ΕΙΡΗΝΗ ΦΡΑΓΚΑΚΗ: "ΛΕΥΚΑ ΟΝΕΙΡΑ"

Η Ειρήνη Φραγκάκη, απόγονος του μεγάλου Κρητικού Ραψωδού  Βιτσέντζου Κορνάρου συνεπαίρνει με τη μαεστρία της  γραφής της το αναγνωστικό κοινό.
Ερωτευμένη με τη ζωή νοιώθει απόλυτα ελεύθερη αποτυπώνοντας σκέψεις κ συναισθήματα στο χαρτί!

Ποια εσωτερική ανάγκη συντρέχει ώστε να μετουσιώνετε τις σκέψεις σας σε δημόσιο λόγο και να τις μοιράζεστε με ένα ευρύτερο κοινό;

Ε.Φ.  Γράφω γιατί απλά, πάντα έγραφα. Από μικρή σκάρωνα στιχάκια, μαντινάδες και διάφορες μικρές ιστορίες. Στην πορεία του χρόνου κατάλαβα πως η εξερεύνηση του εαυτού μου και η βαθύτερη ανακάλυψη της εσωτερικής μου δύναμης κρυβόταν στις λέξεις που τακτοποιούσα επάνω στο χαρτί. Συνειδητοποιούσα πόσο ανάγκη έχω το να γράφω όσα σκέφτομαι, όσα νιώθω, όσα με προβληματίζουν.
Το να μοιραστώ τα γραπτά μου με το αναγνωστικό κοινό, ομολογώ πως έγινε από παρότρυνση ανθρώπων που πίστεψαν ότι άξιζε να το κάνω και όχι επειδή το είχα ανάγκη. Σαφέστατα και το μοίρασμα των σκέψεων με το ευρύτερο κοινό γίνεται η αφορμή, κάποιοι άνθρωποι, γνωστοί ή άγνωστοι να ακουμπάνε την ψυχή σου, να την αφουγκράζονται και εκεί ξεκινάει η πολύτιμη αλυσίδα. Χρυσή κατ’ εμέ αλλά και τόσο λεπτή…                            

 Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πόνημα σας "Λευκά όνειρα" από τις εκδόσεις Πνοή. Ποιο ερέθισμα στάθηκε η αφορμή για τη συγγραφή αυτού του πνευματικού σας παιδιού;

Ε.Φ. Το να προβληματίζονται οι άνθρωποι με τα θετικά ή τα αρνητικά ερεθίσματα που προσλαμβάνουν είναι φυσική ένδειξη ωριμότητας. Και δυστυχώς είναι τόσα τα προβλήματα που καταπονούν τις ζωές μας καθημερινά που χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να βάλουμε το μυαλό μας στη διαδικασία αυτή. Ενοχλούμαι σε σημείο εκνευρισμού όταν αντιλαμβάνομαι πως κάποιοι άνθρωποι γίνονται έρμαια στα χέρια κάποιων οι οποίοι πιστεύουν ότι κρατούν τον κόσμο και τη μοίρα των άλλων στα χέρια τους.
Στο άκουσμα μιας μικρής πρότασης με τεράστιο κοινωνικό και βαθύτερα ανθρώπινο αντίκτυπο, άρχισα να αναλύω στο μυαλό μου τις καταστάσεις και τα συναισθήματα που μπορεί να βίωναν τόσο οι θύτες όσο και τα θύματα ενός τέτοιου γεγονότος.                              
“Πονάει η ψυχή μου, πονάει το κορμί μου”. Και πόνεσα κι εγώ. Ανακαλύπτοντας στην πορεία της συγγραφής του βιβλίου και μέσω των ερευνών που έκανα, πόσες τέτοιες υπάρξεις κυκλοφορούν γύρω μας κι όμως εμείς αδυνατούμε να τις εντοπίσουμε. Αυτό που με οδήγησε από την αρχή έως και το τέλος του βιβλίου ήταν να δώσω φως στα σκοτάδια τους.

 Τι συμβολίζει ο τίτλος του βιβλίου σας;
Ε.Φ. " Λευκά Όνειρα "ο τίτλος του βιβλίου και συμβολίζει το αντίθετο από αυτό που χρωματίζει την ψυχή της ηρωίδας μου. Συμβολίζει τις επιθυμίες της, οι οποίες μέχρι ενός σημείου, απέχουν παρασάγγας από αυτό που βιώνει. Η ηρωίδα παλεύει να ξορκίσει το κακό και να αντικαταστήσει την σκοτεινή παγίδα που εμποδίζει το φως να εισέλθει στην ζωή της με ένα φως λευκό, καθάριο, που λαχταρά να στολιστεί από όλη την χρωματική παλέτα και να δώσει νόημα στην ύπαρξή της.                            

 Τα "Λευκά όνειρα" διαδραματίζονται στο "Σμαραγδένιο νησί" τη Ρόδο. Ποια εφαλτήριο δύναμη σας ώθησε να αποδώσετε ένα σκληρό κοινωνικό θέμα, τη γυναικεία κακοποίηση, στο νησί του "ήλιου", στο νησί των "ιπποτών".

Ε.Φ.  Λατρεύω την Ρόδο, αγαπώ μ’ έναν τρόπο παράξενο αυτό το νησί από την πρώτη στιγμή, το 2012 που το επισκέφθηκα για πρώτη φορά. Αιτία ήταν οι άνθρωποι·   με αγκάλιασαν, με καλοδέχτηκαν, με αγάπησαν και μου έδωσαν στιγμές τις οποίες, μέχρι και σήμερα, κρατώ ως τις πολυτιμότερες της ζωής μου. Φεύγοντας από εκεί και κοιτώντας ένα μαγικά υπέροχο “νυχάκι φεγγαράκι”, υποσχέθηκα σιωπηλά στο νησί, ότι θα ξαναγύρναγα κοντά του και μέσω της συγγραφής με ένα βιβλίο αποκλειστικά για εκείνο. Μελέτησα αυτό το νησί, ήθελα να ανακαλύψω τι ήταν αυτό που με έδενε βαθύτερα μαζί του. (Είναι οι -γεμάτη αγάπη- ψυχές του χθες και του σήμερα τελικά).
Μέσα από το γενικότερη έρευνα και καθ’ όλη τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου, ανακάλυψα ανθρώπους που παλεύουν για το κοινό καλό, που αναγνωρίζουν, εντοπίζουν, αναλύουν προβλήματα και βρίσκουν τις λύσεις τους.
Μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους ήταν και η κυρία Χαρούλα Γιασιράνη. Πρόεδρος της Διεθνούς ΜΚΟ Γυναίκες Χωρίς Σύνορα. Αν και γνώριζα από τότε την δράση τόσο την δική της όσο και του Συλλόγου μέσω των ΜΜΕ, ασχολήθηκα εκτενέστερα αργότερα, όταν η υπόθεση του βιβλίου, ενσαρκώνονταν μυθιστορηματικά, μέσω της ηρωίδας του, της Δέσποινας.
Στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου, έμαθα από την νεράιδα της Ρόδου της οποίας είχα την τιμή να στέκω δίπλα, την δημοσιογράφο και συγγραφέα, Αναστασία Κορινθίου, ότι ο ξενώνας που αναφέρω ως χώρο φιλοξενίας της Δέσποινας, είναι υπαρκτός. Δημόσια πια, μου ανακοίνωσε ότι είχε επικοινωνήσει με τους αρμόδιους στο νησί, ενημερώνοντάς τους για το περιεχόμενο του βιβλίου μου. Η έκπληξη, ευχάριστη!
Ακόμα νιώθω την ίδια συγκίνηση της στιγμής εκείνης που η Αναστασία Κορινθίου μου παραδίδει την τιμητική πλακέτα εκ μέρους του συλλόγου κακοποιημένων γυναικών (κα. Χαρούλα Γιασιράνη πρόεδρος) και του Πολιτιστικού Συλλόγου Αμπερνάλλι Σορωνής Ρόδου (κος. Παναγιώτης Μπέλος, πρόεδρος).
Τα ευχαριστώ άπειρα, για την τιμή που μου έγινε!
Τα" Λευκά Όνειρα "είναι ένα βιβλίο αφιερωμένο στη Ρόδο μέσα από την καρδιά μου!

 Η καταγωγή σας από την Κρήτη, τόπος άνθησης της λογοτεχνίας, και η συγγένειά σας με το μεγάλο κρητικό ραψωδό Βιτσέντζο Κορνάρο λειτούργησαν καταλυτικά στην απαρχή του συγγραφικού σας έργου;

Ε.Φ. Η Κρήτη από μόνη της είναι ένας τόπος που αποδίδει πλούσιους τους καρπούς της γης και της έμπνευσης, μιας τα ερεθίσματα τα οποία προσφέρει σε όλες τις αισθήσεις είναι άπειρα και πολυεπίπεδα. Η ομορφιά της γης, η ιστορία που μετρά αιώνες, ο ουρανός η θάλασσα και οι άνθρωποι της. Δεν ήταν καθόλου δύσκολο να ψάξω για να βρω την έμπνευση. Κυκλοφορούσε τριγύρω, ανάμεσα στα λουλούδια και στον αέρα, που έχει μια γλυκιά μα δυνατή αύρα που σε παρασύρει.
Οι άνθρωποι της Κρήτης, δημιουργούν, γράφουν, καλλιτεχνούν, φιλοσοφούν, ζωγραφίζουν, καλλιεργούν τη γη, βόσκουν τα ζωντανά τους, πολεμούν, ζουν και πεθαίνουν εμπνεόμενοι από την ομορφιά που ο Θεός μας χάρισε απλόχερα, σ’ αυτό το κομμάτι γης, που ζώνεται ολόγυρα απ’ αλμυρό νερό και ουρανό με βράχια και βουνά χαραγμένα από βροχή κι ανέμους.
Ο Βιτσέντζος Κορνάρος είναι μια κατηγορία από μόνος του. Είναι ένας από τους σημαντικότερους εργάτες του λόγου σ’ αυτήν τη γη.
Ο καθένας μας, οφείλει αν μη τι άλλο, να μελετήσει, να αφουγκραστεί, να αγκαλιάσει το έργο όλων αυτών των σημαντικών ανθρώπων και να γίνει μαθητής τους.
Για μένα τόσο ο τόπος μου όσο και οι λογοτέχνες αυτού, λαϊκοί και λόγιοι, είναι πηγή έμπνευσης, είναι ο λόγος που θα νιώσω δέος και περηφάνια για την καταγωγή μου. Το ίδιο δέος  θα ‘νιωθα κι αν απλά κοιτούσα από ένα παράθυρο με θέα το Κρητικό πέλαγος και τον μαγευτικό ουρανό, ή έσκυβα να τσαπίσω την εύφορη τούτη γη κοιτώντας τα χώματα της.                            

 Ως καλλιτεχνική φύση παίρνοντας ένα καμβά και με πινέλα τα δάχτυλα σας ποια χρώματα θα χρησιμοποιούσατε για να αποδώσετε το πορτρέτο της ηρωίδας σας;

Ε.Φ. Σίγουρα πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόμουν στην αρχή ότι θα είχε.
Τα μάτια της ξεκινάνε με αποχρώσεις του γκρι, μουντό, ξεθωριασμένο σαν απόχρωση, μα καταλήγουν στο φωτεινό γαλάζιο τ’ ουρανού. Η ψυχή της που καθρεπτίζεται μέσα από αυτά, βρίσκει κουράγιο και δύναμη και το αντικαθιστά με το πράσινο της ελπίδας.                              
Το πρόσωπό της σκεπασμένο με ένα πέπλο στο σκοτεινότερο μαύρο, αρπάζει την ευκαιρία βρίσκοντας τον «ζωγράφο» με θετική διάθεση και το ολοκληρώνει με το κατάλευκο της αγνότητας, της αγάπης και της πίστης και στο φόντο το κόκκινο χρώμα, σαν το αίμα και το πάθος.

 "Είναι τα πονηρά παιχνίδια που παίζει η μοίρα. Εκείνα, των οποίων τους κανόνες δεν γνωρίζεις, κι όμως είσαι έτοιμος να πέσεις στη φωτιά για να κερδίσεις". Τα παιχνίδια της μοίρας ταλάνιζαν και συνεχίζουν να ταλανίζουν την ανθρώπινη υπόσταση. Ευθύνη προσωπική ή θεϊκή αποτελεί το ρυθμιστικό παράγοντα;

Ε.Φ. Ο άνθρωπος, όντας από την φύση του δυνατός μα άλλο τόσο και αδύναμος, βάλλεται καθημερινά από καταστάσεις που οφείλει να διευθετήσει. Η μοίρα του καθενός είτε πιστεύει σε αυτήν είτε όχι, είτε την προκαλεί είτε την… προσκαλεί, είναι προδιαγεγραμμένη σε μια πορεία που κατά την γνώμη μου, είναι μεταβλητή ως προς τον ανθρώπινο νου. Όπως χαράζουμε μια πορεία σε μια διαδρομή μας και στη συνέχεια αλλάζουμε γνώμη άρα και κατεύθυνση στην πρώτη απόφασή μας, έτσι και η μοίρα γίνεται για εμάς ο λόγος να πιστέψουμε ότι μπορούμε να την κουμαντάρουμε εν μέρει. Έχοντας πιστέψει μέσα μας ότι εμείς την κατευθύνουμε νιώθουμε πιο δυνατοί αν τα καταφέρουμε. Το να μιλάμε για ανθρώπινο ή Θεϊκό παράγοντα ρύθμισης της μοίρας είναι τουλάχιστον κουτό.  "Συν Αθηνά και χείρα κίνει."

Ποια στάση ζωής έχετε υιοθετήσει στην καθημερινότητά σας με την ιδιότητα της γυναίκας, της συγγραφέα, της μητέρας;

Ε.Φ.  Της πολυμορφικής, αναλογικής, μεταβλητής, πολυμορφικότητας γιατί σταθερές προυποθέσεις δεν υπάρχουν. Πρέπει διαρκώς να είσαι ευμετάβλητος και προσαρμόσιμος στις εκάστοτε ανάγκες της στιγμής. Έτσι αναπροσαρμόζεις και αναπροσαρμόζεσαι, με βάση τα προβλήματα, τις δυνατότητες  αλλά και τη δυναμική που ασκείτε στην εκάστοτε περίπτωση.  
                       
Ασχολείσαι με τη συγγραφή μυθιστορημάτων για ενήλικες, παιδικών βιβλίων ,ποίησης. Τι σε εκφράζει περισσότερο;

Ε.Φ. Με εκφράζουν τα συναισθήματα της ζωής. Δεν ξεχωρίζω κάποιο, περισσότερο από κάποιο άλλο. Όλα αυτά έχουν μια μυστικιστική σύνδεση μεταξύ τους με πυξίδα την ψυχή.
Η διάθεση είναι εκείνη που με οδηγεί στο τι θα με κερδίσει και με τι θα κοπιάσω. Λατρεύω την ψυχοσυνθετική ανάλυση των ηρώων που καλούμαι να σμιλέψω όταν γράφω ένα μυθιστόρημα. Το πώς θα εξελιχθεί η ιστορία την οποία και δεν την ορίζω πάντα εγώ μα συμβαίνει αυτό το μαγικό να την κατευθύνουν οι ήρωες μου. Νιώθω υψηλή ευθύνη μα και ένα  γλυκό δέος όταν θα γράψω ένα παραμύθι απευθυνόμενο στις ευαίσθητες ψυχές των παιδιών. Μα ακόμα κι όταν οι λέξεις βρουν αποκούμπι στην ποίηση και στους στίχους, είναι σαν να έχω βάλει φτερά στους ώμους και ταξιδεύω από τα άδυτα σκοτάδια, στο λαμπρό φως του ήλιου. Η ποίηση είναι δυσκολότερη υπόθεση ως προς την κατανόηση της από το αναγνωστικό κοινό.

Ποια είναι η θέση της λογοτεχνίας στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, της κρίσης των αξιών, των ιδανικών; Ποιο ρόλο καλούνται να επιτελέσουν οι πνευματικοί ηγέτες;

Ε.Φ. Η κρίση ήταν υποβόσκουσα αρκετές δεκαετίες. Όταν μιλάμε για κρίση στην οικονομία, σαφέστατα και αναλύουμε την σκληρή πραγματικότητα της επιβίωσης. Κι όλα ξεκινάνε από ‘κει όταν σε συνδυασμό με αυτήν έχουμε κρίση και στα ιδανικά και τις αξίες μας.
Η δύναμη που έχει ο άνθρωπος είναι τεράστια αρκεί να το πιστέψει. Να το πιστέψει αληθινά όμως και όχι επιφανειακά στην προσπάθειά του να επιβιώσει. Όταν η οικονομικό-κοινωνική κρίση καταφέρει να μας καταβάλει, είναι πολύ εύκολο να επηρεάσει τις αξίες, τα ιδανικά μας και τον τρόπο που βλέπουμε και διάγουμε στη ζωή μας.
Αν κατανοήσουμε,  πως στη ζωή ήρθαμε για να δημιουργήσουμε και να αφήσουμε την δική μας σφραγίδα, αυτομάτως, βλέπουμε από άλλη οπτική γωνία τη ροή του χρόνου.
Εμείς όλοι έχουμε αυτήν τη δυνατότητα και αυτό που οφείλουμε να κάμουμε κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι να πράξουμε ανάλογα και να προσφέρουμε μέσω των τεχνών μας· είναι η πίστη και η δύναμη της ανθρώπινης ψυχής. Όταν εμείς, οι ονειροπόλοι και στοχαστές της ζωής, κόψουμε το νήμα της πίστης στα ιδανικά και τα όνειρα που πλάθουν αξίες και διαπαιδαγωγούν χαρακτήρες, τι μένει να κάνει ο άνθρωπος που παλεύει με νύχια και με δόντια να επιβιώσει;
Οι τέχνες δεν τρώγονται θα μου πει κάποιος για να με προσγειώσει. Θα συμφωνήσω μαζί του λοιπόν και θα πω κι εγώ, “όχι δεν τρώγεται η τέχνη”. Πως θα μπορούσα να διαφωνήσω άλλωστε, στον ίδιο κόσμο ζούμε. Όμως… εδώ μπαίνει ένα μεγάλο όμως. Όμως οι τέχνες, η δύναμη των λέξεων, των ήχων και τον μορφών είναι η τροφή του νου. Κι ο νους είναι αυτός που παίζει τα μεγαλύτερα παιχνίδια. Αν ταΐσουμε σωστά το πνεύμα, τότε πιστέψτε με, τίποτα και κανείς δεν αλλοτριώνετε ηθικά και πνευματικά.
Όσο ρεαλιστές κι αν οφείλουμε να είμαστε στα όσα αντιμετωπίζουμε, ας μην αφήσουμε τις οικονομικές δυσκολίες να μας καταβάλλουν και να κρύψουν στο περιθώριο τις γλυκιές νότες της ζωής.                        

Ποια συναισθήματα, ποια χρώματα έντυσαν την ψυχή σας γράφοντας το τέλος;

Ε.Φ. Ίσως να ακουστεί υπερβολή. Όμως είχα συνοδοιπόρο μέχρι το τέλος, όλη την χρωματική παλέτα. Όλα τα χρώματα, πήραν θέση και συντρόφευσαν την ιερή –για μένα- στιγμή του τέλους. Είναι ευθύνη να αναζητάς λύσεις σε προβλήματα τόσο σκληρά μέσα από τις λέξεις.
Γράφοντας λοιπόν την λέξη ΤΕΛΟΣ ένιωθα ότι είχα μπρος στα μάτια μου ολάκερη την παλέτα, τις νότες, τις οσμές, τους ήχους και τ’ ανθρώπινα συναισθήματα που έφτιαχναν μια μουσική παραμυθένια. Ήθελα και θέλω, να δίνω δύναμη σε όσους την χρειάζονται και την αποζητούν.  
                         
 Αφήνω τον επίλογο της όμορφης κουβέντας μας σε σας! Πείτε μας μια φράση, μια ευχή που σας αντιπροσωπεύει.

Ε.Φ.   Πετάχτε από πάνω σας την καθημερινότητα. Μάθετε να ζείτε, ν’ αγαπάτε και ν’ αγαπιέστε.

Σε ευχαριστώ από καρδιάς για την όμορφη κουβέντα μας!
 Καλοτάξιδο το νέο σου βιβλίο!!
Μαρία Χριστοδούλου
για το femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου