ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ:ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΙ ΚΡΙΤΕΣ ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ Κ ΕΥΚΟΛΟΙ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ



To «Μνημεία και τέρατα», απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 5 έως 105 χρονών, με πλούσιο πολιτιστικό – εκπαιδευτικό περιεχόμενο ( γνωστά μνημεία κυρίως της Ευρώπης ) κι ένα καλογραμμένο, έξυπνο κείμενο με πολύ χιούμορ, συναίσθημα και ξεκάθαρα μηνύματα, αντικατοπτρίζοντας καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε όλοι μας καθημερινά. Είναι ένα ευρηματικό “παραμύθι” που μας θυμίζει πόσο λεπτή είναι η κλωστή ανάμεσα στην έπαρση και την υπερηφάνεια και πως η ανασφάλεια, μας καθιστά ευάλωτους στη γελοιοποίηση όσο και στην κολακεία. Ταυτόχρονα, είναι μια ευφάνταστη περιήγηση στο θαυμαστό κόσμο της αρχιτεκτονικής, που μας διδάσκει ότι, ανεξάρτητα από τους ψηλούς πύργους και τα μεγαλειώδη μνημεία, δεν υπάρχει παιδεία και πολιτισμός χωρίς ευγένεια και σεβασμό για τους άλλους.
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι επίσης, ένα πάντρεμα της κλασικής συγγραφής με την σύγχρονη τεχνολογία

Ποια εσωτερική ανάγκη συνέβαλε στην ενασχόληση σας με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Από πολύ μικρός διακρινόμουν για την αχαλίνωτη φαντασία μου και για τις ιστορίες ιδιαίτερης πλοκής, που «έχτιζα» μαζί με τα κάστρα μου στο χαλί του σαλονιού ή για την ευκολία δημιουργίας φανταστικών κόσμων στα παιχνίδια ρόλων, που αγαπούσα και μοιραζόμουν με τους φίλους μου. Περνώντας στον κόσμο των μεγάλων, οι κοινωνικές εντολές και οι πατρικές κατευθύνσεις, με οδήγησαν ασυνείδητα, στο να χαλιναγωγήσω το ελεύθερο πνεύμα μου, κάνοντας Νομικές σπουδές αρχικά και αργότερα όντας ένας σύγχρονος Businessman. Συμμετέχοντας ενεργά στην ανατροφή των παιδιών μου, συνειδητοποίησα, πως η καταπίεση των εσωτερικών μου αναγκών δεν μπορούσε να με οδηγήσει στην πληρότητα. Η παιδικότητα του χαρακτήρα μου, που τόσο καιρό είχα παραγκωνίσει, έπρεπε να βγεί και πάλι στην επιφάνεια. Ήθελα να είμαι δίπλα στα παιδιά μου όχι μόνο στοργικά και προστατευτικά αλλά κυρίως δημιουργικά και με απόλυτη ψυχική ειλικρίνεια. Κάθε φορά που έπλαθα μια ιστορία και τους την διηγούμουν, έβλεπα ξεκάθαρα στις αντιδράσεις τους, ποιος πραγματικά ήμουν. Την διαδρομή μου στο μονοπάτι της αυτογνωσίας, της ευτυχίας, της ολοκλήρωσης και της αποδοχής, προσπάθησα να μεταφέρω στο βιβλίο μου «Ο ταχυδρόμος δεν είναι για φάγωμα».


Από τις εκδόσεις Bitar κυκλοφόρησε το νέο σας βιβλίο της σειράς Livebooks , "Μνημεία και Τέρατα". Ποιο ήταν το έναυσμα της συγγραφικής σας διαδρομής;

Ξεκίνησα την συγγραφική μου διαδρομή, γράφοντας για το μεγαλύτερο αξιακό διακύβευμα της εποχής μας : την αντιμετώπιση της διαφορετικότητας. Η «Παχουλή βατραχίνα» και ο «Ντάργουιν, ο μισός», πραγματεύονται την διαφορετικότητα στην εξωτερική εμφάνιση (σωματική ή φυλετική), ρίχνοντας το βάρος στις εσωτερικές αρετές. «Ο ταχυδρόμος δεν είναι για φάγωμα», εξερευνά τον συντηρητικό τρόπο της κοινωνίας να αντιμετωπίσει τις ιδιαίτερες κλίσεις ή τις αντισυμβατικές υπάρξεις. Οδηγήθηκα συγγραφικά στο «Μνημεία και τέρατα», θέλοντας να προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα κι έγραψα για την κατανόηση της δικής μας μοναδικότητας. Η γνώση και η αποδοχή των στοιχείων που μας κάνουν ξεχωριστούς, θα μας επιτρέψουν να απελευθερωθούμε από κοινωνικές κριτικές και επιρροές και να αναγνωρίσουμε θετικά την διαφορετικότητα των άλλων.


Το "Μνημεία και Τέρατα" είναι ένα ευρηματικό παραμύθι που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Ποιος είναι ο εκπαιδευτικός του στόχος; 

Η τεράστια επιτυχία του βιβλίου μου “Μνημεία και τέρατα” οφείλεται στην “οικουμενικότητά” του. Ένα απαιτητικό κείμενο που εξιτάρει αναγνώστες όλων των ηλικιών, μια μοντέρνα εικονογράφηση που ενώ είναι πολύ ψαγμένη, αφήνεται να φανεί ως μινιμαλιστική και μια πρωτοποριακή εφαρμογή της τεχνολογίας της εικονικής πραγματικότητας, συνθέτουν ένα βιβλίο που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Στόχος μου είναι να επαναφέρω το βιβλίο στα χέρια, κυρίως των παιδιών, χωρίς να απαιτήσω ν’ αφήσουν κάτω τα κινητά και τα τάμπλετ. Έγραψα ένα βιβλίο με εκπαιδευτικό,  πολιτιστικό και πολιτισμικό περιεχόμενο, που όμως δεν υστερεί καθόλου σε αναγνωστική απόλαυση. Η δυνατότητα αξιοποίησης της εικονικής πραγματικότητας προσδοκά τη χρήση των κινητών και τάμπλετ ως εργαλεία απόκτησης γνώσεων και όχι μόνο ως στείρες παιχνιδομηχανές. Υποστηρικτές στο εγχείρημα μου αυτό είναι οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, καθώς και οι Αντιδημαρχίες Παιδείας και Πολιτισμού των νομών που απευθύνθηκα. Μεγάλη εμπιστοσύνη μου έδειξε επίσης και η Ένωση Λογοτεχνών Συγγραφέων Λάρισας.


Ποια είναι  η καινοτομία του συγγραφικού σας έργου;

Προσπαθώ να καινοτομώ στα βιβλία μου, έχοντας νοητά συνταξιδιώτες στην πορεία της γραφής των ιστοριών μου, τους μελλοντικούς αναγνώστες μου (παιδιά, γονείς και δασκάλους). Σεβόμενος την ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται και να κατανοούν, δεν χρησιμοποιώ φράσεις
κλισέ και δεν γράφω επιτηδευμένα μηνύματα. Δεν προσπαθώ να διδάξω συμπεριφορές αλλά επιθυμώ να εμπνεύσω μέσω ηρωικών παραδειγματισμών. Δεν φοβάμαι να χρησιμοποιήσω τις νέες τεχνολογίες και τολμώ να τις βάλω σαν αναπόσπαστο κομμάτι των κειμένων μου, χωρίς όμως να τις εκμεταλλεύομαι ως “κράχτη”, αφήνοντας φτωχά και στείρα τα κείμενα μου.

Ο λογοτέχνης σε ποια σημεία δίνει βαρύτητα για να τους προσελκύσει;

Το εξώφυλλο δεν θα έπρεπε να είναι ένα κομμάτι της συσκευασίας όπως ο φιόγκος στα πακέτα δώρων αλλά ένα παράθυρο μισάνοιχτο στο περιεχόμενο. Το εξώφυλλο είναι που σε σπρώχνει να ανοίξεις το βιβλίο αλλά το οπισθόφυλλο είναι αυτό που σε πείθει να το διαβάσεις. Εν τέλει το πιο σημαντικό είναι το εξώφυλλο να ξεχωρίζει και όχι να εντυπωσιάζει.
Λόγω της αυξημένης περιέργειας και του αυθορμητισμού του παιδικού χαρακτήρα των νεότερων αναγνωστών δεν είναι δύσκολο να τους κεντρίσεις το ενδιαφέρον. Μία ευφάνταστη εικόνα με ζωηρά χρώματα ή ένας τίτλος με περίεργα και αστεία ονόματα, είναι αρκετά για να τους τραβήξουν την προσοχή. Η δυσκολία έγκειται στο να διατηρήσεις το ενδιαφέρον τους και στην ανάγνωση της ιστορίας εξαιτίας της πολύ περιορισμένης τους υπομονής. Το κείμενο αλλά και η εικονογράφηση πρέπει να επιδεικνύουν δράση, περιπέτεια, εκπλήξεις, φαντασία, χιούμορ και πολύ πολύ συναίσθημα.



Πόσο εύκολο/δύσκολο είναι να γράψει κάποιος ένα παιδικό βιβλίο;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να γράψεις ένα βιβλίο για παιδιά γιατί συνεπάγεται τεράστια ευθύνη. Πιστεύω ακράδαντα πως το ταλέντο στην ευφάνταστη γραφή δεν αρκεί για την συγγραφή ενός βιβλίου που απευθύνεται σε παιδιά. Τα παιδιά είναι αυστηροί κριτές αλλά ταυτόχρονα και εύκολοι αποδέκτες μηνυμάτων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, χρειάζεται πολύ δουλειά έτσι ώστε να προσεγγίσεις και να μοιραστείς, χωρίς αυτό να είναι επιτηδευμένο. Όταν γράφεις ένα παιδικό βιβλίο, κατά μία έννοια διηγείσαι τη δική σου ιστορία, καταθέτεις κομμάτια του εαυτού σου. Το ζητούμενο σου όμως δεν πρέπει να είναι να φυλακίσεις το παιδί στη δική σου αλήθεια αλλά να του δώσεις “κλειδιά” για ν’ ανακαλύψει τους δρόμους που θα το οδηγήσουν στην δική του αλήθεια. Για παράδειγμα, στο βιβλίο μου “Το νου σας, καρχαρίες, ερχόμαστε!”, ο Δάσκαλος Αντώνης, δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα επιβάλλοντας κανόνες. Πετυχαίνει όμως, να διδάξει αξίες με την δική του αυτοθυσία και παραδειγματισμό.


Πιστεύετε ότι τα παιδικά βιβλία απευθύνονται μόνο στα παιδιά;

Συγχωρέστε με αλλά θα γίνω γραφικός επαναλαμβάνοντας την χιλιοειπωμένη φράση πως το καλό παιδικό βιβλίο απευθύνεται σε αναγνώστες χωρίς ηλικιακούς περιορισμούς.

Ποια είναι τα κριτήρια για να επιλέξει ένας γονιός κατάλληλα βιβλία για μικρά παιδιά;

Με τα ίδια ακριβώς κριτήρια που θα επέλεγε έναν κατάλληλο φίλο για το παιδί του.


Στο χώρο του παιδικού βιβλίου τι έχει αλλάξει κατά τη γνώμη σας την εποχή της κρίσης. 

Το παιδικό βιβλίο αντιστέκεται στην κρίση, σε αντίθεση με τα βιβλία ενηλίκων. Τα βιβλιοπωλεία και η μαγική εικόνα του βιβλιοπώλη που συμβούλευε για την επιλογή των βιβλίων, έχουν εξαλειφθεί και την θέση τους πήραν πολυκαταστήματα ψυχαγωγίας και τεχνολογίας, που πωλούν απρόσωπα και κατευθυνόμενα βάση μεγάλων ονομάτων. Αυξήθηκαν ραγδαία οι παρουσιάσεις και οι επισκέψεις συγγραφέων στα σχολεία καθώς και οι πωλήσεις μέσω internet. Η μεγαλύτερη όμως αλλαγή στον κόσμο του παιδικού βιβλίου, δεν είναι συνέπεια της κρίσης, αλλά της τεχνολογικής εξέλιξης των φορητών συσκευών επικοινωνίας. Ο πολιτισμός της εικόνας επηρέασε σημαντικά τη δομή του βιβλίου ως αντικείμενο, αναδεικνύοντας τη θέση της εικονογράφησης εις βάρος του κειμένου.
 Τα παιδιά σήμερα, επιλέγουν για τη διασκέδαση αλλά και την πληροφόρησή τους ηλεκτρονικές συσκευές, παραγκωνίζοντας εντελώς το βιβλίο.

Αφήνω τον επίλογο της όμορφης κουβέντας μας σε εσάς. Πείτε μας μια αγαπημένη σας φράση, μια ευχή που σας αντιπροσωπεύει.

Εύχομαι οι ηγέτες του κόσμου να εντάξουν στο ημερήσιο πρόγραμμα τους, την ανάγνωση ενός τουλάχιστον καλού παιδικού βιβλίου. Ίσως ο κόσμος μας, γινόταν καλύτερος.

Μαρία Χριστοδούλου
Αρχισυντάκτρια
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου