομαι την ελευθερία, τον καθαρό αέρα της γραφής και πολλές φορές ενώ πιστεύω πως ξέρω τον δρόμο που θα πάρουν, αλλάζω γνώμη, λοξοδρομώ. Επίτηδες. Για να δω πού θα καταλήξουν. Παρέα τους πειραματίζομαι.
Είναι μαγική η γραφή. Κάποιες φορές θέλω να «σκοτώσω» κάποιον ήρωά μου. Για να ηρεμήσω. Για να ακολουθήσω άλλους δρόμους. Και τελικά ο ήρωας ή η ηρωίδα μου όχι μόνο δεν πεθαίνει, αλλά παντρεύεται, κάνει παιδιά… Όπως έγινε με την Ελίνα μου, στο «Αγαπώ θα πει Χάνομαι».
Όταν η γραφή είναι η ανάσα σου, όταν ζεις γράφοντας, δε βάζεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου, γιατί είναι βαρετό. Τις μετατρέπεις σε παιχνίδια του μυαλού, για να σε παρασύρουν, να σε ενθουσιάσουν, να σε μαγέψουν… Και πολλές άπειρες φορές, αφήνεις τους ήρωές σου να σε κάνουν ό,τι θέλουν!
«Δυο φιλιά για την Αμέλια» λίγα λόγια για το βιβλίο.
Θέλησα να μιλήσω για την αγάπη. Την αγάπη που είναι σαν την αλφάβητο. Πρέπει να έχεις κάποιον κοντά σου για να στη συλλαβίσει από  την αρχή.  Γι’ αυτό και βούτηξα  στην ψυχή της ηρωίδας μου, μιας γυναίκας που έγινε η πιο διάσημη, η πιο αγαπημένη Ελληνίδα ηθοποιός. Τα αστέρια φταρνίζονταν για χάρη της, τη έλουζαν με την αστερόσκονή τους.
Μα εκείνη πετούσε ψηλά. Ήθελε να αγγίξει τον ήλιο.
Από το κρεβάτι της πέρασαν διάσημοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί. Άντρες που φάνταζαν θεοί του Ολύμπου, αλλά και άντρες της διπλανής πόρτας. Όλοι την ερωτεύτηκαν, όλοι. Ίσως έφταιγαν τα μάτια της, που ήταν μενεξεδένια. Αραχνοΰφαντα πέταλα θαλασσινής ανεμώνης.
Μια ζωή στο κόκκινο ήταν η ζωή της. Κρυμμένη πίσω από μυριάδες λάθη και πάθη. Πίσω από περιπέτειες, μυστικά και ψέματα. Φόνους, υπεξαιρέσεις, απιστίες και αμαρτίες ανείπωτες.
Κάθε άντρας που βρέθηκε δίπλα της, την ερωτεύτηκε.
Κάθε παιδί που γέννησε, τη μίσησε.
Μα δεν την ενδιέφερε διόλου. Τους έγραφε όλους στα παλιά της τα παπούτσια. Τους φερόταν υποτιμητικά. Γιατί δεν είχαν ταλέντο, δεν ήταν διάσημοι.
«Τι είναι η αγάπη;» ρώτησε κάποια στιγμή.
Είναι η μόνη ερώτηση στην οποία δεν μπόρεσε ποτέ να  απαντήσει.
Ενδόμυχα τον απόφευγε τον κρυμμένο, τον πραγματικό εαυτό της. Μέχρι που ήρθε αντιμέτωπη μαζί του, μέχρι που συνειδητοποίησε τα λάθη της ζωής της.
Κανένας δεν είχε μάθει στην ηρωίδα μου τι σημαίνει αγαπώ πραγματικά τον εαυτό μου.
Τι σημαίνει αγαπώ λανθασμένα τον εαυτό μου.
Γι’ αυτό και ξέφυγε από τα όριά της. Σαν τον Νάρκισσο, στον αρχαίο ελληνικό μύθο, γοητεύτηκε από την ίδια την αντανάκλασή της στο νερό. 
Πέταξε ψηλά ίσαμε τον ήλιο. Και σαν τον Ίκαρο είδε τα φτερά της να καίγονται.
Θα έρθει άραγε και για κείνη η στιγμή που για λίγη τρυφερότητα, λίγη αγάπη, για δυο φιλιά μονάχα, θα θελήσει να χαρίσει ολόκληρο το βασίλειό της;
Διαβάζοντας σας έχω την εντύπωση ότι τα μυθιστορήματα σας ξεχειλίζουν από κομμάτια του εαυτού σας, αναμνήσεις και στοιχεία της προσωπικότητας σας; Έχω δίκιο ή όχι;
Έχετε απόλυτο δίκιο. Κάθε φορά που γράφω ένα βιβλίο καταθέτω, θέλοντας και μη, πολλές προσωπικές μου εμπειρίες. Δε γίνεται αλλιώς.
Κάθε βιβλίο γεννιέται μέσα μου, είναι κομμάτι του εαυτού μου. Προσπαθώ να ρουφήξω κάθε τι γύρω μου, να αφουγκραστώ αξίες ζωής. Κι ύστερα ο κόσμος ο πραγματικός ενώνεται με τη φαντασία, τις εμπειρίες, τις χαρές και τους πόνους της ζωής μου. Κάπως έτσι αρχίζει να δημιουργείται σιγά σιγά κάθε μυθιστόρημά μου.
Πιστεύω πως όταν γράφεις ρουφάς τα θαύματα της ζωής, τα μετουσιώνεις  και τα προσφέρεις με τη δική σου προσωπική σφραγίδα, με τη δική σου ανάσα ψυχής.
Υπάρχουν μυθιστορήματα που έχω γράψει, όπως τα «Δίδυμα Φεγγάρια» που βασίστηκαν σε μια αληθινή ιστορία, μια ιστορία που μου διηγήθηκε η μαμά της μαμάς μου.
Η γιαγιά μου ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του παρελθόντος της πατρίδας μας. Είχε ζήσει την προσφυγιά, είχε βιώσει χαρές και λύπες ανείπωτες. Μερικές από τις αναμνήσεις της, τις έχω αποτυπώσει στο μυθιστόρημά μου, «Μικροί Άγγελοι», αλλά και στο «Άρωμα Βανίλιας». Η γιαγιά Αγγελική των βιβλίων, είναι η δική μου η γιαγιά.
Δεν υπάρχει μυθιστόρημα που έχω γράψει που να μην περιέχει κομμάτια της ζωής μου, λόγια ανθρώπων που αγαπώ, πράξεις κι ακούσματα που πίστευα πως έχω ξεχάσει στο διάβα της ζωής. Κι όλα αυτά μαζί ανακατεμένα με τη φαντασία κι όλα αυτά μαζί ένα με μένα. Δεν μπορώ να γράψω χωρίς να νιώσω, με όλη τη σημασία της λέξης. Γιατί τότε δεν θα νιώσει τίποτα κι ο αναγνώστης. Όταν γράφω για έναν ήρωα, γίνομαι ο ήρωας. Κι επειδή γράφω σε πρώτο πρόσωπο, αυτό με βοηθάει απεριόριστα.
Ο συγγραφέας πρέπει να είναι και καλός ηθοποιός. Να υποδύεται ένα ρόλο όταν τον γράφει. Να είναι μακριά από τον ήρωα, αντικειμενικός και δίκαιος και ταυτόχρονα να είναι ο ίδιος ο ήρωας.
Στα βιβλία σας έχετε καταπιαστεί με θέματα  κοινωνικού περιεχομένου. Πιστεύετε ότι το ταλέντο μόνο φτάνει ή πρέπει να υπάρχει και ένα επιστημονικό υπόβαθρο για να γράψει κάποιος κάτι;
Όχι, δε φτάνει μόνο το ταλέντο. Χρειάζεται και ένα επιστημονικό υπόβαθρο. Σπούδασα παιδαγωγική και παιδική ψυχολογία και οι σπουδές αυτές πιστεύω πως με έχουν βοηθήσει στην κατανόηση των ηρώων μου. Το πολύτιμο μυστικό είναι να ξέρεις πως ακόμα και οι ενήλικες είναι «μεγάλα παιδιά», πως κάποιος πρέπει να τους θυμίσει τη χαμένη, αλλά τόσο πολύτιμη αθωότητά τους, το ξεχασμένο τους χαμόγελο, αυτό που κάνει να φαίνονται όλα ωραία…
Όταν ολοκληρώνετε ένα βιβλίο ζητάτε την γνώμη κάποιου οικείου σας προσώπου ή όχι;
Ο άντρας μου είναι ο πιο αυστηρός κριτής  μου. Διαβάζει πρώτος τα μυθιστορήματά του και μου λέει τη γνώμη του. Άλλες φορές την ακούω και άλλες, όχι, ακολουθώντας το ένστικτό μου…
Έχετε γράψει λατρεμένα μυθιστορήματα. Ξεχωρίζετε κάποιο; Θα θέλατε να μου πείτε λίγα λόγια για το καθένα ή το κρυμμένο μήνυμα που βρίσκεται πίσω από το κάθε βιβλίο σας;
Τα βιβλία μου έχουν εκδοθεί σε διάφορους εκδοτικούς οίκους. Το 2010 όμως στάθηκα απίστευτα τυχερή, γιατί κατάφερα με το έργο μου να ανήκω κι εγώ ανάμεσα στους συγγραφείς των εκδόσεων Ψυχογιός. Είναι ένας εκδοτικός οίκος που σέβεται πραγματικά τους αναγνώστες του, όσο και τους συγγραφείς του.
Μέσα σε αυτήν την εκδοτική οικογένεια ένιωσα ασφάλεια, θαλπωρή, ενθάρρυνση, αισθάνθηκα έτοιμη να γράψω θέτοντας στόχους.
Κι έγραψα πρώτα απ’ όλα για την αγάπη. Που είναι, όπως πιστεύω, ο ένας και μοναδικός δρόμος της ζωής, που είναι ο λόγος για τον οποίο ήρθαμε σε αυτή τη γη. Κι έτσι γεννήθηκε το «Αγαπώ θα πει χάνομαι».
Και μετά με στόχο την αλήθεια, δημιούργησα το «Κόκκινο Κοράλλι».
Οι «Μικροί Άγγελοι» ζωντάνεψαν την προσφορά και την αναζήτηση της ευτυχίας.
Ακολούθησε το «Άρωμα Βανίλιας», που ταξιδεύει στον ίδιο τον εαυτό κάθε γυναίκας, αναζητάει το μοναδικό της άρωμα.
Φύλακας άγγελος της μνήμης μου στάθηκε η μητέρα της μητέρας μου. Για να φτάσω τους στόχους μου, χώθηκα στις προσωπικές αναμνήσεις της γιαγιάς μου της Άρτεμης, που την αναφέρω ως γιαγιά Αγγελική και στα δύο βιβλία. Αναπόσπαστο κομμάτι του παρελθόντος της πατρίδας μας ήταν. Και οι θύμησές της πονεμένες. Θύμησες μιας γενιάς που μετά τον πόλεμο, μετά τον εμφύλιο, και την προσφυγιά, χαμογελούσε με αισιοδοξία στη ζωή.
Ολοκλήρωσα τα μυθιστορήματα. Ακόμα και τότε όμως δυσκολευόμουν να αποχωριστώ τη γιαγιά. Πάλευα να ξαναζωντανέψω μέσα μου τα τόσα και τόσα παραμύθια, τους μύθους και θρύλους από τη Μικρά Ασία που μου έλεγε. Με μια περηφάνια στο βλέμμα, με ένα πάθος στη φωνή.
Κι έτσι στα ξαφνικά θυμήθηκα πως μου είχε διηγηθεί μια ιστορία. Μια αληθινή ιστορία που με συγκλόνισε.
Έτσι γεννήθηκαν τα «Δίδυμα Φεγγάρια». Ένα μυθιστόρημα πλημμυρισμένο με τα τερτίπια της ζωής. Ένα βιβλίο που υμνεί τον έρωτα την ανάσα του Θεού πάνω στη γη. Κι όταν το ολοκλήρωσα, ήξερα πως έπρεπε να προσπαθήσω  να «αγκαλιάσω» τον ήλιο, να σταθώ στους σβησμένους ήλιους των άλλων, να παλέψω να τους φωτίσω με το βιβλίο μου, «Στην αγκαλιά του ήλιου».
Όταν γράφω, μεταμορφώνομαι στην ίδια την ηρωίδα μου, «ζω» τη δική της ζωή. Μπαίνω στο πετσί της, πονάω, χαίρομαι, κλαίω, γελάω μαζί της. Ακόμα και να μη ταυτίζεται η προσωπικότητά μου με τη δική της, γίνεται κομμάτι του εαυτού  μου. Γράφω σε πρώτο πρόσωπο, πιάνω από το χέρι κάθε αναγνώστη μου  για γίνει κι εκείνος ήρωας στη θέση του ήρωα, για να τον νιώσει, να τον καταλάβει, ακόμα και να τον υπερασπιστεί.
Όλα τα μυθιστορήματά μου τα αγαπώ, όλες μου τις ηρωίδες. Γιατί στ’ αλήθεια προσπαθώ να χαρτογραφήσω την ψυχή τους, την ίδια την προσωπικότητά τους. Από τα πρώτα παιδικά τους χρόνια πάνω στα οποία χτίζεται η ίδια η ύπαρξή μας, οι διαπροσωπικές μας σχέσεις, τα χρόνια που επιλέγουμε τον δρόμο τον οποίο θα ακολουθήσουμε στη ζωή μας.
Κι από τις ηρωίδες μου, πιο πολύ θα έλεγα πως αγαπώ την Ελίνα από το «Αγαπώ θα πει χάνομαι», ένα κορίτσι με ειδικές ανάγκες που λάτρεψαν οι αναγνώστες μου, τη  Μελίνα από το «Κόκκινο κοράλλι», η οποία μέχρι τα πέντε της χρόνια ζει τη δική μου τη ζωή, αλλά και την Αμέλια την πολυαγαπημένη μου Αμέλια, στο καινούριο μυθιστόρημά μου, «Δυο Φιλιά για την Αμέλια». Γιατί κατάφερε να συλλαβίσει την αγάπη, να τη μεταδώσει σε όλους γύρω της, παρά τα δύσκολα παιδικά της χρόνια.
Γεννηθήκατε μέσα στα βιβλία, ως κόρη του έκδοση Ρώσση. Διαβάζετε λογοτεχνία; Ποιο είδος προτιμάτε ως αναγνώστρια και γιατί; Ο αγαπημένος σας συγγραφέας; Ποιο βιβλίο σας επηρέασε στον τρόπο γραφής σας;
Μεγάλωσα ανάμεσα στα βιβλία. Ο πατέρας μου, ο Νικόλαος Ρώσσης, ήταν εκδότης, ήξερε πόσο πολύτιμο είναι το παιδικό βιβλίο, μου αγόραζε καθημερινά βιβλία. Συνήθισα να διαβάζω, μου έγινε τρόπος ζωής.
Μου αρέσουν πολλοί συγγραφείς. Έλληνες και ξένοι. Όμως ο αγαπημένος μου συγγραφέας και φιλόσοφος  μαζί, είναι ο Νίκος Καζαντζάκης.
Με έχει επηρεάσει απίστευτα.  Λατρεύω κάθε του βιβλίο, κάθε πρότασή του. 
Νομίζω πως είναι μοναδικός, αναντικατάστατος. Πολλές φορές χώνομαι στις φράσεις του για να ανασάνω, για να πάρω κουράγιο. Και ζω στ’ αλήθεια όπως με προέτρεψε εκείνος. Με τα δικά μου πινέλα και τα χρώματα ζωγραφίζω τον παράδεισό μου και μπαίνω μέσα.
Δεν έχει επηρεάσει μονάχα το έργο μου, αλλά την ίδια τη ζωή μου…
Ζούμε σε μια εποχή με οικονομική κρίση και πνευματική κρίση. Εσείς, νιώθω πως αφουγκράζεστε την εποχή μας και τις ανάγκες σας. Κάθε βιβλίο σας περιέχει στοιχεία της καθημερινότητας μας.
Αυτή η οικονομική και πνευματική κρίση, η ίδια η καθημερινότητά μας, είναι που με εμπνέει. Γιατί παλεύω γράφοντας να βρω το πραγματικό νόημα της ευτυχίας και το ανακαλύπτω πολλές φορές στη χαρά της προσφοράς…
Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη, από τη χαρά να δίνεις, όπως λέει και ο Γιάννης Ρίτσος.
Σε μια συννεφιασμένη εποχή που δύσκολα πια χαμογελάμε, αξίζει να προσφέρουμε χαμόγελα στους συνανθρώπους μας. Αποκτάει νόημα η ζωή μας έτσι
Δεν έχω πρόθεση να ωραιοποιήσω τη ζωή. Έχω όμως απόλυτη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, προσπαθώ να χαρίζω χαμόγελα καρδιάς, έχω απόλυτη ανάγκη να μου χαρίζουν και μένα.
Μου το δίδαξαν τα παιδιά αυτό, μου το διδάσκουν κάθε μέρα. Τα παιδιά που ξέρουν να προσφέρουν άδολα, είναι ατόφιοι μικροί άγγελοι, που προσμένουν καθημερινά τα δικά μας δώρα για να συνεχίσουν να αντικρίζουν τον κόσμο με ένα καθάριο βλέμμα.
Ζω παρατηρώντας τα πάντα γύρω μου, καταγράφω εικόνες, συναισθήματα, λέξεις. Τα συνδυάζω με τη φαντασία και τις εμπειρίες μου, προσπαθώ να ανοίγω την καρδιά και το νου στο κάθε τι, να τα μετουσιώνω με τη γραφή μου. Πάνω απ’ όλα σέβομαι το κοινό μου, πασχίζω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να φανώ αντάξια των προσδοκιών του. Γιατί το κοινό, «νιώθει». Και για να το κερδίσεις πρέπει να ξυπνάς συναισθήματα, να καταθέτεις κομμάτι του εαυτού σου.
Είναι υπέροχο, πολύτιμο, συναρπαστικό, να γράφεις για τους ενήλικες. Κάθε μυθιστόρημά μου προσπαθεί να κλείσει μέσα του τις απαιτήσεις της ίδιας της εποχής μας, τα συναισθήματά μου, την ίδια την ψυχή μου.
Γράφω προσπαθώντας, όσο μπορώ, να τιμήσω τα λόγια του λατρεμένου μου, Νίκου Καζαντζάκη:
«Δεν πρέπει να τελεύει το μεροκάματο ο συγγραφέας, δεν πρέπει να μαζεύει  τα σύνεργά του, αν δεν είναι σίγουρος πως δεν έχει ακουμπήσει έστω κι ένα λιθαράκι, για να χτιστεί πάνω στην άβυσσο ένα νησί…»
Τα βιβλία σας έχουν αγοραστεί από εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες, έχετε κερδίσει βραβεία. Είναι δύσκολο να ξεπεραστεί μια προηγούμενη επιτυχία; Με την πάροδο του χρόνου αυτό σας αγχώνει;
Γράφω είκοσι πέντε χρόνια συνέχεια. Η γραφή ήταν και είναι, η ίδια μου η ανάσα. Δεν αποτελούσε όμως, ούτε αποτελεί για μένα επαγγελματική επιλογή. Δε χρειάστηκε ποτέ να πειθαρχήσω για να είμαι παραγωγική. Γιατί είναι μια βαθιά ανάγκη έκφρασης του εσωτερικού μου κόσμου. Και δεν αγχώνομαι για την επιτυχία, ούτε για τις πωλήσεις.  Απλά νιώθω σεβασμό για κάθε αναγνώστη και αναγνώστριά μου και δε θέλω να τους απογοητεύσω ποτέ. Γι’ αυτό και σε κάθε μυθιστόρημά μου, γρατσουνίζω την ψυχή μου. Όσα βιβλία κι αν έχω γράψει, πάντα έχω αγωνία για τη γνώμη κάθε αναγνώστη μικρού ή μεγάλου. Λίγο πριν «ανοίξει η αυλαία», πριν χωθούν στην αγκαλιά των αναγνωστών μου τα βιβλία μου, ναι, έχω άγχος. Τα λόγια τους, η αγάπη τους, η τρυφερότητά τους, με ηρεμεί.
Ένα από τα μεγαλύτερα βραβεία της ζωής μου είναι η συναισθηματική ανταπόκρισή τους.
Το πολύ πετυχημένο βιβλίο σας «Δίδυμα φεγγάρια» έγινε και τηλεοπτική σειρά. Ένα βιβλίο σταθμός για όλους εμάς τους αναγνώστες σας. Θυμάστε το  «Νικήσαμε!» που σας στέλναμε στο Facebook όταν βραβεύτηκε με το βραβείο Κοίνου του Public; Πως αισθάνεστε τώρα που ζωντάνεψε στην μικρή οθόνη;
Πόσο με συγκινείτε λέγοντας πως τα «Δίδυμα Φεγγάρια» είναι ένας βιβλίο σταθμός για τους αναγνώστες μου.
Τα λόγια σας είναι βραβεία ζωής  για μένα.
Ναι, τα «Δίδυμα Φεγγάρια» αποτέλεσαν και τον δικό μου σταθμό στη συγγραφική μου καριέρα. Δεν είναι πια δικό μου αυτό το μυθιστόρημα, ανήκει σε όλους τους αναγνώστες μου.
Με θυμάμαι να ανεβαίνω στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής όπου έγινε η βράβευση με τρεμάμενα πόδια, με τρεμάμενη ανάσα. Δεν το πίστευα. Ένιωθα τόση ευτυχία που στ’ αλήθεια εκείνες τις στιγμές θα μπορούσα και να πεθάνω! Είχα σκεφτεί να πω πόσο ευτυχισμένη ένιωθα που ένα βιβλίο, τα «Δίδυμα Φεγγάρια», ένα βιβλίο που στηρίχτηκε πάνω σε μια αληθινή ιστορία, που μιλάει για την ανάσα του Θεού πάνω στη γη, τον έρωτα, όπως ακριβώς είπε ο Νίκος Καζαντζάκης, πήρε το βραβείο του κοινού, στην κατηγορία «Ο πιο ερωτικός χαρακτήρας»! Μα όσο κι αν ήθελα, τα λόγια δεν έβγαιναν από το στόμα μου. Μου είχε κοπεί η ανάσα από την απόλυτη ευτυχία.
Ήταν πραγματικά μια από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου, γιατί το βραβείο του κοινού, η αγάπη του, είναι ό,τι πολυτιμότερο για μένα στη συγγραφική μου καριέρα. Ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου ευχαριστώ, κάθε φίλο και φίλη  μου που με ψήφισε -και ήταν χιλιάδες, για αυτό το βραβείο, γι’ αυτή τη μαγεία της αγάπης που βίωσα!
Είναι μεγάλη τιμή για μένα που επέλεξαν τα «Δίδυμα Φεγγάρια» για να τα μεταφέρουν στην τηλεόραση. Δε δίστασα να πω το «ναι» όταν έμαθα τα ονόματα των συντελεστών. Με τη σύμφωνη γνώμη των εκδόσεων Ψυχογιός, στις οποίες έχω την τιμή να ανήκω. Έχω εμπιστοσύνη στη σεναριογράφο Βάνα Δημητρίου, που ανέλαβε την τηλεοπτική του διασκευή. Ήμουν σίγουρη πως θα σεβαστεί το βιβλίο μου, πως θα το ζωντανέψει ακόμα περισσότερο. Και δεν είχα άδικο.
Το τηλεοπτικό αποτέλεσμα με μάγεψε!
Ο Γρηγόρης Βαλτινός είναι συγκλονιστικός στον ρόλο του. Έναν ρόλο τόσο σκοτεινό που, όπως έχει τονίσει και ο ίδιος, τον προκάλεσε ερμηνευτικά.
Υπέροχοι όλοι οι ηθοποιοί που εμφανίζονται, ακόμα και τα μικρούλια που παίζουν στη σειρά! Οι παραγωγοί, οι σκηνοθέτες, όλοι οι συνεργάτες μπροστά και πίσω από τις κάμερες, είναι παθιασμένοι με τη δουλειά τους. Ταξίδεψα στη λατρεμένη μου Κύπρο, τους γνώρισα, παρακολούθησα τα γυρίσματα στη Λευκωσία, είδα το μεράκι τους.
Ακόμα δεν το πιστεύω όταν βλέπω τη μεταφορά του βιβλίου μου στην τηλεόραση. Είμαι ενθουσιασμένη από την αγάπη που δείχνει το τηλεοπτικό κοινό, από την τηλεθέαση που πολλές φορές ξεπερνάει το 30% κι αυτό σημαίνει πως το παρακολουθούν πάνω από 1.000.000 τηλεθεατές.
Νιώθω πως ζω ένα όνειρο!
Σας ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία στο femalevoice.gr
Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου
Για το femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Βασιλική Ευαγγέλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου