Η Κατερίνα Μουρίκη στο femalevoice.gr


Κυρία Μουρίκη ποιο ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσει για σας το ταξίδι στη  συγγραφή;

Το έναυσμα και η έμπνευση  ήταν τα παιδιά μου.  Όταν ήταν μικρά μας άρεσε να φτιάχνουμε μαζί παραμύθια. Ήταν ένα παιχνίδι που μας έδενε, μας ψυχαγωγούσε και έκανε τις ώρες μας ποιοτικές. Πλέκαμε με τη φαντασία μας ιστορίες που δεν ξέραμε πού θα μας βγάλουν.  Σα μητέρα κατέγραφα αυτές τις ιστορίες με σκοπό να τις δώσω κάποτε στα παιδιά μου σαν ενθύμια αυτών των τόσο γλυκών και μεστών στιγμών. Καθώς τις έγραφα από την αρχή, άθελά μου, έκανα μικρέ παρεκκλίσεις από το αρχικό –άτεχνο- κείμενο. Πρόσεχα το λόγο, σμίλευα τις προτάσεις για να αποκτήσουν σφιχτή ροή, παραστατικότητα και σαφήνεια. Έτσι, χωρίς να το καταλάβω ξύπνησε μέσα μου ο «συγγραφέας». Μετά με παρότρυνση μια φίλης έλαβα μέρος στον ετήσιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Ήρθε ένας Έπαινος. Μετά ένα συμβόλαιο από έναν Εκδοτικό Οίκο και  ύστερα ακολούθησε πολλή δουλειά, ώσπου να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι πια συγγραφέας. Και η δουλειά συνεχίζεται…



Στον κόσμο της λογοτεχνίας έχετε πολλά χρόνια. Τι δυσκολίες συναντήσατε;

Όσο αφορά το γράψιμο η διαρκής αναζήτηση -κάτι που δεν σταματάει ποτέ- είναι η βασική «δυσκολία». Ωστόσο κατά την άποψή μου  αυτό αποτελεί την κινητήρια δύναμη μιας εξελικτικής πορείας που μας οδηγεί στην ωρίμανση. Και η πορεία αυτή διαρκεί όσο και η ζωή μας. Αν όμως αναφέρεστε στις εκδοτικές δυσκολίες που αντιμετώπισα θα έλεγα ότι στάθηκα τυχερή. Ξεκίνησα τη συγγραφική μου δραστηριότητα το 1985. Τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση, οι συγγραφείς Π.Λ. ήταν πολύ λιγότεροι, τα θέματα ανεξάντλητα και ο χώρος του παιδικού βιβλίου διψούσε για νέους συγγραφείς. Το γεγονός επίσης ότι ξεκίνησα με δύο έργα μου που είχαν πάρει διάκριση με βοήθησε να βγω στο συγγραφικό προσκήνιο σχετικά εύκολα. Από εκεί και πέρα όλα ήταν θέμα δουλειάς, συνέπειας και αγάπης για αυτό που τάχτηκα να υπηρετήσω.

Ποιος κατά τη γνώμη σας πρέπει να είναι ο ρόλος ενός παιδικού βιβλίου;

Βασικά να ψυχαγωγεί με την ουσία του όρου της ψυχαγωγίας (αγωγή ψυχής). Να ξεκλειδώνει τον συναισθηματικό κόσμο των παιδιών, να καλλιεργεί την ενσυναίσθηση και να προβάλει πρότυπα και ηθικές αξίες, χωρίς να διδάσκει με κηρύγματα και μεγαλοστομίες. 




Έχει μέλλον το παιδικό βιβλίο στην Ελλάδα της κρίσης;

Είμαι αισιόδοξη ότι όλα τα πάνε καλά τουλάχιστον για το μέλλον του βιβλίου. Αρκεί οι γονείς να το καταλάβουν. Να διαβάζουν και οι ίδιοι δίνοντας ζωντανό παράδειγμα στα παιδιά τους και μετριάζοντας την καταναλωτική τους διάθεση για παιχνίδια τύπου Hollywood που δεν προσφέρουν κάτι ουσιώδες στα παιδιά μας.

Πώς θα καλλιεργήσουμε την αγάπη για τη λογοτεχνία εμείς οι γονείς;

Με το ζωντανό μας παράδειγμα, όπως είπα και πριν. Με επισκέψεις σε βιβλιοπωλεία, βιβλιοθήκες, μουσεία και κάθε πολιτιστικό κύτταρο που αφυπνίζει το πνεύμα. Με την εγγραφή των παιδιών μας σε ομάδες φιλαναγνωσίας.
Ένα ακόμα σημαντικό θέμα είναι  να διαβάζουμε στο παιδί μας από την βρεφική του ηλικία.  Το «παραμυθάκι της παρεούλας ή της καληνύχτας»  ας μας γίνει μια γλυκιά συνήθεια που θα μας δέσει με το μωρό μας και θα προλειάνει τη μελλοντική σχέση του με το βιβλίο.
Ο έλεγχος της χρήσης της τηλεόρασης. Μια ποιοτική και ποσοτική επιλογή στα προγράμματα της τηλεόρασης θα βοηθήσει το παιδί μας να αναπτύξει το αισθητικό του κριτήριο σε σημείο που να απορρίπτει τα διάφορα τηλεοπτικά σκουπίδια που βομβαρδίζουν τον εγκέφαλό μας. Υπάρχουν πολλοί τρόποι, αρκεί να ενδιαφερθούμε πραγματικά.


Ο συγγραφέας γεννιέται ή γίνεται;

Μέσα στο DNA μας υπάρχουν πολλές γονιδιακές εντολές. Κώδικες που χαρακτηρίζουν και ξεχωρίζουν καθένα μας και που ταυτόχρονα μας ενώνουν με τους προπάτορές μας. Κρυμμένα ταλέντα που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να βρουν διέξοδο, να εκφραστούν. Όπως ο σπόρος περιμένει το γόνιμο έδαφος και την κατάλληλη εποχή για να φυτρώσει, να ριζώσει, να βλαστήσει, να ανθίσει, να καρπίσει. Όμως ο σπόρος και το φύτρο μονάχα δεν δίνουν καρπό. Χρειάζεται πολλή δουλειά, μόχθος και επιμονή για να δέσει και να μεστώσει ο καρπός. Και η δουλειά αυτή δεν σταματά ποτέ, γιατί ο δρόμος της τέχνης, όπως και κάθε πνευματικής δημιουργίας, είναι ατέρμονας.

Τι συμβουλές θα δίνατε σε έναν συγγραφέα που τώρα ξεκινάει;

Να  δουλέψει πολύ πάνω στην υπέροχη γλώσσα μας. Έτσι θα έχει στη φαρέτρα του ένα πλούσιο υλικό για να εκφράζεται με σαφήνεια και ομορφιά. Να μην φλυαρεί. Να έχει γραμμή πλεύσης το γραπτό του και όχι να γράφει για να γεμίζει σελίδες. Αν γράφει σε έμμετρο λόγο να έχει μελετήσει βαθιά τους κανόνες του μέτρου και της μετρικής. Να αποφεύγει τις γλυκερές εκφράσεις που υποβαθμίζουν την νοημοσύνη των παιδιών και να μην καταφεύγει σε εύκολες λέξεις (καλο-κακό-μικρό-γλυκό κ.λ.π) ή σε πλήθος υποκοριστικών που προδίδουν την αδυναμία του. Γενικά χρειάζεται ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΛΛΗ και άλλο τόσο ήθος.

Στη Λάρισα πρόσφατα παρουσιάστηκε το βιβλίο σας «Η Γέννηση του Χριστού»  μαζί με το Κέντρο Προσχολικής Αγωγής Λητώ» «της  κυρίας Λητώς Τσακίρη Παπαθανασίου. Πείτε μας λίγα λόγια.

Το βιβλίο, που εκδόθηκε πριν λίγες ημέρες από τις εκδόσεις ΩΡΙΩΝ, έχει στηριχτεί πλήρως στο Κεφ. 2 του Κατά Λουκά Ευαγγελίου. Αυτό που έκανα εγώ όταν έγραψα το κείμενο ήταν απλά να το προσαρμόσω στο λεξιλόγιο και την δεκτικότητα των μικρών παιδιών. Χρησιμοποίησα έναν λόγο λιτό και σαφή προσέχοντας να μην παρεκκλίνω από το αρχικό κείμενο. Θέλω να πιστεύω ότι ο στόχος επετεύχθη και ότι το βιβλίο θα αγαπηθεί από τα μικρά παιδιά.
Όσον αφορά την εκδήλωση έχω να πω ότι ήταν μία πολύ όμορφη και προσεγμένη δουλειά. Το Κέντρο Προσχολικής Αγωγής ΛΗΤΩ, οργάνωσε και πλαισίωσε την εκδήλωση με τρόπο άριστο. Η κυρία Λητώ Τσακίρη-Παπαθανασίου με τις εξαιρετικές παιδαγωγούς και τα απερίγραπτα παιδάκια τους μας έφεραν γονείς και παρευρισκόμενους στο κλίμα των Άγιων ημερών.   Συνδιοργανωτές  ήταν και το Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας καθώς και το Κ.Π.Ε Κισσάβου Ελασσόνας που μοίρασε στα παιδιά χριστουγεννιάτικα στολίδια από ανακυκλώσιμα υλικά.  Ήταν μια όμορφη γιορτή την οποία τόσο εγώ όσο και η εκπρόσωπος των εκδόσεων ΩΡΙΩΝ κ. Πόπη Βασιλείου την απολαύσαμε ιδιαίτερα.

Από όλα τα βιβλία σας ποιο ξεχωρίζετε;

Ως προς το περιεχόμενο ξεχωρίζω το «ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΣΥΡΤΑΡΙ», Εκδ. Άγκυρα 2006. Είναι ένα βιβλίο που αναφέρεται στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που «όσα δεν βλέπαμε με ανοιχτά, τα βλέπαμε με κλειστά τα μάτια». Ήταν χρόνια στέρησης αλλά και ονείρου. Σαν παιδιά δεν είχαμε πολλά παιχνίδια να παίξουμε. Φτιάχναμε πύργους με χώμα και νερό κι ονειρευόμασταν ότι κάποτε θα κατακτήσουμε τον κόσμο. Το βιβλίο αυτό μου χάρησε το Α’ βραβείο διηγήματος από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου που είναι το Ελληνικό τμήμα της IBBY.
Ως προς τη δομή και τη γλώσσα ξεχωρίζω το βιβλίο μου  «ΓΚΑΣΜΕΝΤ, Ο ΦΥΓΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΛΟΓΕΡΑ», Εκδ. Παπαδόπουλος 2004. Ένα βιβλίο για την προσφυγιά, τον ρατσισμό και την πίστη στη ζωή.
Και τα δύο βιβλία είναι για παιδιά άνω των 10 ετών.

Έχετε καταπιαστεί με δύσκολα θέματα όπως αυτό του αυτισμού. Τι σας παρακίνησε;

Πριν δέκα χρόνια περίπου δέχτηκα μία πρόσκληση από το Ειδικό Κέντρο Αποκατάστασης και Μέριμνας Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες στο Αίγιο. Εκεί είχα την ευκαιρία να τα γνωρίσω από κοντά και να μιλήσω με γονείς και ειδικούς δασκάλους. Η έκπληξή μου για το πόσο ευαίσθητα και συναισθηματικά είναι αυτά τα παιδιά αλλά και πόσα πράγματα μπορούν να καταφέρουν όταν βρεθούν σε κατάλληλο περιβάλλον έπεσε σαν σπόρος μέσα στην ψυχή μου που περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να βλαστήσει. Στα χρόνια που κύλησαν διατήρησα την επαφή μου με το Ε.Κ.Α.ΜΕ και εμπλούτισα την πληροφόρησή μου για το θέμα των Α.Μ.Ε.Α. Μετά από κάποιο σεμινάριο με θέμα  «Σύνδρομο Asperger και Υψηλής λειτουργικότητας Αυτισμός», το  οποίο παρακολούθησα, ένιωσα ότι εκείνη η σπερματική ιδέα μου είχε αρχίσει να βλασταίνει.

Η αγαπημένη σας έκφραση;

« Ό μισείς μηδενί ποιήσεις.». Αν τηρούμε το νόημα και την ουσία τούτης της φράσης θα είμαστε σωστοί σε όλα. Σωστοί πολίτες, σωστοί συνάνθρωποι, σωστοί γονείς, σωστοί με τον εαυτό μας.


Τα σχέδια σας για το μέλλον;

Τώρα πια, μετά από τριάντα δύο χρόνια στο χώρο, θέλω να ζω την κάθε στιγμή της ζωής μου με όλες μου τις αισθήσεις.  Σχέδια έχω πολλά και σπουδαία, όπως: να ερωτεύομαι τις ανατολές και ηλιοβασιλέματα, να απολαμβάνω τη θέα της θάλασσας και του βουνού από το μπαλκόνι μου, να φροντίζω τον κήπο μου και τα λατρεμένα μου αδέσποτα. Να παίρνω τα εγγόνια μου στην αγκαλιά μου και να αποκωδικοποιώ τις μουσικές συλλαβές τους.  Όσο για το γράψιμο, ναι, θα συνεχίσω  να γράφω. Γιατί τώρα πια μου έγινε χούι. Κι όπως λέει ο σοφός λαός, «πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι!!!»

Σας ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα κυρία Μουρίκη

Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου για το femalevoice.gr
Share on Google Plus

About Βασιλική Ευαγγέλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου