" Κάθε Λάφυρο και ένας Προσωπικός Φεγγίτης "Κική Κωνσταντίνου

Για την Κική Κωνσταντίνου το κίνητρο και ο λόγος για να γράψει είναι η ανάγκη της για να εκφραστεί.Την χαρακτηριζει η φιλομαθεια ,η φαντασία,η επίμονη να πετύχει τους στόχους της.Μια ρομαντική ποιήτρια που ταξιδεύει τους αναγνώστες της που η ίδια θεωρεί φίλους της σε πελάγη με ένταση και συναίσθημα.
Τι σας εμπνέει; Η μούσα σας κινεί το χέρι;
Με εμπνέουν τα πάντα, ότι υπάρχει γύρω μου και μπορώ να το αντιληφθώ με ιδιαίτερο τρόπο, αποτελεί έμπνευση για εμένα. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, όσο ασήμαντο μπορεί να θεωρηθεί ή στην αντίθετη περίπτωση, όσο «πολύτιμα» σημαντικό.
Μάλιστα, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τις περισσότερες φορές δεν εμπνέομαι για να γράψω, το κάθε ερέθισμα το εμπνέω εγώ για να δημιουργήσω για εκείνο. Είναι σαν να μου ζητάει να ασχοληθώ μαζί του, νιώθω ό,τι με επιλέγει, έπειτα με προκαλεί και στη συνέχεια μου δείχνει το δρόμο. Οπότε, με αυτή την έννοια δεν μου κινεί κάποια μούσα το χέρι, προφανώς αντιστρέφονται οι ρόλοι και γίνομαι εγώ μούσα για εκείνο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, περπατάω στο δρόμο και εστιάζω σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο που δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο σε σχέση με τα υπόλοιπα που υπάρχουν γύρω του και όμως νιώθω πως κάτι προσπαθεί να μου πει, με ελκύει το νιώθω, το παρατηρώ και αμέσως δημιουργείτε η ιστορία στο μυαλό μου. Το μόνο που μένει πια είναι να τη μεταφέρω στο χαρτί.
Το πιο σημαντικό είναι να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε...
Τα πάντα γύρω μας έχουν ζωή, ενίοτε, τη ζωή που τους δίνεις.
"Oι Φεγγίτες της Ζωής μου" είναι ο τίτλος του βιβλίου σας. Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας κάποιες σκέψεις σας;
«Οι Φεγγίτες της Ζωής μου» είναι το νέο μου βιβλίο και αφορά μία ποιητική συλλογή σε ελεύθερο στίχο, παράγωγο γένος της πρώτης μου προσωπικής δουλειάς με τίτλο, «Τα Λάφυρα της Ψυχής μου».
Πρόκειται για δύο συλλογές μοντέρνων, στοχαστικών, ανθρωποκεντρικών ποιημάτων ποικίλης θεματολογίας που στρέφονται γύρω από τον άξονα των ανθρώπινων συναισθημάτων και προσπαθούν με τον δικό τους τρόπο να συλλάβουν και να αποδώσουν το θαύμα και το μεγαλείο του Ανθρώπου και της Ζωής.
Ο τίτλος του πρώτου βιβλίου εστιάζει στις πνευματικές μάχες των ανθρώπων, ο δεύτερος εστιάζει στις καταστάσεις εκείνες, στους ανθρώπους εκείνους και στην κρυμμένη μας δύναμη που γίνονται «Φως», με απώτερο σκοπό να νικηθεί το εκάστοτε προσωπικό και μη, «Σκοτάδι»
Σε ποιο πράγμα δίνετε έμφαση όταν γράφετε και τι αποφεύγετε όταν γράφετε;
O τρόπος γραφής που με χαρακτηρίζει είναι η ζωντάνια, η παραστατικότητα και ο οραματισμός. Για να μπορέσω να επιτύχω το επιθυμητό αποτέλεσμα δίνω έμφαση στην θεατρικότητα (αποστροφή του ποιητικού υποκειμένου σε β ενικό, κινητικότητα των ηρώων και μια γενικότερη σκηνοθετική οργάνωση του χώρου και των προσώπων), στην εικονοπλασία, στο πεζολογικό ύφος, στην απλή και καθημερινή σύνταξη και λεξιλόγιο. Αυτό που αποφεύγω όταν γράφω ή μάλλον προσπαθώ να αποφεύγω μιας και που δεν  μπορώ να το ελέγξω πλήρως ακόμα, είναι η εσωτερική παρότρυνση και ο ενθουσιασμός που με διακατέχει εκείνη τη στιγμή. Είναι η πληθώρα εκείνη που χρειάζεται ένα καλό «ξεκαθάρισμα».
Τι είδους βιβλία διαβάζετε και τι σας παρακινεί να αγοράσετε ένα βιβλίο;
Δεν έχω γνωρίσει ακόμη πολλούς ανθρώπους που να έχουν αφιερώσει κυριολεκτικά τη ζωή τους στη λογοτεχνία και την Ποίηση, αυτούς τους λίγους όμως που έχω γνωρίσει και έχω συζητήσει μαζί τους, όλοι τους, ανεξαιρέτως, μου είπαν το εξής: «Να μάθω στον εαυτό μου από το ξεκίνημα τούτο να σέβομαι όλα τα βιβλία και τους δημιουργούς τους, ανεξάρτητα από το εάν μου αρέσει ή όχι το τελικό αποτέλεσμα, αν συμφωνώ ή διαφωνώ με το κυρίως θέμα ή εάν κάποια στιγμή  μπορεί να ενοχληθώ με την προσωπικότητα ή τις δηλώσεις του κάθε δημιουργού». Από τότε λοιπόν είμαι δεκτική, στο να διαβάσω και να γνωρίσω για πρώτη φορά, αν χρειαστεί, όλα τα είδη της λογοτεχνίας και να αφιερώσω σε αυτά το 100% της σκέψης και εάν καταφέρουν να με κερδίσουν απόλυτα και της ψυχής μου.
Αυτό που τις περισσότερες φορές με παρακινεί να αγοράσω ένα βιβλίο είναι η ψυχολογική μου κατάσταση. Ανάλογα το τι έχω πραγματικά ανάγκη εκείνη τη στιγμή, καταφεύγω και στο ανάλογο είδος ή τρόπο γραφής του συγγραφέα, που για κάποιο λόγο έχω επιλέξει να αγαπώ και να τιμώ ιδιαίτερα.
Η γνώμη σας για την αληθινή αγάπη στις μέρες μας.
«Υπάρχει, ανθίζει, φαίνεται.»
Το βασικό πρόβλημα με τους ανθρώπους είναι ό,τι όλοι τη γυρεύουν, λίγοι τη δίνουν, οι πιο «τυχεροί» τη γεύονται και οι πιο αδύναμοι, ενίοτε δειλοί,  δεν είναι καν έτοιμοι να την εισπράξουν κι ας νόμιζαν πως πάσχισαν και υπέφεραν για να την κατακτήσουν (εάν θεωρήσουν βέβαια ποτέ ό,τι την βρήκαν). Μόλις την αντικρύσουν κατάματα, από φόβο θαρρείς, φεύγουν
Όμως εκείνη, επιμένω: «Υπάρχει, ανθίζει, φαίνεται.»
Ποιες θεωρείτε τις μεγαλύτερες δεξιότητες για μια ποιήτρια;
Μία και μόνο, την αλήθεια της.
Η αλήθεια της στο χαρτί, στη ζωή της, στην συναναστροφή με τους συνανθρώπους, με τους αναγνώστες της, με τον τρόπο που επιλέγει να επικοινωνήσει.
Αυτό που έχω ακούσει από τους περισσότερους φίλους – αναγνώστες και θεωρώ και το μεγαλύτερο κοπλιμέντο είναι πως αυτό που βλέπουν στα βιβλία και αυτό που βλέπουν σε εμένα, συμβαδίζει απόλυτα.
Υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να καταφέρνεις το καλύτερο επιθυμητό αποτέλεσμα με το να είσαι απλά ο εαυτός σου;
Τόσο απλό μα υπέρτατο, κατά την άποψή μου πάντα.
Θεωρείτε ότι η ποίηση είναι σημαντική για τον πολιτισμό μιας χώρας;
Όχι, αυτό που θεωρώ σημαντικό για τον πολισμό μιας χώρας είναι οι ευτυχισμένοι άνθρωποί της και επειδή αυτό λόγω της ιδιοσυγκρασίας του κάθε λαού και μεμονωμένα αν θέλετε, του κάθε ανθρώπου δεν είναι εφικτό, έχω να πω πως μέσω της τέχνης, της κάθε μορφής τέχνης μιας και για εμένα όλα τα επαγγέλματα που κάνει κάποιος με αγάπη, κέφι και μεράκι, μετατρέπονται αυτόματα σε τέχνη, μπορεί ο κάθε άνθρωπος να νιώσει και να γίνει ευτυχισμένος. Ο πολιτισμός μιας χώρας αναδεικνύεται από τους ανθρώπους που ερευνούν, δημιουργούν και ανακαλύπτουν πράγματα. Η ποίηση λοιπόν βοηθάει αυτά τα στάδια και δεν είναι η μόνη φυσικά.
Ξέρετε… και θα ήθελα να το επισημάνω αυτό, βλέπω γύρω μου ανθρώπους να συμπεριφέρονται  σαν να  έχουν το υπέρτατο θείο χάρισμα είτε επειδή γράφουν, είτε επειδή τραγουδούν, είτε επειδή ζωγραφίζου κτλ κτλ, μεγαλύτερο χάρισμα από το να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους σαν εσένα που θέλουν να σε κάνουν ακόλουθό τους ή πιστό αντίγραφό τους, δεν υπάρχει.
«Το να νομίζεις πως είσαι κάτι σε αυτή τη ζωή είναι αυτογνωσία, το να νομίζεις πως είσαι το παν είναι αυταπάτη».
Στίχος από το νέο μου βιβλίο. Υπερασπίζω την αλήθεια μου.
Τι σχέση έχουν οι Έλληνες με τα ποιητικά βιβλία; Τα αγοράζουν;
Πριν ακολουθήσω το δρόμο αυτό, πίστευα πως οι Έλληνες τις ποιητικές συλλογές όχι μόνο δεν τις αγοράζουν αλλά εσκεμμένα τις παραμελούν, ενώ με μεγάλη ευκολία χρησιμοποιούν στίχους ποιημάτων για να «κοσμήσουν» την κοινωνική τους υπόσταση και την «εικόνα» τους στην διαδικτυακή τους ζωή.
Στην πορεία διαπίστωσα πως οι περισσότεροι Έλληνες προτιμούν να γράφουν Ποίηση παρά να την αγοράζουν.
Τώρα, μιλώντας από την προσωπική μου εμπειρία διαπίστωσα πως οι άνθρωποι όταν θελήσουν, αγαπήσουν και πιστέψουν σε κάποιο δημιουργό ή είδος βιβλίου, θα δωθούν ολοκληρωτικά σε αυτό.
Όταν δίνεσαι με όλο σου τον είναι σε κάτι που αγαπάς και νιώθεις ό,τι και αυτό από την πλευρά του, με τον τρόπο του, σου ανταποδίδει την αγάπη και σε βελτιώνει σαν άνθρωπο, τότε δεν αγοράζεις, αποκτάς. Πλέον λοιπόν κατέληξα πως οι άνθρωποι αποκτούν βιβλία που για δικούς τους λόγους αγαπούν, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο και τις κριτικές τους και μεταξύ μας, καλά κάνουν. Ας μη παραπονιόμαστε αν δεν διαβάζουν το είδος μας, να χαιρόμαστε που οι άνθρωποι ακόμη μπορούν και βρίσκουν χρόνο να διαβάζουν, άρα να ταξιδεύουν νοερά σε πνευματικούς και όχι μόνο, κόσμους.
Η σχέση σας με τους αναγνώστες; Αφουγκράζεστε τα θέλω τους;
Τους αγαπώ και με αγαπάνε, είμαι εντελώς σίγουρη για αυτό.
Δεν αφουγκράζομαι «θέλω» για να γράψω κάτι, δεν γίνεται να γράψεις άλλωστε κατά παραγγελία, είμαι δεκτική πάντως στο να συζητήσω οτιδήποτε μαζί τους, να δεχτώ γνώμες, κριτική, προτάσεις. Τα πάντα. Αυτό δε σημαίνει ότι θα ακολουθήσω αυτά που θα μου πει κάποιος αν κρίνω πως δε τα συμμερίζομαι απόλυτα, αδιαμφισβήτητα όμως θα τα σεβαστώ, θα τα ακούσω και θα τα επεξεργαστώ προς βελτίωσή μου.
Σήμερα πολλοί νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τα όνειρά τους. Ποια είναι η άποψη σας και τι θα τους συμβουλεύατε;
Δεν είμαι σε θέση να συμβουλέψω κανέναν για το πώς θα κυνηγήσει τα όνειρά του εφόσον δε τα γνωρίζω άλλωστε και δεν ξέρω και τους τρόπους που επιλέγει να χρησιμοποιήσει, το μόνο που θέλω να πω σε όσους κατά καιρούς σκέφτονται να εγκαταλείψουν, είναι πως το να αφήνεις κάτι δεν είναι απαραίτητα κακό γιατί μπορεί να οδηγήσει σε κάτι άλλο πολύ καλύτερο από αυτό που μπορεί να είχες μέχρι τώρα φανταστεί, το να επιλέξεις να ερημώσεις όμως αυτό ναι, οδηγεί σε ψυχικό θάνατο.
Θέλω να πω πως το να εγκαταλείψεις ένα όνειρό σου δε σημαίνει πως δεν μπορείς από την αρχή να δημιουργήσεις ένα νέο. Από τη φύση μου αισιόδοξη, δε μπορώ να μην παροτρύνω τους άλλους στο να δημιουργήσουν ξανά.
Πιστεύω πως κάποιες φορές το «Ξεκίνα» ή το «Μπορείς», είναι τα μόνα που χρειάζεται.
Είστε μια νέα γυναίκα. Μέσα από τα βιβλία σας περνάτε μηνύματα για την σύγχρονη γυναίκα και αν ναι ποια είναι αυτά;
Εστιάζω στους ανθρώπους και όχι στα φύλα. Δεν μπορώ να πω ό,τι στα δύο μου βιβλία υπάρχει κάτι που να μπορεί να θεωρηθεί ειδικό μήνυμα στην σύγχρονη γυναίκα, αυτό όμως που έχω και μπορεί αν θεωρηθεί ως μεγάλη μου αδυναμία είναι η   αγάπη και συμπάθεια προς τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.
Ο έρωτας κυριαρχεί, άλλοτε ανυψώνει και άλλοτε ταλαιπωρεί τους ανθρώπους. Τι ρόλο έχει ο έρωτας στη ζωή της Κικής Κωνσταντίνου;
Καταλυτικό θα έλεγα και μου έχει προσφέρει κατά καιρούς, όλα όσα πολύ  σωστά διατυπώνονται στην ερώτηση.  Έχει κυριαρχήσει στη ζωή μου, έχει επιβληθεί, με έχει ανυψώσει, συνεπάρει και φυσικά με έχει ταλαιπωρήσει αρκετά, όμως θέλοντας να είμαι απόλυτα ειλικρινής, όχι τόσο όσο βλέπω να έχει ταλαιπωρήσει άλλους συνανθρώπους μου. Ίσως γι’ αυτό το λόγο να μην έχω ασχοληθεί με την ερωτική ποίηση, ακόμη τουλάχιστον. Αυτό όμως που τροφοδοτεί σε εμένα ο έρωτας και έχω ανάγκη τόσο για τη ζωή όσο για τη γραφή μου, είναι ο ενθουσιασμός και η μετέπειτα αισιοδοξία - χαρά που μου δίνει.
Η Κική Κωνσταντίνου με τι άλλο ασχολείται εκτός από την ποίηση;
Η ποίηση θα έλεγα ό,τι είναι η διαφυγή της από ένα κόσμο που πολλές φορές την μελαγχολεί και την κάνει να βαριέται ενώ εκείνη έχει την ανάγκη να νιώθει μονίμως ενθουσιασμένη. Κάθε νέο ποίημα ή μία ιστορία, ακόμη και μια σκέψη ή ένας τόσος δα, στίχος μικρός, της αρκεί για να τροφοδοτηθεί με αισιοδοξία, χαρά κι ελπίδα.
Εργάζεται ως υπάλληλος γραφείου και τον ελεύθερο χρόνο της αγαπά να  συναναστρέφεται με τους φίλους της, την οικογένειά της και γενικά τους δεκτικούς συνανθρώπους της. Αγαπά τα ζώα αν και δεν έχει ακόμη κάποιο κατοικίδιο κι επίσης αγαπά το θέατρο, τη μουσική, τα ταξίδια, τα βιβλία, το διαδίκτυο, τα επιτραπέζια παιχνίδια και τον κινηματογράφο.
Με ποιον στίχο του βιβλίου σας θα κλείνατε αυτή την συνέντευξη ;
Δε θα κλείσω με στίχο ακριβώς, θα κλείσω με την σύνδεση των δύο βιβλίων μου: «Κάθε Λάφυρο κι ένας Προσωπικός Φεγγίτης…»
Σας ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη που ομολογώ έβγαλε από μέσα μου πράγματα που είχα ανάγκη να μοιραστώ και θα ήθελα να τονίσω πως νιώθω ιδιαίτερη τιμή που με φιλοξενείτε στο υπέροχο σαιτ σας.
Να ευχηθώ προσωπικά σε εσάς, όσο και στους αναγνώστες σας, ό,τι μα ό,τι καλύτερο σε όλους τους τομείς της ζωής τους.
Μην τα παρατάς, δημιούργησε…
Πάντα επιτυχίες σε όλα σου τα πονήματα. Τα ποιήματά σου να ταξιδεύουν ...
Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου για το femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Βασιλική Ευαγγέλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

3 σχόλια :

  1. Συγχαρητήρια για την υπέροχη συνέντευξη! Εύστοχες ερωτήσεις που ''ξεκλειδώνουν'' την αλήθεια μιας ευαίσθητης, ρομαντικής ψυχής με την παιδική αθωότητα, την αισιοδοξία και την παρόρμηση για ζωή, αγάπη και πνευματικό φως στη ζωή!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θερμά συγχαρητήρια καλή μου φίλη... βρήκες λάφυρα, άνοιξες φεγγίτη... προχώρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγχαρητηρια αγαπημενη μου!!! Ευχομαι καθε επιτυχια και να συνεχισεις το εργο σου !!!! Σε χρειαζομαστε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή