Σοφια Δημοπουλου:"Η ζωή απέναντι "

Όταν ήταν μικρή με τη φαντασία της ταξίδευε σε τόπους γεμάτους θρύλους και παραμύθια. Τη ζωτικότητα της τόνωνε μια πρωτόγνωρη κλίση, ένα μεγάλο ενδιαφέρον για τις λεπτομέρειες των ιστοριών σοφίας που έφταναν σαν ευχάριστη αύρα στα αυτιά της.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η διαδικασία συγγραφής ενός βιβλίου;

Η συγγραφή είναι μια σκληρή δουλειά, σχεδόν χειρωναξία. Δεν γράφεται μόνο με το νου, αλλά με ολόκληρο το σώμα. Απαιτεί απομόνωση, αυτοπειθαρχία, ώρες ακινησίας και συγκέντρωσης, συμμετοχή κάθε σου κύτταρου. Δεν την αντέχουν πολλοί. Είναι όμως και χαρά, ανάταση ψυχής, δημιουργία, δεύτερη ζωή μέσα στη ζωή. Κι αυτό κάνει τη συγγραφή δελεαστική. Όπως όταν ανεβαίνει κανείς ένα δύσβατο μονοπάτι ως την κορυφή ενός λόφου. Είναι κουραστικό – και κάποιες φορές επικίνδυνο-,αλλά η θέα από εκεί είναι μαγευτική και είναι όλη δική σου. Και τότε καταλαβαίνεις πως άξιζε τον κόπο σου
.
Στο βιβλίο σας υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στην ιστορία ή μόνο μυθοπλασία;

Καθένας γράφει με ό,τι έχει στο νου και στην ψυχή του, με ό,τι είναι. Δεν μπορώ λοιπόν να πω πως δεν μπαίνουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στις ιστορίες μου. Πρόσωπα που γνώρισα, γεγονότα που με άγγιξαν βαθιά μέσα μου, βρίσκουν τον τρόπο να παρεισφρήσουν ανάμεσα στα επινοημένα στοιχεία και να αγκιστρωθούν πάνω τους. Τόσο που στο τέλος ούτε κι εγώ μπορώ να πω με βεβαιότητα τι είναι αληθινό και τι όχι. Τα περισσότερα πάντως στοιχεία είναι φανταστικά που θα μπορούσαν όμως να έχουν συμβεί στ’ αλήθεια.
.
Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.

Είναι ένα κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα, με έντονη πλοκή και πολλά συναισθήματα, που διαδραματίζεται στα χρόνια της επτάχρονης Χούντας. Σε κάποια σημεία παίρνει και μια απόχρωση αστυνομικού μυθιστορήματος με ανατροπές και αρκετή δόση μυστηρίου. Η κεντρική του ιδέα, όπως λέει και ο τίτλος, είναι η ζωή η αβίωτη, η ζωή που δεν ζούμε, που δεν τη βιώνουμε συνειδητά, που την αφήνουμε να κυλά μέσα από τα χέρια μας από φόβο να πονέσουμε ή να τσαλακωθούμε, η ζωή που δεν τολμούμε και εντέλει βρισκόμαστε να την κοιτάμε από απέναντι, από την άλλη όχθη του βίου μας. Οι ήρωες του βιβλίου έρχονται κάποια στιγμή αντιμέτωποι με τις επιλογές τους και τότε ματαιώνονται και ματαιώνουν, συνειδητοποιούν τα λάθη τους και προχωρούν. Η ιστορία εκτυλίσσεται με πολλές ανατροπές, οι αθώοι γίνονται ένοχοι και οι ένοχοι αθωώνονται με κάποιο τρόπο.


Κάθε γυναίκα μέσα της κρύβει πολλά στοιχεία, άλλοτε δημιουργικά και άλλοτε καταστροφικά.
Ποια είναι η άποψή σας, τι κυριαρχεί σ’ ένα γυναικείο σύμπαν και τι κρύβει μια γυναικεία ψυχή;

Το ερώτημα αυτό δεν κατάφερε να το απαντήσει ούτε ο Φρόυντ που είχε αφιερώσει τη ζωή του στην έρευνα της γυναικείας ψυχής. Εγώ δεν πιστεύω πως οι γυναίκες είμαστε διαφορετικά δημιουργικές ή διαφορετικά καταστροφικές από τους άνδρες. Όλοι έχουμε την καλή και την κακή μας πλευρά, οι συνθήκες κάθε φορά καθορίζουν ποια θα εκφραστεί στη δεδομένη στιγμή. Οι γυναίκες έχουμε λίγο πιο ευαίσθητο ψυχισμό από τους άνδρες και επιπλέον έχουμε περάσει και τόσα χρόνια καταπίεσης ως φύλο, μην το ξεχνάμε αυτό. Ανάλογα με το πόσο μας επιτρέπεται να εκφράσουμε την ευαίσθητη και δημιουργική πλευρά μας ή με το πόσο χρειάζεται να αμυνθούμε, αλλάζουμε και συμπεριφορά. Το τι κρύβει λοιπόν μια γυναικεία ψυχή, δεν μπορούμε ποτέ να το απαντήσουμε. Εξαρτάται από την ίδια την προσωπικότητα της γυναίκας, αλλά και από το περιβάλλον που την αφήνει να ανθίσει ή τη στραγγαλίζει και την αναγκάζει να δείξει τα νύχια της.

 Πώς θα θέλατε να νιώθει ο αναγνώστης όταν κλείσει το βιβλίο σας και το βάλει στο ράφι;

Με ενδιαφέρει πρώτα απ’ όλα να έχει κερδίσει αναγνωστική απόλαυση. Να κλείνει το βιβλίο και να τον ακολουθεί μια «επίγευση», η αίσθηση πως διάβασε κάτι ενδιαφέρον, κάτι που τον συγκίνησε, που τον άγγιξε, που τον έκανε να σκεφτεί. Έπειτα, ακόμα κι αν αργότερα δεν θυμάται την πλοκή ή τους ήρωες, να έχει την αίσθηση πως πέρασαν οι λέξεις από μέσα του και δόνησαν για λίγο τον πυρήνα της ύπαρξής του.

Τι αποτελεί για σας έμπνευση; Από πού αντλείτε τα θέματά σας;

Δεν πιστεύω στην έμπνευση, δεν νομίζω καν πως υπάρχει εντέλει. Πιστεύω στη σκληρή δουλειά, στο ατέλειωτο γράψε-σβήσε, στη μεθοδικότητα, στην επιμονή και στην παρατήρηση. Τα θέματά μου προκύπτουν από κάτι που άκουσα, κάτι που μου διηγήθηκαν, κάτι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον κι αυτό μπορεί να συμβεί οπουδήποτε. Έτσι ξεκινά η αρχική ιδέα, που με προσπάθεια και επιμονή, εμπλουτίζεται από στοιχεία φανταστικά ή και πραγματικά-ιστορικά και προκύπτει η τελική ιστορία που εξυπηρετεί την κεντρική ιδέα.

Είστε  μια πολύ δραστήρια γυναίκα και η δουλειά σας ως πολιτικός μηχανικός δεν σχετίζεται με τη συγγραφή. Η συγγραφή πως ήρθε στη ζωή σας;

Γράφω από πολύ μικρή, από την εφηβεία μου. Αυτός ήταν πάντα ο τρόπος μου για να εκφράσω τα συναισθήματά μου και για να κατανοήσω τον κόσμο γύρω μου. Έχοντας μια απαιτητική δουλειά και μια ακόμα πιο απαιτητική οικογένεια- είμαι πολύτεκνη μητέρα-, ήταν πολύ δύσκολο να ασχοληθώ με το γράψιμο συστηματικά. Όταν οι οικογενειακές υποχρεώσεις μειώθηκαν, ένιωσα πως είχε έρθει η ώρα οι λέξεις που χόρευαν μέσα μου να βρουν ένα δρόμο προς τον έξω κόσμο. Άρχισα να οργανώνω το υλικό που ήδη υπήρχε στα συρτάρια μου και τότε γεννήθηκε το πρώτο και πολύ σύντομα το δεύτερο βιβλίο. Από εκεί κι έπειτα ήξερα πως ο δρόμος ήταν ανοιχτός , μα έπρεπε να τον διανύσω βήμα βήμα
.
 Πιστεύετε ότι ο συγγραφέας διαμορφώνει τους ήρωές του ή οι ήρωες οδηγούν την ιστορία;

Ο συγγραφέας γνωρίζει – ή οφείλει να γνωρίζει- από την αρχή τους ήρωες. Τους δημιουργεί με τρόπο ώστε να εξυπηρετείται η αφήγησή του. Αλλοίμονο αν οι ήρωες καθόριζαν την ιστορία, δηλαδή αν η τροπή των πραγμάτων αφηνόταν στην τύχη. Ακόμα και όταν αλλάζει η ιστορία προς μια κατεύθυνση διαφορετική από εκείνη που αρχικά είχε αποφασίσει ο συγγραφέας, ακόμα και τότε εκείνος είναι που έχει αποφασίσει αυτή την αλλαγή, διότι κάποια άλλη πιο ενδιαφέρουσα ιδέα του βγήκε στην πορεία. Ο κόσμος του βιβλίου καθορίζεται αποκλειστικά από το δημιουργό του, το συγγραφέα. Αυτός έχει την απόλυτη ευθύνη των ηρώων του.

 Ο αγαπημένος σας συγγραφέας και το βιβλίο που σας μάγεψε.

 Πολλοί είναι οι συγγραφείς που αγαπώ να διαβάζω. Ο Μπόρχες, ο Καμύ, ο Καζαντζάκης και από τους σύγχρονους ο Ίαν Μακ Γιούαν και ο Τζον Μπάνβιλ, είναι μερικοί από αυτούς. Δύο βιβλία με μάγεψαν, υπό την έννοια πως τα διαβάζω πάλι και πάλι, αναζητώντας μερικούς ακόμα κρυμμένους θησαυρούς τους μου ίσως μου διέφυγαν· «ο ξένος» του Άλμπερτ Καμύ και το « Αλεξανδρινό κουαρτέτο» του Λώρενς Ντάρελ.

Ποια είναι η καθημερινότητά σας;

  Η μέρα μου ξεκινά πολύ νωρίς, γύρω στις έξι. Μέχρι τις οκτώ, διαβάζω, κυρίως λογοτεχνία κι έπειτα φτιάχνω φαγητό για την οικογένειά μου. Αργότερα πηγαίνω στο γραφείο μου για δουλειά- είμαι πολιτικός μηχανικός εν ενεργεία. Τα απογεύματα συνήθως ασχολούμαι με τη φροντίδα των παιδιών μου και του σπιτιού μας. Τα βράδια τα περνώ γράφοντας ως αργά. Είναι πολύ συμπυκνωμένο το καθημερινό μου πρόγραμμα, αφού ανάμεσα στις βασικές μου δραστηριότητες πρέπει να χωρέσουν και άλλα πολλά: η επικοινωνία με τους φίλους και τους αγαπημένους μου, ο κινηματογράφος που μ’ αρέσει πολύ, οι συνηθισμένες οικιακές δουλειές και οι άλλες, οι ασυνήθιστες μα ωστόσο εξίσου απαιτητικές - ατέλειωτες λίστες που σέρνονται πάντα σε κάθε τσέπη-, τα ψώνια στο γειτονικό σουπερμάρκετ. Όλα γίνονται με πρόγραμμα και με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για να τα βγάζω πέρα. Δεν με κουράζει όμως γιατί επέλεξα να ζω έτσι για χάρη των παιδιών μου, της δουλειάς και της συγγραφής, που αποτελούν κορυφαία και μοναδικά κεφάλαια στη ζωή μου.

Στα άλλα δύο βιβλία σας δίνετε μεγάλη έμφαση στη φιλία. Τι ρόλο έχει η φιλία στη ζωή σας;

Έχω την τύχη να έχω φίλους της καρδιάς μου από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια. Με κάποιες από αυτούς μπορεί να περάσει καιρός που δεν έχουμε βρεθεί και δεν έχουμε μιλήσει, όμως ξέρω πως είναι πάντα εκεί, έτοιμοι να ανοίξουν την αγκαλιά τους για μένα κι εγώ γι’ αυτούς. Η φιλία για μένα έχει υπάρξει στήριγμα σε αρκετές δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Όταν έχανα κάποιες φορές τη δύναμη και την υπομονή μου οι φίλοι ήταν αυτοί που με στήριζαν και άπλωναν δίχτυ ασφαλείας. Ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα εγώ. Προστατευμένη και ασφαλής. Είχα τους φίλους μου, είχα τα πάντα.

 Κλείνοντας, θα θέλαμε να μας πείτε μια έκφραση που σας εκφράζει.

  «Κανένας δεν ανεβαίνει στην πλάτη σου, αν δεν σκύψεις». Το λέω πολλές φορές για να το θυμάμαι, αν και πολλές φορές έχω την τάση να το ξεχνώ. Σας ευχαριστώ από καρδιάς!

Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου για το femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Βασιλική Ευαγγέλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου