Θέλω να πάμε μαζί ως το άγνωστο. Και ό,τι γίνει!

Της Έλενας Σαλιγκάρα.
Εδώ και πολλές μέρες τώρα – νύχτες καλύτερα – βλέπω το ίδιο όνειρο. Βρίσκομαι σε ένα πλοίο, το οποίο ταξιδεύει πάνω σε ήρεμα νερά. Εγώ κάθομαι στο κατάστρωμα και κοιτάζω αχόρταγα το ατέλειωτο γαλάζιο. Κάθε τόσο σηκώνομαι και ακουμπώ στην κουπαστή. Μερικές σταγόνες της θάλασσας φτάνουν ως το πρόσωπό μου και με δροσίζουν ελαφρά. Ο ήλιος είναι ζεστός χωρίς να γίνεται ενοχλητικός. Θα μπορούσα να πως όλα είναι κάτι παραπάνω από υπέροχα. Κάποια στιγμή μπορώ και διακρίνω ένα νησί στο βάθος του ορίζοντα. Δεν έχω πάει ποτέ στο συγκεκριμένο μα κάτι μου λέει πως είναι πανέμορφο. Από όσο μπορώ να καταλάβω από το σημείο που βρίσκομαι, πρόκειται για ένα καταπράσινο μέρος με καλοσχηματισμένες παραλίες. Δεν ξέρω ούτε πώς το λένε. Όποτε ρωτώ κάποιον συνεπιβάτη, κανείς δε μου δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση. Άλλος μου λέει πως πρόκειται όντως για ένα όμορφο μα συγχρόνως και για ένα επικίνδυνο μέρος. Υπήρξαν πολλοί -λέει- που πήγαν ως εκεί και δεν ξαναγύρισαν. Ίσως χάθηκαν, ίσως οι κάτοικοί του τούς αιχμαλώτισαν, ίσως έχασαν ακόμη και τις ζωές τους. Άλλος πάλι μου τόνισε πως όποιος επέστρεψε από εκεί είχε τα πόδια του ματωμένα, μάτια γεμάτα δάκρυα και έκανε πολύ καιρό για να συνέλθει. Μια κυρία, που η ίδια το είχε επισκεφθεί χρόνια πριν, μού επεσήμανε πως αν έχω σκοπό να πάω, οφείλω να είμαι ο εαυτός μου. Αν δεν το κάνω, θα πνιγώ στις κρυστάλλινες πηγές του. Χθες βράδυ είδα το ίδιο όνειρο. Μόνο που αυτή τη φορά ήμουν μόνη μου στο πλοίο. Το βλέμμα μου ξανά καρφωμένο στο ίδιο νησί. Όσα κι αν είχα ακούσει δεν με πτοούσαν. Ήθελα σαν τρελή να πατήσω το χώμα του και τσαλαβουτήσω στις θάλασσές του. Ήταν δυνατόν κάτι τόσο όμορφο να με οδηγούσε σε κάτι άσχημο; Ήταν τέτοια η λαχτάρα μου που αν με ρωτούσαν ποια είναι η τελευταία σου ευχή, θα απαντούσα «να γνωρίσω αυτό το μέρος». Κάποια στιγμή άκουσα έναν θόρυβο να έρχεται προς το μέρος μου. Ήταν βήματα. Γύρισα το κεφάλι μου και σε είδα. Είχες ένα έντονο ύφος που αρχικά με τρόμαξε. Ήσουν πια σε απόσταση αναπνοής αλλά δε μου μιλούσες. Δεν είχε όμως σημασία. Εγώ ένιωθα τις λέξεις να βγαίνουν κι από το στόμα σου, να αιωρούνται στον αέρα και να σχηματίζουν προτάσεις. Στην αρχή μού φαινόντουσαν ακαταλαβίστικες μα σύντομα πήραν ξεκάθαρη μορφή. Έγιναν φωνή που δεν ακουγόταν, κραυγή που έψαχνε ανταπόκριση. Άρχισα να σου μιλώ μα δεν ξέρω αν με άκουγες. Όταν σου ανέφερα το περίεργο νησί, έστρεψες το κεφάλι σου προς εκείνο. Τότε κατάλαβα πως κι εσύ αντιλαμβανόσουν τη φωνή μου με τον δικό σου τρόπο. Είδα στο βλέμμα σου μια άτυπη συμφωνία. Στα χείλη σου σχηματίστηκε ένα αχνό χαμόγελο. Και τότε φώναξα με όλη μου τη δύναμη: «Θέλω να πάμε μαζί ως εκεί. Και ό,τι γίνει».
Πηγή anapnoes.gr

Μου δίδαξαν τους αριθμούς μα με κέρδισαν οι λέξεις.
με αυτές παιδεύομαι,δημιουργώ κ μοιράζομαι.
Λατρεύω όταν τις βλέπω να μπαίνουν στη σειρά κ
 να φτιάχνουν μια ολόκληρη ιστορία
Μια τέτοια ιστορία αποτελεί κ το πρώτο μου
 μυθιστόρημα <<Πέρα από τη γέφυρα>> που
 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Share on Google Plus

About Βασιλική Ευαγγέλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου