"Τ ΑΗΔΟΝΙΟΥ ΤΟ ΔΑΚΡΥ " ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗΣ

Ο Γιώργος Τζιτζικάκης  παρά το νεαρό της ηλικίας του διακρίνεται για τη συγγραφική του δεινότητα .Η ενασχόληση του με τη συγγραφή αρχίζει από τα εφηβικά του χρόνια όταν κερδίζει βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.Έκτοτε ,βιβλία του έχουν εκδοθεί,κείμενα του έχουν συμπεριληφθεί σε λογοτεχνικές συλλογές πλάι σε καταξιωμένους σύγχρονους πεζογράφους κ στίχοι του έχουν μελοποιηθεί.

Ποια εσωτερική ανάγκη συντρέχει ώστε να μετουσιώνετε τις σκέψεις σας σε δημόσιο λόγο και να τις μοιράζεστε με ένα ευρύτερο κοινό;

Απ: Η ανάγκη να γράφω επαφίεται στο γεγονός πως έτσι ζω, βρίσκω χαρά στο γράψιμο και τη δημιουργία, όπως βρίσκω και στο διάβασμα, τη μουσική, τη γυμναστική, ένα καλό φαγητό, τα ταξίδια και άλλα πολλά. Όλα αυτά είναι μέρη ενός συνόλου που λέγεται "Η ζωή μου". Είμαι της άποψης να γράφεις επειδή το αγαπάς, όχι με στόχο έκδοσης ή αναγνώρισης. Αν γράφεις για να εκδόσεις ένα βιβλίο, τότε βρίσκεσαι σε πολύ δύσκολη θέση. Στην περίπτωσή μου, πίσω από ένα βιβλίο πεντακόσιων σελίδων υπάρχουν άλλες τόσες σελίδες που δεν κατάφεραν να βρούνε χώρο μέσα του. Κάθε βιβλίο είναι μια δήλωση, αποτελεί κάτι το υπέροχο και εξαιρετικά ζωτικό και εκδίδοντάς το επιχειρώ να έρθω σε επαφή με κόσμο για να διαπιστώσω αν όσα έγραψα απασχολούν και άλλους, να επικοινωνήσω ανταλλάσσοντας απόψεις και να μεγαλώσω την αγκαλιά μου με φίλους.

Κυκλοφορεί το πόνημα σας "Τ' αηδονιού το δάκρυ" από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Ποιο ερέθισμα στάθηκε αφορμή για τη συγγραφή αυτού του πνευματικού σας παιδιού;

Απ: Η επαφή μου με την Κρήτη, με τον ιδιαίτερο τόπο μου τα Χανιά, αλλά κυρίως η γνωριμία μου με την οικογένεια των Αηδονάκηδων. Μια μάνα, έναν πατέρα και μια κόρη που βίωσαν μια πραγματικά απίστευτη ιστορία ζωής· τόσο απίστευτη που δεν γινόταν να μην καταγραφεί σε βιβλίο ώστε να τη μάθει ο κόσμος. Ξέρετε, όλες οι ζωές είναι μοναδικές, με αποκλειστικά χαρακτηριστικά η κάθε μία τους και όμως όλες τους μοιράζονται κοινά στοιχεία μεταξύ τους. Όταν συναντάς λοιπόν ζωές παράλληλες με τη δική σου σε πόνους, αγωνίες, χαρές, επαναστάσεις και αναγεννήσεις, δεν μπορείς παρά να γράψεις γι' αυτές· είναι λες και κάτι μέσα σου, σου φωνάζει πως πρέπει να το κάνεις γιατί μπορεί αυτή καταγραφή να βοηθήσει κάποιον κόσμο που θα ταυτιστεί με την ιστορία σου, θα του προσφέρεις κάποιες απαντήσεις και θα ζυγίσει εκδοχές που μπορεί να μην τις είχε αναλογιστεί.


Τι συμβολίζει ο τίτλος του βιβλίου; Πόσο σημαντικό είναι για τη θέλξη του αναγνωστικού κοινού;

Απ: Ο τίτλος, το εξώφυλλο, το οπισθόφυλλο, όλα παίζουν τον ρόλο τους υποθέτω όταν έχεις να κάνεις με ένα βιβλίο. Δυστυχώς, εκείνο που για τους βιβλιόφιλους είναι ένα μαγικό ταξίδι, για την αγορά που λειτουργεί με νούμερα, διαφημίσεις και δημόσιες σχέσεις, το βιβλίο είναι απλά ένα προϊόν· και όταν έχεις να κάνεις με ένα προϊόν υπάρχει και η περίπτωση να εξαπατηθείς! Δεν είναι λίγες οι φορές που άλλο αγόρασες και άλλο σου βγήκε στην πορεία γκρεμίζοντας τις προσδοκίες σου, το έχω πάθει κι εγώ! Είμαι υπέρ της καλαισθησίας ενός εξωφύλλου και ενός έξυπνου τίτλου, είμαι όμως βέβαιος πως αυτά αποτελούν πρώτες εντυπώσεις και γρήγορα περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Πάντα οι αναγνώστες αποτελούσαν τη δύναμη ενός βιβλίου. Εκείνοι σε κρίνουν, περιμένουν το καλύτερο από εσένα και θέλουν να είσαι ντόμπρος, ευθύς, ειλικρινής, να κάνεις την προσπάθειά σου και να μην τους κοροϊδέψεις με τρικ. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, οφείλεις να σεβαστείς ότι πρόσφεραν τα χρήματα και τον χρόνο τους για να σε διαβάσουν, και εν κατακλείδι, τις καρδιές τους θα κερδίσει όχι ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο ή τίτλος, αλλά ένα βιβλίο που πράγματι είναι άξιο να αγαπήσουν.

Κερδίσατε βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για διήγημα σε εφηβική ηλικία. Ποιες ευθύνες, προσδοκίες δημιουργήθηκαν από την πλευρά σας απέναντι στους αναγνώστες για τη μελλοντική  σας πορεία;

Απ: Ήμουν ένα παιδί, και μάλιστα με πολύ μπερδεμένη ζωή εκείνα τα χρόνια. Η βράβευση εκείνη μου πρόσφερε ένα χαμόγελο, μια ώθηση να συνεχίσω, όμως δεν άλλαξε τη ζωή μου, δεν άνοιξε μαγικά κάποια πόρτα. Το αν έχεις ένα ή εκατό βραβεία δε σημαίνει τίποτα για την αξία σου ή όχι, σημασία έχει να αγαπάς αυτό που κάνεις. Τα πρώτα μου δύο βιβλία ήταν αυτοεκδόσεις. Εγώ τα έγραφα, εγώ τα τύπωνα, εγώ τα μοίραζα στον κόσμο. Δεν είχα αναγνώστες, είχα μόνο την αγάπη μου για το γράψιμο και μεγάλα, φωτεινά όνειρα. Έπρεπε για χρόνια να δουλέψω σκληρά, κείμενο το κείμενο να βελτιωθώ, όποτε απογοητευόμουν να με πείθω ώστε μην τα παρατήσω και φυσικά να έχω πολλή υπομονή ώσπου κάποιος και να με διαβάσει. Ο δρόμος ήταν δύσκολος αλλά γεμάτος φίλους, με μεγάλα χαμόγελα, ζεστές αγκαλιές και δοτικότητα. Ο ίδιος δρόμος συνεχίζει και σήμερα, μόνο που οι φίλοι πληθύνανε, δε μου αρέσει και τόσο να τους λέω απλά αναγνώστες, είναι κάπως άχρωμο και νιώθω πως δηλώνει μια απόσταση, ενώ ένα βιβλίο, αν μη τι άλλο, πρέπει να φέρνει κοντά τους ανθρώπους, όχι να τους τιτλοφορεί και να τραβάει γραμμές ανάμεσά τους.

Ως καλλιτεχνική φύση με πινέλα τα δάχτυλά σας ποια χρώματα θα χρησιμοποιούσατε για να αποδώσετε το πορτρέτο της ηρωίδας σας;

Απ: Το κόκκινο και το λευκό. Κόκκινο του πάθους, του έρωτα, της αγάπης και λευκό της οικογένειας, της παιδικής αγνότητας, της νοσταλγίας. Η ιστορία της Κλειώς Αηδονάκη ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη από των γονιών της, του Γιώργη και της Κωστούλας. Καθώς όμως η ζωή επεκτείνεται σε όλους τους χρωματισμούς, φωτεινούς και σκοτεινούς, με τους Αηδονάκηδες βρήκε τον τρόπο και συνδύασε άριστα τις αποχρώσεις της δημιουργώντας στο τέλος έναν υπέροχο πίνακα αγάπης.

Ζούμε σε μια εποχή κυριαρχίας της εικόνας. Υπάρχει κατά τη γνώμη σας κάποιος τρόπος για να "μυήσουμε" τα παιδιά να αγαπήσουν τη λογοτεχνία;

Απ: Οι γονείς και οι δάσκαλοι προσφέρουν τα πρώτα μαθήματα ζωής και θεωρώ πως όλα ξεκινούν από τη διαπαιδαγώγηση μέσα στο σπίτι. Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως αν διαβάζεις πολλά βιβλία και δεν έχεις τηλεόραση, τα παιδιά σου θα κάνουν το ίδιο με σένα και θα τους αρέσει! Η πλειοψηφία της κοινωνίας κινείται σε αυτούς τους ρυθμούς εικόνας όπως λες, οπότε ίσως τα παιδιά σου να νιώσουν παρίες βιώνοντας αυτή τη διαφορετικότητα που προσπαθείς να τους περάσεις. Όσο σκληρό και αν ακουστεί, δεν είναι όλοι γεννημένοι για να τους αρέσει το βιβλίο, και φυσικά αυτό δεν κάνει κάποιον καλύτερο ή χειρότερο άνθρωπο. Τα παιδιά στο τέλος ανακαλύπτουν πάντα μόνα τους τον δρόμο τους και δεν υπάρχει σωστότερος τρόπος για να τους μιλήσεις, από απλά... να τους μιλήσεις! Να μην τους επιβάλλεις πράγματα που δε θέλουν, να δεις τι επιθυμούν, ποια είναι η τάση και το ταλέντο τους, να τα αγκαλιάσεις και να τους προσφέρεις αγάπη. Η στήριξη των ονείρων τους ακόμα κι αν δεν συμφωνούν με τις δικές μας προσδοκίες και όσα θέλουμε για εκείνα, είναι επίσης ένα εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι. Θα ήταν λοιπόν υπέροχο όλοι μας να διαβάζουμε περισσότερο και τα παιδιά μας επίσης, όμως για ένα παιδί προέχει το παιχνίδι· ίσως εκεί να πλαγιάζει και το μυστικό να τα φέρουμε πιο κοντά στο βιβλίο.

Διανύουμε μια από τις πιο ταραγμένες περιόδους σε πολιτικό, οικονομικό κυρίως πνευματικό επίπεδο. Πιστεύετε ότι οι πνευματικοί ταγοί θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην πνευματική ανάκαμψη του;

Απ: Ζούμε σκοτεινές, ύποπτες και απρόβλεπτες εποχές. Θα ήθελα να σου πω ότι ο πολιτισμός εν γένει και ο πνευματικός κόσμος αρκεί για να σωθεί ο κόσμος μας όμως δεν νομίζω πως σε εκείνον που έχει ιδέες και πραγματικά θέλει να σώσει ή να αλλάξει τον κόσμο, του προσφέρεται ο τρόπος για να το κάνει· το βρίσκω πιθανότερο να εμποδίζεται και να φιμώνεται, παρά να του δίνουν βήμα. Δυστυχώς όσοι μας έφτασαν εδώ, σήμερα βρίσκονται ακριβώς εκεί που θέλουν να βρίσκονται και δεν τους απασχολεί που ένας ολόκληρος υπόλοιπος κόσμος υποφέρει, αυτή είναι η αλήθεια. Τα πράγματα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα πλέον καθώς το κόλπο έχει ριζώσει μέσα μας κι έχει καταφέρει να μας μεταλλάξει· να μας κλέψει τη χαρά, το χαμόγελο, την ελπίδα, ρίχνοντας πολλούς στα όρια του μίσους, του φανατισμού, της επιθετικότητας και του διαχωρισμού, λησμονώντας πως αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι το πανάρχαιο "Διαίρει και βασίλευε" που πάντα εφάρμοζαν οι εξουσίες. Εύχομαι πραγματικά να βρεθούν κάποιοι που θα τα αλλάξουν όλα και θα επαναφέρουν το φως στις ζωές μας και προσεύχομαι αυτό να μη γίνει με ανθρώπινες ζωές και αίμα.






Πιστεύετε ότι η συγγραφική διαδρομή σταματά κάποια στιγμή ή είναι ένα αδιάλειπτο ταξίδι που κρύβει εκπλήξεις και σε καλεί διακαώς να τις συναντήσεις και να τις κατακτήσεις;

Απ:. Ποιος πραγματικά γνωρίζει τι θα συμβεί στο μέλλον για να ξέρει και το αν θα στερέψει από ιδέες ή φαντασία; Η απάντηση συνεπώς είναι κατά περίπτωση. Προσωπικά πιστεύω πως τίποτα δεν μπορεί να φρενάρει τη φαντασία και τη δημιουργικότητα ενός συγγραφέα, παρά μονάχα ο ίδιος ο συγγραφέας. Βαστάτε κατά νου πως ο άνθρωπος που γράφει (και αυτός δεν είναι αποκλειστικά ο επαγγελματίας συγγραφέας, αλλά ο καθένας από εμάς που γράφει) ψάχνει το μέσα του γράφοντας, έχει μεγάλα μήκη και πλάτη εντός του που μπορούν τη μία μέρα να τον βοηθήσουν και την επόμενη να τον μπλοκάρουν. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να βρίσκει ανάσα στο να γράφει καθημερινά ή μονάχα μια φορά το χρόνο. Μπορεί να έχει γράψει τόμους χωρίς να έχουν εκδοθεί επίσημα, μπορεί και να πουλάει χιλιάδες αντίτυπα αλλά να κοιμάται μόνος τρεις ώρες κάθε νύχτα και να ξυπνάει μέσα στα άγχη. Σημασία έχει να βρεις τον τρόπο να είσαι ευτυχισμένος και να κάνεις αυτό που αγαπάς, όχι να κατευθύνεις τη ζωή σου προς την επιτυχία γιατί το κυνήγι της αποτελεί μια ζωντανή κόλαση.

Θα σας ενδιέφερε να ασχοληθείτε με κάποιο άλλο είδος συγγραφής;

Απ: Ναι, θα το ήθελα να ασχοληθώ και με άλλα είδη συγγραφής, αλλά ξέρετε, το να θέλω είναι σχετικό, το θέμα είναι να μπορώ κιόλας! Είμαι κάπως αυστηρός με τον εαυτό μου, σε γενικές γραμμές με "ψάχνω", ενημερώνομαι, διαβάζω και κάνω τα συγγραφικά μου πειράματα πριν αποτολμήσω κάτι. Έχω καταλήξει στην πάγια θέση πως θέλω να γράφω ιστορίες και βιβλία που θα μου αρέσει να διαβάζω και εγώ, κείμενα με πλοκή, εμβάθυνση στους χαρακτήρες, πλούτο συναισθημάτων και κυρίως να μην επαναλαμβάνομαι. Αυτά από μόνα τους καθορίζουν πως όσα επιθυμώ να γράψω, μάλλον αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ποικιλίας. Πάντως ελπίζω στην πορεία μου να γράψω ιστορίες τις οποίες ο κόσμος δε θα βαρεθεί διαβάζοντάς τες και δε θα πει: "Μια από τα ίδια!". Αν φτάσω σε ένα σημείο που θα γράφω τα ίδια και τα ίδια, απλά δε θα γράψω άλλο.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας συγγραφικά σχέδια; Τι περιμένουμε από το επόμενο βιβλίο σας;

Το νέο μου μυθιστόρημα θα κυκλοφορήσει αρχές Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Ωκεανίδα και θα ακολουθήσουν παρουσιάσεις σε αρκετές πόλεις της Ελλάδος. Πρόκειται για το οδοιπορικό ενός παιδιού που σε ολόκληρη τη ζωή του αναζητούσε την αγάπη και έκανε το ένα λάθος πίσω απ' τ' άλλο. Από νωρίς βρέθηκε μόνο του και βίωσε πόσο άσχημο είναι να πέφτεις σε ξένα χέρια και κυρίως στην ανάγκη των άλλων· ειδικότερα εκείνων που δεν έχουν διάθεση να σε βοηθήσουν αλλά το κάνουν ως υποχρέωση και αποσκοπώντας να κερδίσουν από εσένα. Εκείνο το παιδί, σήμερα ζει μπλεγμένο μέσα στα δίχτυα της νύχτας και ως ύστατη προσπάθεια σωτηρίας της ψυχής του, τα βάζει με ένα ολόκληρο σκοτεινό σύστημα υποκόσμου προσπαθώντας να σώσει τρεις γυναίκες από τα δίχτυα του trafficking. Παράλληλα, αναθυμάται το χωριό του και τους γονείς του που του έδωσαν το μεγαλύτερο από όλα τα δώρα που χρειάζεται ένα παιδί: Την αγάπη. Μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία μάχης και πάλης, ζυγίζεται με τον εαυτό του και τα λάθη του, μεταμορφώνεται και διαπιστώνει πως όταν θες πράγματι να είσαι δυνατός, όταν πραγματικά το πάρεις απόφαση να αντεπιτεθείς τότε κανένας εχθρός δεν μπορεί να σε σταματήσει. Η "δύναμη" είναι μια λέξη που στις μέρες μας τυλίγει τη σκέψη μας και φοβόμαστε, αναρωτιόμαστε πόση από δαύτη έχουμε ακόμα για να αντέξουμε όσα μας συμβαίνουν. Σας υπόσχομαι όμως πως υπάρχουν μεγάλες, τεράστιες ποσότητες δύναμης κρυμμένες εντός μας, και εκείνο που χρειάζεται είναι να πιστέψουμε σε αυτές και να ισχυροποιηθούμε! Ελπίζω όσοι διαβάσουν το βιβλίο να ταυτιστούν με τον ήρωα και να καταφέρουν να ενισχύσουν έστω και λίγο τη δύναμή τους, έστω και ένα δράμι.

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;

Απ: Να γελάτε δυνατά να σπάνε τα άσχημα, να ρισκάρετε για τα απίθανα, και να ζείτε τις στιγμές πριν αυτές τελειώσουν.

Παραδίδω τη σκυτάλη σε σας για να γράψετε τον επίλογο αυτού του ταξιδιού στον ερωτεύσιμο χώρο της λογοτεχνικής πανδαισίας.

Απ: Εύχομαι να κοιτάμε όλοι μας το Φως, να είμαστε δυνατοί και να χαμογελάμε. Να μην παίρνουμε τόσο σοβαρά τα προβλήματα και τους εαυτούς μας γιατί στο τέλος το μόνο πράγμα πάνω στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε είναι η αγάπη. Η αγάπη που προσφέρουμε και η αγάπη που επιστρέφει σε εμάς. Όταν λοιπόν όλα γύρω μας μικραίνουν και χάνουμε τα κουράγια μας, να παίρνουμε μερικές βαθιές ανάσες, να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και να φωνάζουμε με πίστη του εαυτού μας: "Είμαι εδώ, είμαι δυνατός και είμαι καλά!". Να συνεχίσουμε να ζούμε, να εκτιμούμε όλα τα μικρά, κρυφά και υπέροχα πράγματα μιας ζωής, να εκτιμούμε το υπέρτατο αγαθό της ύπαρξής μας και το πέρασμά μας από εδώ να φροντίζουμε να είναι άξιο και ευγενές.
Μαρία Χριστδούλου
για το femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου