Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ κ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑ ΜΟΥΚΟΥΛΗ" ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ " ΣΤΟ FEMALEVOICE.GR


Η Θεοδώρα Μουκούλη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λάρισα. Είναι απόφοιτη του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Ίασμος.  Από το 1999 ως το 2004 εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη του Αντώνη Αντωνίου. Από το 2004 εργάζεται ως ηθοποιός και σκηνοθέτης  ενώ παράλληλα διδάσκει θεατρική αγωγή στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Έχει συνεργαστεί με το Θεσσαλικό Θέατρο  και ίδρυσε το «Θέατρο υπ’ ατμόν» με τη Ζωή Μουκούλη. Έχει πάρει μέρος στις ταινίες «Η νύχτα με τις πεταλούδες» της Στέλλας Μπελέση και «Το μυστικό του Νοέμβρη» του Τάκη Παπαγιαννίδη και στο σήριαλ «Βέρα στο δεξί». Είναι Πρόεδρος της Κινηματογραφικής Λέσχης Λάρισας.


Θεοδώρα Μουκούλη χαίρομαι που σε φιλοξενώ στο διαδικτυακό μας περιοδικό FEMALEVOICE.GR. Τι σε ώθησε Θεοδώρα μου στην υποκριτική τέχνη;

Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία! Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου έλεγα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι που αγαπούσε τις τέχνες. Από πολύ μικρή οι γονείς μου με πήγαιναν στο θέατρο, στον κινηματογράφο, σε συναυλίες, σε εκθέσεις ζωγραφικής. Από την πρώτη στιγμή λάτρεψα το θέατρο! Δεν έχανα παράσταση του Θεσσαλικού! Ήθελα να βρίσκομαι εκεί, να γνωρίζω τους ηθοποιούς, να τριγυρνώ στα καμαρίνια, να παρακολουθώ τις πρόβες. Αργότερα, το θέατρο έγινε ανάγκη. Ακόμα και σήμερα που κάνω ένα μικρό διάλειμμα λόγω οικογένειας – έχω ένα αγοράκι τριών χρονών που μου απορροφά όλη την ενέργεια και το χρόνο μου – το μυαλό μου είναι εκεί, ονειρεύομαι ρόλους, παραστάσεις, συνεργασίες, σχεδιάζω την επιστροφή μου.

Είσαι όμως πέρα από ηθοποιός και θεατρολόγος.... Πότε ξεκίνησες και ποιες ήταν οι πρώτες σου εμπειρίες;

Πρώτα ξεκίνησα τις σπουδές στη θεατρολογία και μετά ακολούθησαν οι σπουδές στην υποκριτική, αν και δεν ξεχωρίζω το ένα από το άλλο, και τα δύο έχουν να κάνουν με το θέατρο. Απλά η θεατρολογία σου δίνει και μια θεωρητική κατάρτιση πάνω στο αντικείμενο. Ως θεατρολόγος ξεκίνησα βέβαια να εργάζομαι. Για 4 χρόνια δούλεψα δίπλα στον Αντώνη Αντωνίου ως βοηθός σκηνοθέτη και υπεύθυνη του θεάτρου. Αυτό ήταν για μένα το μεγαλύτερο σχολείο. Αυτά τα τέσσερα χρόνια έζησα κοντά σε αγαπημένους ανθρώπους, έκανα σχέσεις ζωής, έζησα πρωτόγνωρες εμπειρίες και έμαθα στην πράξη πώς λειτουργεί το επαγγελματικό θέατρο.

Ποιος ηθοποιός για εσένα υπήρξε πηγή έμπνευσης;

Η μεγάλη μου αγάπη ήταν πάντα ο Λευτέρης Βογιατζής, και ως ηθοποιός αλλά κυρίως ως σκηνοθέτης. Όλες του οι παραστάσεις ήταν αριστουργήματα από κάθε άποψη, είχαν κάτι το μαγικό. Ναι αυτή είναι η σωστή λέξη! Μαγεία ένιωθα κάθε φορά που παρακολουθούσα παράστασή του! Και επίσης ο Σοφοκλής Πέππας και ο Δημήτρης Καταλειφός. Οι μεγαλύτεροι για μένα ηθοποιοί της γενιάς τους, που είχα την ευλογία να τους έχω και καθηγητές στη δραματική σχολή. Αυτοί μου άνοιξαν καινούριους δρόμους στην υποκριτική τέχνη και πάντα ακολουθώ τις συμβουλές τους.


Υπάρχουν εξαιρετικοί σύγχρονοι ηθοποιοί στην Ελλάδα του 2016;

Φυσικά και υπάρχουν. Και είναι πολλοί! Ο Νίκος Κουρής, η Μάνια Παπαδημητρίου, η Μαρία Πρωτόπαππα, η Εύη Σαουλίδου, ο Γιάννης Στάνκογλου και πολλοί πολλοί άλλοι.

Πες μας λοιπόν για το πνευματικό σας παιδί που δημιουργήσατε μαζί με την αδερφή σου Ζωή Μουκούλη, εξίσου ηθοποιό;

Το «Θέατρο υπ’ ατμόν» είναι ένα θεατρικό σχήμα, που ιδρύσαμε μαζί με την αδερφή μου Ζωή όταν αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στη Λάρισα και να προσφέρουμε στην πόλη μας. Προέκυψε από την ανάγκη μας να ασχοληθούμε με έργα που μας εξέφραζαν, να αναμετρηθούμε με ρόλους που ονειρευόμασταν και να συνεργαστούμε με επαγγελματίες καλλιτέχνες της πόλης μας που έχουμε το ίδιο όραμα και τις ίδιες αντιλήψεις για το επαγγελματικό θέατρο. Ξεκινήσαμε το 2007 με το έργο «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη. Μια παράσταση που λατρέψαμε και οι δύο και που ακόμα και σήμερα πολλοί άνθρωποι μου μιλούν γι’ αυτή. Συνεχίσαμε και με άλλες παραστάσεις, όπως το «Dealer» του Βαγγέλη Κολώνα, τη «Λάσπη» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, το «Πριν την παράσταση» της Βίβιαν Ιωάννου, το «Αγωνίες με καμπύλες» των Ντάριο Φο – Φράνκα Ράμε κ.α. Τα τελευταία χρόνια επίσης ιδρύσαμε το εργαστήρι του «Θεάτρου υπ’ ατμόν»,  στο οποίο διδάσκει η Ζωή και κάθε χρόνο ανεβάζει με πολλή επιτυχία παραστάσεις με την ομάδα.


Πέρα από όλα τα ενδιαφέροντα που μας είπες ως τώρα, πρέπει να αναφέρω στους αναγνώστες μας ότι είσαι και Πρόεδρος της Κινηματογραφικής Λέσχης. Πώς προέκυψε αυτή η ενασχόληση σου;

Ως ηθοποιός και θεατρολόγος, η μεγάλη μου αγάπη ήταν πάντα το θέατρο. Τα χρόνια που ζούσα στην Αθήνα έβλεπα τρεις παραστάσεις την εβδομάδα! Το σινεμά το είχα παραμελήσει. Επιστρέφοντας στη Λάρισα, και μην έχοντας πια τη δυνατότητα να βλέπω τόσες παραστάσεις, στράφηκα στον κινηματογράφο. Κι όταν πια μπήκα στην Κινηματογραφική Λέσχη Λάρισας, το σινεμά εξελίχθηκε σε μεγάλο έρωτα. Αγαπώ το καλό σινεμά. Ξεχωρίζω τον ευρωπαϊκό και τον ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο, αλλά και τον ασιατικό και αυτόν της Λατινικής Αμερικής. Μου αρέσουν οι ταινίες που έχουν πάντα κάτι να μου πουν, που μιλάνε για το χθες αλλά και για το σήμερα, που ασχολούνται με κοινωνικές καταστάσεις, αυτές που έχουν κάτι το διαφορετικό, κάτι το νέο στο ύφος, στη φόρμα, στην εξέλιξη. Θα δω φυσικά και εμπορικές ταινίες, αλλά ξεχωρίζω πάντα αυτές που με ένα τρόπο μπορούν να με εξελίξουν σαν άνθρωπο, να με κάνουν να δω διαφορετικά τα πράγματα, να με εμπνεύσουν... Η ανάγκη μου λοιπόν αυτή να δω ταινίες που δεν παίζανε συχνά τα σινεμά της πόλης μας με οδήγησε στο να ασχοληθώ με την Κινηματογραφική Λέσχη.

Ποια είναι η ιστορία της Κινηματογραφικής Λέσχης Λάρισας και πώς μπορεί κάποιος να σας παρακολουθεί και να ενημερώνεται;

Η Κινηματογραφική Λέσχη ιδρύθηκε το 1975. Από τότε και για πολλά χρόνια έφερε το κοινό της Λάρισας σε επαφή με τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου, φιλοξένησε πολλούς Έλληνες σκηνοθέτες, γνώρισε στην πόλη μας δημιουργούς της Έβδομης Τέχνης που μέχρι τότε ήταν άγνωστοι στο ευρύ κοινό. Εκείνα τα  πρώτα όμως χρόνια, πέρα από τις ταινίες, η Λέσχη αποτελούσε έναν σημαντικό πολιτιστικό φορέα της Λάρισας. Δημιούργησε φεστιβάλ κινηματογράφου, έφερε θεατρικές παραστάσεις, διοργάνωσε συναυλίες. Οι Λαρισαίοι αγκάλιασαν με ενθουσιασμό αυτό το εγχείρημα, υπήρξαν προβολές στον Γαλαξία με 1200 άτομα!!! Τα τελευταία χρόνια όμως για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, όλο αυτό ατόνησε και η Κινηματογραφική Λέσχη έπεσε σε αδράνεια. Η ανασύστασή της έγινε το Σεπτέμβρη του 2014 , έπειτα από πρόσκληση του Αντιδημάρχου Πολιτισμού και Επιστημών κυρίου Πάνου Σάπκα. Οι προβολές μας γίνονται το χειμώνα κάθε Τρίτη στο Χατζηγιάννειο, και το καλοκαίρι καθημερινά στο σινέ Μύλος, σε συνεργασία με την Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Επιστημών του Δήμου Λαρισαίων. Παράλληλα μέσα στο χρόνο διοργανώνουμε και κάποιες έξτρα προβολές σε συνεργασία με άλλους φορείς όπως το Γαλλικό Ινστιτούτο, την Πρεσβεία της Ισπανίας και το κέντρο ισπανικών σπουδών Maria Barbero, τη Φωτογραφική Λέσχη Λάρισας, το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Λάρισας – artfools. Από το 2015 ξεκινήσαμε το Πανόραμα Ελληνικού Κινηματογράφου – Θόδωρος Αγγελόπουλος, μία διοργάνωση που σιγά σιγά γίνεται θεσμός για την πόλη μας. Στο facebook υπάρχει και η σελίδα της Κινηματογραφικής Λέσχης Λάρισας, από την οποία μπορεί κάποιος να ενημερώνεται για τις προβολές και τις εκδηλώσεις μας.

Ο κινηματογράφος μαγεύει στη σημερινή εποχή όπως τον παλιό καλό καιρό;

Ο κινηματογράφος, το θέατρο, η μουσική, αλλά και κάθε μορφή τέχνης δε θα πάψουν ποτέ να μαγεύουν, αρκεί να είσαι ανοιχτός να αφεθείς στη μαγεία τους.


Η σημερινή γενιά παρακολουθεί και συμμετέχει στα καλλιτεχνικά δρώμενα;

Δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος της νέας γενιάς έχει συνηθίσει στην ευκολία  της τηλεόρασης και αποφεύγει καθετί που απαιτεί σκέψη και προβληματισμό. Και αυτό πραγματικά με στενοχωρεί, γιατί η τέχνη μπορεί να σου ανοίξει πολλούς δρόμους, να σε κάνει να δεις τη ζωή με άλλα μάτια, και γιατί όχι να στην αλλάξει.

Θεοδώρα μου θέλω ένα αισιόδοξο μήνυμα για το νέο έτος που μας έρχεται και μια δική σου συμβουλή στους αναγνώστες και αναγνώστριες του περιοδικού μας FEMALEVOICE.GR...

Εύχομαι η νέα χρονιά να φέρει αγάπη και ζεστασιά στην καρδιά μας, να μας μάθει να λειτουργούμε με ενσυναίσθηση για τους γύρω μας, γιατί η κρίση αντί να μας κάνει καλύτερους, δυστυχώς έβγαλε από μέσα μας το πιο σκληρό μας πρόσωπο. Εύχομαι επιτέλους να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, και να μην περιμένουμε από κάθε είδους σωτήρες να μας βγάλουν από το οικονομικό αδιέξοδο. Γιατί εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας! Και φυσικά πάνω απ’ όλα υγεία, ευημερία, ειρήνη και ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά όλου του κόσμου.

Μαριέττα Λάμπρου
Νομικός, Εκδότρια Διευθύντρια
 του Femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου