ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ


Της Έφης Μπαμπούρη.
Μικρή έλεγα πως κάποια μέρα θα έρθει ένας πρίγκιπας.
Θα είναι όμορφος, ψηλός και θα με αγαπάει μια ζωή. Πίστευα πως θα έρθει με ένα όμορφο άσπρο άλογο και θα μου εξομολογηθεί την αγάπη του.
Άτιμα παραμύθια που θα έπρεπε καιρό τώρα να έχουν καταργηθεί.
Η μαγεία τους μπαίνει τόσο εύκολα στο μυαλουδάκι των μικρών κοριτσιών.
Αν με ρωτήσεις τώρα, θα σου πω ότι ακόμη πιστεύω πως κάπου, κάποτε, τα παραμύθια πήραν ζωή. Εντάξει μπορεί μια κολοκύθα να μην έγινε άμαξα, αλλά κάποια φτωχή είχε την τύχη να την αγαπήσει ένα βασιλόπουλο.
Γιατί να μη γίνει;
Μεγαλώνοντας άλλαξα λίγο τα όνειρα μου. Τώρα οι ελπίδες μου δεν έχουν άλογα. Δε βλέπω και πολλά να τριγυρνάνε στο δρόμο οπότε μου αρκεί ένα αυτοκίνητο. Μηχανάκι ή ποδήλατο.
Έλα και με τα πόδια, δε με νοιάζει και πολύ. Ο ψηλός και όμορφος που θα με αγαπάει μια ζωή όμως έμεινε έτσι. Ε, τι περίμενες;
Να ψάχνω κάποιον άσχημο και κοντό;
Την αλήθεια μου θα σου πω.
Και έξυπνος να είναι, θέλω. Τόσο ώστε να καταφέρει να μου μαγέψει το μυαλό. Να θέλω να τον ακούω και να μου φτάνει.
Κάθε θηλυκό στον πλανήτη ονειρεύεται να βρει κάποιον που θα είναι έτσι όπως τον έπλαθε το μυαλουδάκι της μικρή. Εγώ έφτιαχνα την εικόνα αλλά δεν ήξερα πως θα ήθελα να με κάνει να νιώσω.
Μέχρι που ήρθες. Και ένιωσα. Και αφού ένιωσα, πόνεσα. Μα δε με άφησε ο πόνος και η λύπη να το βάλω κάτω. Γιατί τότε θα το έχανα. Εκείνο που πρώτη φορά μου συνέβαινε και εσένα που χρόνια περίμενα. Ώσπου τέλος, ήρθες. Ο ερχομός σου έφερε το παραμύθι. Γοβάκι, μήλα, νάνους και κακιές μάγισσες δεν έχουμε, αλλά έχουμε εμάς. Έχουμε αυτό που μας κάνει ένα. Έχουμε αυτό που κάποιοι ονομάζουν έρωτα. Κι αφού έχουμε αυτό, τι τι άλλο να ζητήσω σε αυτή τη ζωή;
Δε ξέρω αν ζω για την καλημέρα ή την καληνύχτα. Δεν μπορώ να σου πω τι θέλω από εσένα. Ψάχνω να βρω εκείνο που μου λείπει μα δε βρίσκω τίποτα. Γυρνάω στο μυαλό τις συζητήσεις μας και κάθε φορά μου φαίνονται ακόμη πιο όμορφες. Κι ας μην έχουν νόημα τις περισσότερες φορές. Μπορεί να ήταν οι πιο ασήμαντες, ανούσιες και ανόητες κουβέντες που έχουν ειπωθεί. Δε με νοιάζει όμως. Έτσι τις θέλω.
Ακόμη και τον καυγά μας εγώ, καλέ μου, έτσι τον  θέλω.
Γιατί είναι έρωτας να βάζεις το όνομα μου στα χείλη σου, κι ας είναι από τα νεύρα σου.
Είναι έρωτας που κάθε φορά με μαλώνεις που δε προσέχω και αρρωσταίνω.
Έρωτας είναι που γκρινιάζεις όταν δε σε αφήνω να κοιμηθείς αλλά θυμώνεις όταν σου λέω καληνύχτα απότομα.
Έρωτας το βλέμμα σου και η προσπάθεια σου να το κρύψεις ενώ ξέρεις πως σε πήρα χαμπάρι. Πόσο όμορφα δε γνωριζόμαστε μπροστά στους άλλους και πόσο υπέροχα με αγκαλιάζεις όταν είμαστε οι δυό μας.
Είμαστε εμείς στον κόσμο αυτό.
Και αυτό είναι το παραμύθι μας.

 πηγή anapnoes.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου