H ΣΧΟΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΑΛΙΩΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΤΑΙ ΣΤΟ FEMALEVOICE.GR



Η Κατερίνα Λαλιώτη είναι Σχολική Σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής στη Θεσσαλονίκη κ' συγγραφέας του παιδικού βιβλίου Τι να κάνουμε Τι- Τι το νερό για να σωθεί; Mε το συγγραφικό της πόνημα ωθεί τους μικρούς μας φίλους σε ένα μαγευτικό ταξίδι με απώτερο στόχο τη σωτηρία του πλανήτη.

Ποιο το όραμά σας για τη σχολική μονάδα από τη θέση της Σχολικής Συμβούλου;

Να μπαίνω στις τάξεις και να βλέπω χαρούμενα πρόσωπα παιδιών και εκπαιδευτικών. Πρόσωπα που τους δίνεται η δυνατότητα να αυτοπραγματώνονται καλλιεργώντας τα ταλέντα, τις δεξιότητες και τις γνώσεις τους, μέσα από την αυτενέργεια και το πνεύμα συνεργασίας. Τάξεις ανοιχτές στις οικογένειες των παιδιών και στην ευρύτερη κοινωνία, κυψέλες μάθησης, παιδείας, πολιτισμού. Τάξεις με δυνατότητα ίσης πρόσβασης και συμμετοχής όλων των παιδιών στην εκπαιδευτική διαδικασία, σχολικές μονάδες ενταγμένες σε ένα σύστημα με θεσμούς υποστηρικτικούς, λειτουργικούς, οργανωμένους, με συνέχεια και συνέπεια.

Τι σας οδήγησε να ασχοληθείτε με την συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Η δημιουργική συνύπαρξη με το κοινό μου! Όταν η καθημερινότητά σου αναπτύσσεται μέσα σε μια τάξη νηπιαγωγείου και σε μια αλληλεπιδραστική εκπαιδευτική διαδικασία με τους μαθητές και τις μαθήτριες σου, τότε, μακροπρόθεσμα συγκεντρώνεται ένα υλικό, που έχει προκύψει από διεξοδική και εις βάθος ανάλυση θεμάτων. Αν συντρέχει και η εσωτερική ανάγκη να μετουσιωθεί όλο αυτό σε δημόσιο λόγο και να μοιραστεί με ένα ευρύτερο κοινό, τότε, σχεδόν νομοτελειακά γράφεις ένα παιδικό βιβλίο.




Το βιβλίο σας «Τι να κάνουμε τι-τι το νερό για να σωθεί;» που κυκλοφόρησε πρόσφατα με ποια αφορμή το γράψατε;

Το βιβλίο προέκυψε από τις ανάγκες της τάξης, των ίδιων των παιδιών. Γι’ αυτό και είναι τόσο λειτουργικό και αγαπητό και στα παιδιά και στους ενήλικες, εκπαιδευτικούς και γονείς. Ένα πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης για το νερό ήταν η αφορμή και η αιτία να ασχοληθούμε όλη τη χρονιά διαθεματικά και βιωματικά, τόσο με άξονα τη βιώσιμη ανάπτυξη για το περιβάλλον και το νερό όσο και με τη λαϊκή μας παράδοση, στην οποία ο άνθρωπος γίνεται αντιληπτός ως αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης και όχι κάτι έξω από αυτήν. Όλα αυτά τα δουλέψαμε με τα παιδιά και στο τέλος της χρονιάς θελήσαμε να τα κοινωνήσουμε και στους γονείς των νηπίων αλλά και ευρύτερα στην τοπική κοινωνία. Ο καλύτερος τρόπος για να το επιτύχουμε ήταν να τα παρουσιάσουμε με μια θεατρική παράσταση. Αναδύθηκε μια ιστορία, το πλαίσιο, οι ρόλοι και κάπως έτσι το «Τι να κάνουμε τι-τι το νερό για να σωθεί;» βρήκε το δρόμο του.


Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από το βιβλίο σας στους μικρούς μας φίλους;

Ο σεβασμός στη φύση είναι ένα μήνυμα που αφορά τόσο τους μικρούς όσο και τους μεγαλύτερους φίλους. Μας αφορά όλους. Η ολιστική θεώρηση του κόσμου και η αίσθηση του «ανήκειν» στο περιβάλλον θεωρούνται ζητούμενα στο σχολείο αλλά και στην καθημερινότητα του πολίτη. Το ζήτημα του νερού απασχολεί πολίτες σε όλο τον κόσμο. Το νερό, η βάση της ζωής, απειλείται. Η διαμόρφωση μιας σχέσης με το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους και μιας κουλτούρας που αντιμετωπίζει το νερό ως αγαθό και σέβεται τη φύση, άρα και τον άνθρωπο, θεωρώ ότι αποτελούν ζητήματα υψίστης σημασίας για όλους μας.



Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να γράψει κάποιος ένα παιδικό βιβλίο;

Η ευκολία και η δυσκολία είναι σχετικές έννοιες. Η κάθε δημιουργία εμπεριέχει προσπάθεια, ενασχόληση, τριβή, αφοσίωση, κίνητρο, στόχο. Το πώς μετατρέπει και αποτυπώνει ο κάθε συγγραφέας την αισθητική ενέργεια σε λέξεις, φράσεις, κείμενο και  σε τι βαθμό την επεξεργάζεται έχει να κάνει με τον ίδιο τον συγγραφέα. Εκτός των άλλων, η πορεία ενός βιβλίου δεν εξαντλείται με το πέρας της συγγραφής στο συρτάρι του συγγραφέα. Για να φτάσει ένα βιβλίο στους αποδέκτες του προηγείται η διαδικασία της έκδοσης κι αυτή επίσης είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι, εύκολο ή δύσκολο, μετά την καθαυτό συγγραφή.

Τι έχει αλλάξει κατά τη γνώμη σας τα τελευταία χρόνια στον χώρο του παιδικού βιβλίου;

Το παιδικό βιβλίο και μέσα στην κρίση αντέχει. Αναπτύσσει ποικιλία στα θέματα και τη μορφή. Βέβαια ενίοτε, εκ των πραγμάτων διολισθαίνει σε προϊόν και προσπαθεί να επιβιώσει με τους όρους της αγοράς. Αν το δούμε αυτό από τη θετική του πλευρά μπορούμε να ελπίσουμε σε μια ποιοτική εξέλιξή του, πολυσύνθετη και δημιουργική, όπως και η ίδια η ζωή.

Ποια είναι η θέση του παιδικού βιβλίου στη σημερινή ελληνική κοινωνία;

Το βιβλίο γενικότερα αποτελεί διαχρονική αξία. Ανταποκρίνεται σε βαθύτερες ανάγκες μας. Η σημερινή συγκυρία της κρίσης πιθανόν να αναδείξει και νέους συγγραφείς, καθώς η ανάγκη δημιουργίας και έκφρασης γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Ο έλληνας γονιός επιθυμεί το καλύτερο  για το παιδί του και επενδύει στην αγορά ενός παιδικού βιβλίου, όταν βέβαια η αντίληψη αυτή συνάδει με την κουλτούρα του. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν οι δράσεις φιλαναγνωσίας που γίνονται στα σχολεία και είναι ευτυχές το γεγονός ότι πολλοί εκπαιδευτικοί εντάσσουν τέτοιες δράσεις στις τάξεις τους, όμως η απώλεια φορέων όπως το ΕΚΕΒΙ και η οικονομική δυσπραγία στην εκπαίδευση (και όχι μόνο) αποδυναμώνουν και αναστέλλουν ό,τι χτίστηκε με πολύ κόπο. Η ανάγκη μιας  εθνικής πολιτικής για το βιβλίο έχει φανεί από καιρό.

Τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνει ένας εκπαιδευτικός ή γονιός για να αγαπήσει το παιδί το βιβλίο;

Να το αγαπά και να το σέβεται ο ίδιος. Το «διδάσκειν δια του παραδείγματος» αποτελεί διαχρονική αξία. Αναζητώντας βιβλία που ανταποκρίνονται στα βιώματα των παιδιών δημιουργούμε κίνητρο στα παιδιά για να ασχοληθούν μαζί τους. Απολαμβάνοντας μαζί με τα παιδιά την αισθητική εμπειρία, τη συγκίνηση, τον ενθουσιασμό τα επιτρέπουμε να δημιουργήσουν  σχέση συνύπαρξης και αλληλεπίδρασης με το βιβλίο. Αυτό που θέλουμε να επιτύχουμε είναι τα παιδιά να δημιουργήσουν μια θετική σχέση με το βιβλίο, να αντιλαμβάνονται την ανάγνωση ως ελεύθερη επιλογή και όχι ως σχολική υποχρέωση. Συνεπώς είναι σημαντικό να αποφύγουμε την αντίληψη της υποχρεωτικής ανάγνωσης από τα παιδιά και της σύνδεσης της φιλαναγνωσίας με τις υψηλές επιδόσεις στο σχολείο.

Πότε η ανάγνωση ενός βιβλίου στο σχολικό περιβάλλον έχει αξία και ουσία;

Γνωρίζουμε ότι η διαδικασία της ανάγνωσης σχετίζεται άμεσα με τις σχέσεις των παιδιών, την ομάδα δηλαδή της τάξης και με τη σχέση των παιδιών με το κείμενο. Ο εκπαιδευτικός οφείλει να συμβάλει στη δημιουργία της ομάδας και να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής και ως συναναγνώστης. Να επιτρέψει τη συγκίνηση και την απόλαυση της ανάγνωσης και μέσα από δράσεις φιλαναγνωσίας, που προϋποθέτουν βιωματική εμπλοκή και ενεργό ρόλο των παιδιών, να ανοίξει χώρο στα παιδιά για την εξερεύνηση του κόσμου αλλά και για την εξερεύνηση του ίδιου τους του εαυτού.

Ποια είναι τα κριτήρια για να επιλέξει ένας γονιός κατάλληλα βιβλία για μικρά παιδιά;

Θα μπορούσε κάποιος να δώσει έναν μακρύ κατάλογο κριτηρίων για μικρά παιδιά. Ωστόσο, είναι σκόπιμο η επιλογή ενός βιβλίου να γίνεται μαζί με το παιδί. Αυτό λειτουργεί ενισχυτικά σε πολλά επίπεδα. Δίνει το μήνυμα στο παιδί ότι ο γονιός ασχολείται μαζί του και του αφιερώνει τον πολύτιμο σημαντικό και ποιοτικό του χρόνο. Το εμπλέκει ενεργά στη λήψη αποφάσεων που αφορούν το ίδιο και το καθιστά υπεύθυνο για τις επιλογές του. Η συζήτηση πάνω από τον πάγκο του βιβλιοπωλείου λειτουργεί εποικοδομητικά και για τη σχέση παιδιού-γονιού και για τη σχέση παιδιού-βιβλίου. Το κομβικό σημείο βρίσκεται στο να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες και τις επιθυμίες του παιδιού μας και ταυτόχρονα να το μυούμε σε έναν τρόπο επιλογής, παρατηρώντας την αισθητική του βιβλίου, την εικονογράφηση, την συνοπτική περιγραφή περιεχόμενου στο οπισθόφυλλο κλπ. Όλα αυτά συντείνουν στην καλλιέργεια του κριτικού γραμματισμού του παιδιού και στη δημιουργία ενός μελλοντικού πολίτη ενημερωμένου και υπεύθυνου για τις επιλογές του.

Πιστεύετε ότι τα παιδικά βιβλία απευθύνονται μόνο στα παιδιά ή και στους γονείς τους;

Εκ των πραγμάτων, όταν ο γονιός κρατά στην αγκαλιά του το παιδί και διαβάζουν από κοινού ένα βιβλίο, τότε συμμετέχει κι εκείνος στη διαδικασία, γίνεται διαμεσολαβητής και συναναγνώστης. Απολαμβάνει κι εκείνος το βιβλίο αναβιώνοντας πολλές φορές την παιδική του ηλικία, πράγμα που μπορεί να λειτουργήσει και θεραπευτικά για τον ίδιο. Πολλές φορές συμβαίνει ένα βιβλίο να απευθύνεται στα παιδιά αλλά να κλείνει το μάτι και στον ενήλικα. Πιθανόν αυτό να σημαίνει ότι έχει στα χέρια του ένα καλό βιβλίο, που αρέσει και στο παιδί του και στον ίδιο. Με δυο λόγια, οι διαχωριστικές γραμμές μετατρέπονται σε φιλόξενα κατώφλια.

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;

«Ευχαριστώ»!

Σε ευχαριστώ θερμά για τον πολύτιμο χρόνο που αφιέρωσες!!!
Μαρία Χριστοδούλου,
για το femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου