Η ΛΟΤΗ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ FEMALEVOICE.GR


Η ΛΟΤΗ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ-ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Γράφει βιβλία κυρίως για παιδιά και νέους και ασχολείται με τη μελέτη της παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας της Ακαδημίας Αθηνών, με δύο Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου, με τιμητικά διπλώματα από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα και τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, καθώς και με άλλα δέκα πανελλήνια βραβεία. Το 1994 ήταν υποψήφια για το Βραβείο Hans Christian Andersen. Προτάθηκε πάλι για το βραβείο Andersen 2010. Έργα της έχουν μεταδοθεί από το ραδιόφωνο, έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση κι έχουν μεταφραστεί στα ιαπωνικά, στα αγγλικά, στ' αλβανικά και στα κορεατικά.

Από που εμπνέεστε;

-  Tην έμπνευση, στην περίπτωσή μου, τη φέρνει ένα «ερέθισμα». Και αυτό μού το δίνει συνήθως ο κοινωνικός περίγυρος, η πρόσφατη ιστορία ή η σύγχρονη πραγματικότητα. 'Ένα ιστορικό γεγονός που ίσως έχει μισοξεχαστεί, μια σύγχρονη κατάσταση που κάποιους συγκινεί και κάποιους όχι, ή ένα περιστατικό που προκαλεί στιγμιαία το ενδιαφέρον και τραβά φευγαλέα την προσοχή των άλλων, μεγάλων ή μικρών, εμένα μπορεί να μου προσφέρει το εύρημα, την κεντρική ιδέα μιας ιστορίας γύρω από ένα θέμα από κείνα που ήδη με απασχολούν. Και υποθέτω πως έτσι συμβαίνει με πολλούς λογοτέχνες –πεζογράφους εν προκειμένω- είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι. Τα θέματα που τους ενδιαφέρουν βρίσκονται από καιρό εντός τους και περιμένουν την έμπνευση για να τα ενεργοποιήσει, να τα «γονιμοποιήσει», ώστε να δημιουργηθεί ο πυρήνας ενός μυθιστορήματος.   Όταν ο πυρήνας  δημιουργηθεί, τότε χρειάζεται η σάρκα της πλοκής για να τον ντύσει.  Και τότε το «ντύμα» - ο μύθος – αρχίζει να «γνέθεται». 

Γράφετε μυθιστορήματα  για κοινωνικά και ιστορικά θέματα. Γιατί τα προτιμάτε;

- Γράφω κοινωνικά μυθιστορήματα για μεγάλα παιδιά και μεγάλους γιατί μ’ ενδιαφέρει η κοινωνία που ζω. Κι ελπίζω  μέσ’ απ’ αυτά να  γνωρίσουν οι αναγνώστες καλύτερα, έστω και λίγο, τον εαυτό τους και τους άλλους – κάτι που συμβαίνει πάντα όταν διαβάζουμε λογοτεχνικά βιβλία. Γράφω επίσης μυθιστορήματα με θέματα ιστορικά γιατί πιστεύω  πως όποιος δεν έχει μνήμη ιστορική μοιάζει με δεντράκι που προσπαθεί να μεγαλώσει χωρίς ρίζες. Αυτό ακριβώς τονίζω και στα παιδιά, όταν με καλούν στα σχολεία: Όπως τα δέντρα τρέφονται από τις ρίζες τους, έτσι και οι άνθρωποι τρέφονται από το παρελθόν, με εργαλεία τους τη μνήμη και την ιστορία, ώστε να αντιμετωπίσουν σωστά το μέλλον, με τις συνθήκες και τα δεδομένα της δικής τους εποχής.

- Όταν συγγράφετε μου αφήνετε την αίσθηση ότι έχετε μπροστά σας ένα παιδί. Είναι αλήθεια;

Είναι αλήθεια. Γενικά, ένας λογοτέχνης, είτε το συνειδητοποιεί είτε όχι, την ώρα που πρωταρχίζει να γεμίζει την άδεια σελίδα του, είναι σαν να ξεκινά μια γραπτή αφήγηση σ’ ένα φανταστικό ακροατή-αναγνώστη, που αναπόφευκτα προσλαμβάνει μία μορφή. Άλλοτε είναι  ο εαυτός του, άλλοτε έχει τη μορφή κάποιου άλλου, γνωστού ή ιδεατού αναγνώστη. Προσωπικά, ανήκω στην κατηγορία των συγγραφέων που δηλώνουν ότι, είτε το θέλουν είτε όχι, ο ιδεατός αναγνώστης  που έχουν μπροστά τους την ώρα της γραφής είναι ένα παιδί, πράγμα για το οποίο όχι μόνο δεν έχουν καμιά αντίρρηση, αλλά αισθάνονται να τους χαροποιεί ιδιαίτερα.
  
- Τα βιβλία σας έχουν έναν ελπιδοφόρο επίλογο. Επιλέγετε την αισιόδοξη πλευρά της ζωής;

Επιλέγω την ίδια τη ζωή, με όλες τις πλευρές της. Ωστόσο, όπως έχει σοφά ειπωθεί, «το παιδί, μικρό ή μεγάλο, έχει ανάγκη την ελπίδα, όσο και το ψωμί». Είναι λοιπόν αξίωμα ότι οι λογοτέχνες που απευθύνονται κυρίως σε εφήβους και μεγάλα παιδιά δεν έχουν δικαίωμα να τα απελπίζουν με ζοφερές καταλήξεις στα έργα τους, όποιο κι αν είναι το θέμα. Αντίθετα, οφείλουν να τους δίνουν κουράγιο για το μακρύ ταξίδι της ζωής, χωρίς φυσικά να ωραιοποιούν καταστάσεις με γλυκερά «happy end», χωρίς να τους κρύβουν τις δυσκολίες που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ή που ήδη αντιμετωπίζουν άλλα παιδιά. Γνωστό άλλωστε από την Ψυχολογία ότι στο παιδί ή στον έφηβο που δεν μπορεί να φανταστεί το μέλλον του με αισιοδοξία, αναστέλλονται οι μηχανισμοί ανάπτυξης.  Ένα λογοτέχνημα λοιπόν που απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε νεανικό αναγνωστικό κοινό είναι άδικο, για να μην πω «άνανδρο», επικίνδυνο και βλαβερό να καταθλίβει και να προκαλεί αποθάρρυνση σε αναγνώστες που δεν έχουν ακόμη αναπτύξει τους απαραίτητους μηχανισμούς για να τα βγάζουν πέρα στη ζωή.
Πολλές φορές οι ήρωες σας επανεμφανίζονται στα βιβλία σας. Γιατί;

- Συμβαίνει αυτό επειδή τα πρόσωπα που πλάθω είναι για μένα τόσο ζωντανά, ώστε τα αισθάνομαι όντα πραγματικά, είναι οι «φανταστικοί συγγενείς» μου, όπως τους λέω. Επανεμφανίζονται λοιπόν, "τρυπώνουν" και σε άλλα μυθιστορήματά μου, αλλά σε διαφορετικές περιπέτειες και ηλικίες. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο, βέβαια, τον έχουν διαφορετικά πρόσωπα κάθε φορά, όπως και το θέμα είναι διαφορετικό σε κάθε βιβλίο.
Το να γράφω με τούτο τον δικό μου τρόπο, μιλώντας για τους δικούς μου «συγγενείς εκ φαντασίας» είναι για μένα μια ανάγκη εσωτερική, αλλά κι ένα παιχνίδι γοητευτικό που θέλω να το μοιραστώ με τους αναγνώστες μου. Τους καλώ νοερά λοιπόν ν' ανακαλύψουν τα νήματα που συνδέουν τα μυθιστορήματά μου. Να συμπληρώσουν, αν το επιθυμούν, βιβλίο με βιβλίο, το πανόραμα των χαρακτήρων που πλάθω, σαν ένα «παζλ» που η ολοκλήρωσή του θα τους προκαλέσει ευχαρίστηση, θα τους δώσει τη χαρά της αληθινής γνωριμίας με πρόσωπα που ίσως αγάπησαν ή και ταυτίστηκαν μαζί τους, με φίλους που τους κράτησαν συντροφιά, τους παρηγόρησαν ή τους βοήθησαν έστω και λίγο να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους ή να κατανοήσουν περισσότερο τους άλλους.

Ποιος ήρωας από τα βιβλία σας είναι πιο αγαπημένος σας;

- Είναι όλοι «παιδιά» μου και τους αγαπώ όλους το ίδιο!

Η νεανική λογοτεχνία πόσο σημαντική είναι;

- Η παιδική/νεανική λογοτεχνία είναι ένας κλάδος της λογοτεχνίας με ιδιαίτερη αξία γιατί απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε παιδιά και νέους, δηλαδή στο πολυτιμότερο κομμάτι μιας κοινωνίας. Παράλληλα με την αισθητική απόλαυση που τους προσφέρει, τα προετοιμάζει πνευματικά και συναισθηματικά να ζήσουν μια πληρέστερη και νοηματισμένη ζωή, οπλίζοντάς τα με θάρρος και βοηθώντας τα στην προσπάθειά  για αυτογνωσία και για κατανόηση των άλλων, όπως ήδη ανέφερα, εφόδια απολύτως απαραίτητα για μια ομαλή και εποικοδομητική ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο. Πολλά είναι ακόμα τα οφέλη για τα παιδιά και τους νέους από την ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων και θα χρειαζόμασταν πολύ χώρο και χρόνο για να τα αναφέρουμε όλα. Ας αναφέρουμε λοιπόν ένα με εξέχουσα σημασία για την εποχή μας: Η παιδική/νεανική λογοτεχνία, έχει τη δυνατότητα να συμβάλει στην καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης, βάσης γερής για να χτίσει κανείς μια ζωή αξιοβίωτη
.
Διαβάζουν σήμερα τα παιδιά μας;

- Στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί ν’ απαντήσει κανείς με εικασίες ή προσωπικές εντυπώσεις, αλλά με αξιόπιστα στοιχεία. Και τέτοια στοιχεία, που να έχουν προκύψει από σοβαρές έρευνες με ικανοποιητικά δείγματα, δεν έχουμε. Εξαρτάται ύστερα με ποια εποχή συγκρίνουμε το «σήμερα». Εκείνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι ως τη δεκαετία του 1980 το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων ήταν ακόμη προνόμιο και απασχόληση κυρίως των παιδιών των ευπόρων τάξεων και των ανθρώπων με πνευματικές ανησυχίες. Βιβλιοπωλεία υπήρχαν μόνο στις μεγάλες πόλεις και το παιδικό/νεανικό βιβλίο ως είδος ήταν σχεδόν άγνωστο στην περιφέρεια, ιδίως στην ύπαιθρο. Από τότε τα πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο. Οι βιβλιοθήκες πλήθυναν, βιβλιοπωλεία υπάρχουν ακόμα και στις μικρότερες κωμοπόλεις. Και – τουλάχιστον πριν από την οικονομική κρίση – όλα λειτουργούσαν σε ικανοποιητικό βαθμό. Επίσης, η εκδοτική παραγωγή παιδικών/νεανικών βιβλίων αυξάνεται. Όλα τούτα  σημαίνουν ότι το αναγνωστικό κοινό, και μάλιστα το νεανικό, διευρύνθηκε σε σχέση με το παρελθόν και επεκτάθηκε σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Αυτό από μόνο του ίσως να είναι μια απάντηση.

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

- Μολονότι το τελευταίο μου μυθιστόρημα, Το φιλί της λύκαινας, που απευθύνεται εξίσου σε εφήβους και ενηλίκους, κυκλοφόρησε πρόσφατα, το επόμενο έχει ήδη αρχίσει να πλάθεται.

Ποια  είναι η αγαπημένη σας έκφραση για την ζωή που σας αντιπροσωπεύει;

- Θα σας πω κάτι που το πιστεύω και το λέω συχνά στα παιδιά σχετικά με τη ζωή, εδώ και περισσότερα από τριάντα χρόνια που επισκέπτομαι σχολεία: Η ζωή  μοιάζει με τη θάλασσα. Έχει κι αυτή τρικυμίες. Η θάλασσα δεν παύει, βέβαια, να μας μαγεύει και να τη χαιρόμαστε, επειδή κατά καιρούς είναι φουρτουνιασμένη. Το ίδιο συμβαίνει και με τη ζωή. Παρ’ όλες τις λύπες και τις αντιξοότητες που φέρνει συχνά, δεν παύει να είναι ένα μαγευτικό ταξίδι, που αξίζει να το ζήσουμε με θάρρος κι ελπίδα
.
Επικοινωνήστε μαζί μου
Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου
http://www.loty.gr
http://www.i-read.i-teen.gr/author/loti-petrobits-androytsopoyloy
http://lotypetrovits.blogspot.gr
http://facebook.com/loty.petrovits
Σας ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία
Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου για το femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Βασιλική Ευαγγέλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου