ΕΥΑ ΠΑΥΛΙΔΟΥ ΕΥΔΟΚΙΑ ΜΕ ΛΕΝΕ... ΟΤΑΝ Ο ΠΟΝΟΣ ΕΓΙΝΕ ΠΟΙΗΣΗ

Η Εύα Παυλίδου αγαπά τη συγγραφή από τα μαθητικά της χρόνια!Δε σταμάτησε ποτέ να γράφει αν κ η αγάπη της ήταν ένα μυστικό που κρατούσε καλά φυλαγμένο.Η ποίηση είναι λύτρωση για την Εύα Παυλίδου!!Είναι η ίδια η ΖΩΗ!!!

Ποια εσωτερική ανάγκη σας ώθησε να 
εκφραστείτε μέσα από την ποίηση;

 ΓράφωΗ αγάπη μου για τη γραφή είναι ένα από τα μυστικά που κατάφερα για χρόνια ολάκερα να κρατώ φυλαγμένο . Μέχρι που ξεχείλισαν τα συναισθήματα από την ψυχή στο χαρτί και άρχισαν να αναζητούν δέκτες ...
Τότε η απλή γραφή έγινε ποίηση, ίσως και συγγραφή, μα σίγουρα έγινε ο προσωπικός μου τρόπος να επικοινωνώ την ψυχή μου με τον κόσμο .
Στην πορεία συνάντησα κι άλλους αλλοπαρμένους σαν εμένα και έγινα συνοδοιπόρος σε αυτή την πνευματική μετάγγιση . Κάπως έτσι άρχισα να οργανώνω παρουσιάσεις ομότεχνων και φίλων ...  από τα 15 μου, χωρίς να ξέρω σε ποιο λογοτεχνικό είδος  ανήκει η γραφή μου. Ανέκαθεν αγαπούσα την ποίηση και μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι μέσα απ' αυτήν καταφέρνω  να βάζω τις σκέψεις μου σε τάξη όταν εκείνες φλυαρούν, αλλά και τα συναισθήματά μου, όποτε με κατακλύζουν.


Κυκλοφόρησε το πρώτο σας πόνημα "Ευδοκία με λένε...Όταν ο πόνος έγινε ποίηση" από τις εκδόσεις Όστρια.
Ποια είναι η μούσα της έμπνευσης σας;

Η γυναίκα που αποτέλεσε την πηγή της έμπνευσής μου, όπως εξηγώ και  στο βιβλίο ονομαζόταν Τασούλα και έφυγε από τη ζωή το Νοέμβριο του 2014. Η προσωπικότητα της ,η αγάπη που της είχα αλλά και εκείνο το πρωινό του Σεπτέμβρη, ήταν η αφορμή που άλλαξε τη ζωή μου και δημιούργησε την Ευδοκία.  Εκείνο το πρωί μου ανακοίνωσε πως διαγνώστηκε με μεταστατικό καρκίνο στον εγκέφαλο. Κοιταζόμασταν για αρκετά λεπτά βουβές ώσπου εκείνη έσπασε τη σιωπή, λέγοντας τα πιο σημαντικά λόγια που έχω ακούσει από ανθρώπου φωνή.

«Σ’αγαπώ..να το ξέρεις ,σ’αγαπώ.Εγώ κάθε βράδυ λέω στους γονείς μου σ’ αγαπώ σαν να μην υπάρχει αύριο»....
Τα έχασα, με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα.  Η Ευδοκία ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από ένα μήνα μα, το τελευταίο «σ’ αγαπώ» που της έστειλα δεν είχε αύριο: τα ξημερώματα της 13ης Νοεμβρίου εκείνη ολοκλήρωσε την αποστολή της και ακολούθησε το δρόμο της ελευθερίας. Κι εγώ, από τότε ζω και αγαπώ σαν να μην υπάρχει αύριο.

Αργότερα εκδόθηκε το έργο σας"Για Πάντα"από τις εκδόσεις Όστρια.Τι σήμαινε για σας αυτή η συνεργασία με το συγγραφέα Μάριο Καρακατσάνη;

Αυτό το έργο ήταν για μένα μια προσωπική πρόκληση. Αρχικά, ξεκινήσαμε το κείμενο στα πλαίσια αυτοσαρκασμού που χαρακτηρίζει και τους δυό μας. Μιας και ανήκουμε σε διαφορετικά είδη γραφής, αποδείχτηκε πως αυτός ο αυτοσαρκασμός ήταν που μας οδήγησε τελικά στην ολοκλήρωση του. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να γίνει, γιατί έπρεπε να συνδυάσουμε την ποιητικότητα με τη στοιχείο της φαντασίας.
Δεν σας κρύβω ότι έχουμε αγωνία για τις εντυπώσεις που θα αφήσει στους αναγνώστες μας, αλλά και περιέργεια για το αν θα εντοπιστεί η γραφή του καθενός μας μέσα στις σελίδες του.
Συνεργάζομαστε δυο χρόνια σχεδόν και επιθυμία μας είναι αυτή η συνεργασία να κρατήσει «Για Πάντα».

Συμμετείχατε στους 31ους Δελφικούς αγώνες ποίησης όπου το ποίημα σας με τίτλο"Καταφύγιο" απέσπασε έπαινο.Ποια ευθύνη σας βαραίνει ;

 Τόσο η συμμετοχή όσο και η διάκριση μου στους 31ους Δελφικούς Αγώνες ποίησης ήταν μια από τις πιο δυνατές και ανεκτίμητες εμπειρίες που έχω βιώσει σαν δημιουργός. Δεν είχα λάβει ποτέ μέρος σε αγώνες και αυτό ήταν  η ανταμοιβή μου για την σκληρή προσπάθεια που καταβάλλω αδιάλειπτα, όλα αυτά τα χρόνια. Είναι τεράστια ευθύνη να υπηρετεί κανείς την ποίηση κι εγώ δεσμεύομαι να την ακολουθώ με σεβασμό και πολλή μελέτη, ακριβώς όπως της αξίζει.


Τι είναι για εσάς ποίηση;

 Είναι ένας τρόπος για να ξεγελούμε τη θνητότητα μας. Είναι η αφοσίωση στη Ζωή και τα κρυμμένα της, είναι η απέραντη αγάπη που άλλο τρόπο δεν έχει για να εκφραστεί. Είναι μια πράξη ερωτισμού και απόγνωσης συνάμα. Όπως είπε και ο Καρυωτάκης: "Ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε".

"Τα φάρμακά σου φέρε,Τέχνη της ποιήσεως,που κάμνουνε- για λίγο- να μη νοιώθεται η πληγή" Καβάφης.Άραγε μπορεί η τέχνη να κλείσει τις πληγές των ανθρώπων;

 Κάθε Τέχνη είναι βάλσαμο στις ζωές των ανθρώπων. Μόνο όποιος νιώσει ολότελα τη μέθη της, μπορεί να λυτρωθεί.

Ποια η νοηματική διάσταση των λέξεων μέσα στον ποιητικό λόγο;

Μέσα στους στίχους μου θα βρει κανείς τη ζωή να ρέει άφθονη, καθώς αποτυπώνω συναισθήματα και σκέψεις που απασχολούν τον άνθρωπο στην καθημερινότητά του. Συγκεκριμένα, στο πρώτο μου έργο «Ευδοκία με λένε», η ηρωίδα μέσα από μια βίαιη αλλαγή της ζωής της ανταμώνει τον εσωτερικό της εαυτό που είναι η αφθονία της ζωής. Η ηρωίδα εδώ συστήνεται στον αναγνώστη ως Εύα , μια γυναίκα σύμβολο της ανθρώπινης ματαιοδοξίας ,που όμως η ζωή της έπαιξε σκληρό παιχνίδι . Έτσι, η Εύα αναθεωρώντας τα σπουδαία της ζωής, ανακαλύπτει μέσα της την Ευδοκία, εκείνη που Ευ-δοκεί για τους ανθρώπους.
Σε κάθε περίπτωση, στα έργα μου καθρεφτίζεται ο πόνος αλλά και η λύτρωση, η μοναξιά αλλά και η αγάπη, οι φόβοι αλλά και η νίκη τους ,ο θάνατος αλλά και η ζωή.

Θα θέλατε να τονίσετε κάποια ιδιαίτερα μηνύματα μέσα από τα έργα σας;

 Στα έργα μου περνάω πάντα από όλα τα στάδια του πόνου μέχρι να βγω τελικά στην επιφάνεια ελεύθερη. Δίχως τον πόνο δεν μπορείς να υποκρίνεσαι πως ζεις .Όπως άλλωστε είπε και ο Μπουκόφσκι: «Χρειάζεται να πεθάνεις αρκετές φορές μέχρι να μπορέσεις αληθινά να ζήσεις».Θέλω οι αναγνώστες μου να έρχονται αντιμέτωποι με τους φόβους τους και μέσα από τις λέξεις μου να βοηθηθούν αν όχι να τους νικήσουν ολοσχερώς.

Είναι η ποίηση καταφύγιο του ανθρώπου;

 Η ποίηση είναι το καταφύγιο της ψυχής. Μέσα σε αυτή βρίσκει ανάπαυση ακόμα και αν χρειαστεί να περάσει από Λαιστρυγόνες.

"Στα χρόνια τα σακάτικα είθισται να δολοφονούν τους ποιητές"Εγγονόπουλος.Ποιος δολοφονεί τους ποιητές,την ποίηση σήμερα;

 Η ποίηση ματώνει κάθε φορά κάποιος τη διαβάζει με τα μάτια του. Η ποίηση πεθαίνει όποτε κάποιος την αγγίζει με τη λογική του και ζει, μονάχα αν έχουμε ανοιχτή την πόρτα της ψυχής μας και αν μέσα της αναζητήσουμε το Φως.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια κ οι στόχοι σας;

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια κ οι στόχοι σας; Ολοκληρώνω την πρώτη μου συγγραφική απόπειρα εφτά θεατρικών μονολόγων μιας πόρνης η οποία βάζει τέλος στη ζωή της με χάπια και αλκοόλ.Μέσα από 7 μονολόγους οι οποίοι έχουν επενδυθεί με τις μουσικές του Μιχάλη Σούμα και έχουν ερμηνευθεί από εμένα, η ηρωίδα αφηγείται τα τραύματα της ζωής της. Το θέατρο είναι η μεγάλη μου αγάπη από παιδί. Η μεγαλύτερη επιθυμία μου δε, είναι να γράφω θεατρικά έργα που θα τα αγαπήσουν οι αναγνώστες μου ,όπως ακριβώς και την ποίηση.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας στίχος τον οποίο έχεις υιοθετήσει ως φιλοσοφία ζωής;

«Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.» Νίκος Καζαντζάκης ~ Ασκητική ~

Μαρία Χριστοδούλου
Αρχισυντάκτρια του femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου