Τα μεγαλύτερα ”σ’αγαπώ” τα γεννάει η ψυχή τη στιγμή του αποχωρισμού

Γράφει η Δώρα Σαμαρά
Ξαπλωμένη εδώ, στο κρεβάτι τούτο που ακόμη ευωδιάζει φρέσκο έρωτα, μετράω τις ανάσες σου.
Το βλέμμα μου παρακολουθεί τις σκιές που σιωπηλά παίζουν στους γύρω τοίχους, καθώς το φως του δρόμου τυπώνει κρυφά στο δωμάτιο από τις γρίλιες των παραθυρόφυλλων.
Άλλη μια νύχτα που είσαι εδώ.
Κορμί υποταγμένο στον έρωτα μου, ψυχή παραδομένη στην ψυχή μου.
Άλλη μια νύχτα από εκείνες που ακόμη κι ο Μορφέας αρνείται να με ενοχλήσει.
Σαν συμφωνία μυστική.
Εγώ να του χαρίζω τις νύχτες μου κι εκείνος μόνο μία! Τη νύχτα τη δική μας!
Τη νύχτα πριν τη φυγή σου.
Τα μεγαλύτερα ”σ’αγαπώ” τα γεννάει η ψυχή τη στιγμή του αποχωρισμού.
Τη στιγμή που μαζί τους τα παίρνουν τα τρένα.
Σε κοιτώ.
Όπως κάθε ”τελευταίο” μας βράδυ.
Φύλακας-άγγελος της ανάσας σου, τις μαζεύω μία – μία!
Κλειδοκράτωρ της σκέψης σου ΕΓΩ.
Χάρτης σου γίνομαι, στα όνειρά σου να μη χαθείς, κοντά μου να ‘ρθεις σαν θα χαράξει η αυγή.
Το χέρι μου το στήθος σου αγγίζει, χαϊδεύει την καρδιά σου.
Δεν το ξέρεις… Μα κάθε φορά τους χτύπους της κλέβω και τους εναρμονίζω με τους δικούς μου.
Για να νιώθω την καρδιά σου μέσα μου, μαζί με τη δική μου να χτυπά σαν καρδιά μία!
Τούτο το αντάλλαγμα παίρνω για τις στιγμές που λείπεις.
Κι εγώ γεμίζω τις βαλίτσες σου με όσες στιγμές κατάφερα να σιδερώσω και να τακτοποιήσω μαζί με τα διπλωμένα ρούχα σου και τις φρέσκο αρωματισμένες αναμνήσεις.
”Σ’ αγαπώ”
”Σ’ αγαπώ” σου ψιθυρίζω.
Κι αναρωτιέμαι, πόσα ακόμη ”σ’αγαπω” μπορώ να χωρέσω μες στις αποσκευές σου;
Λίγα μου φαίνονται.
Πολύ λίγα.
Ίσως γιατί η ψυχή μου έχει ανάγκη τα μεγαλύτερα ”σ’αγαπω” της να τα στριμώξει μες στη δική σου τη στιγμή που θα φεύγεις και πάλι.
Τη στιγμή που θα κλείνω στην παλάμη σου όσα δάκρυα προλάβουν να κυλήσουν, μαζί με την υπόσχεση να μου τα επιστρέψεις ως χαρά πάνω στα βλέφαρά μου.
Τη στιγμή λίγο πριν σφυρίξει το τρένο, τη στιγμή που τα χείλη σου θα αφήσουν ένα απαλό τους χάδι πάνω στα μαλλιά μου κι ένα τρυφερό ”σ’αγαπω” τους πάνω στα χείλη μου…
Τη στιγμή εκείνη που ” Σ’ΑΓΑΠΩ” απεγνωσμένα θα σου φωνάξω, άλλη μια φορά που θα κοιτάζω το τρένο να χάνεται… ”Σ’αγαπω”…
Κι εγώ απλά ένα κορμί στεγνό σε έναν άδειο σταθμό. ”Σ’αγαπω”.
Να προσέχεις.
Θα είμαι πάντα εδώ να προσδοκώ, να επιμένω, να υπομένω, να περιμένω έναν δικό σου γυρισμό.
Πηγή loveletters.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου