Όταν η απουσία γίνεται το τίμημα της τόλμης



Της Έλενας Σαλιγκάρα.
            Αφού είπε όσα είχε καιρό κρατημένα, στάθηκε μπροστά της με ύφος γεμάτο προσδοκία και περίμενε αντιδράσεις. Ανέμενε μια κουβέντα που θα πυροδοτούσε την αρχή για κάτι διαφορετικό. Ή ένα χαμόγελο, έστω αχνό, που θα έδειχνε ένα θετικό σημάδι.
            Ένα δειλό «δεν ξέρω» και το παγωμένο ύφος της δεν ήταν αυτά που περίμενε. Του είπε και δυο μισόλογα που ήταν χειρότερα κι από ταπείνωση. Ύστερα την είδε να φεύγει πετώντας μια δικαιολογία. Η φιγούρα της που όλο και ξεμάκραινε έμοιαζε με μια γερή γροθιά στο στομάχι.
            Κρατήθηκε για να μην αφήσει τα δάκρυα να τρέξουν από τα μάτια του. Ίσως βιάστηκε να ανοιχτεί. Όφειλε να περιμένει ως την κατάλληλη στιγμή. Πόσο όμως να αντέξει κανείς όταν τα συναισθήματα τον πνίγουν; Όταν νιώθει πως υπάρχουν στιγμές που σε προδίδει ακόμη και το βλέμμα;
            Τον είχε κυριεύσει ο θυμός. Εκείνος ο θυμός που έρχεται όταν νιώθεις εκτεθειμένος και μετέωρος. Το μόνο που γύρευε ήταν μια εξήγηση. Δυο κουβέντες σταράτες από εκείνες που σε κάνουν να πάρεις αποφάσεις, από εκείνες που ξεκαθαρίζουν τις καταστάσεις.
            Άρχισε να περπατά μόνος. Δεκάδες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό του. Παντού η εικόνα της και οτιδήποτε άλλο τη χαρακτήριζε. Παντού η ανεπιβεβαίωτη άρνησή της.
            Λίγο αργότερα στάθηκε σε μια βιτρίνα και χάζεψε το είδωλό του. Παρατήρησε το μαραμένο ύφος του. Εκτός από θυμό και απογοήτευση, είχε και κάτι άλλο. Κάτι που έμοιαζε με ανακούφιση. Διότι επιτέλους άφησε τις λέξεις να βγουν από το στόμα του. Είχε βρει το θάρρος να σταθεί μπροστά της και να εξομολογηθεί της ενδόμυχες σκέψεις του.
            Πόσες νύχτες έμεινε ξάγρυπνος παρέα με τη θύμησή της; Πόσες άλλες πρόβαρε τα λόγια που θα της έλεγε; Χαμογέλασε μέσα στην απόγνωση. Όλα αυτά έμοιαζαν πια με μακρινές αναμνήσεις.
            Κάθισε σε ένα παγκάκι και πρώτη φορά για σήμερα κοίταξε τον ουρανό. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη. Τι κρίμα που δεν την είχε πλάι του. Θα μπορούσαν να κοιτάζουν μαζί τον ίδιο ουρανό. Εκείνος να της μιλά -ήταν πολλά αυτά που δεν πρόλαβε να της πει- κι εκείνη να μη χορταίνει να τον ακούει.
            Το πιθανότερο ήταν να μην ήθελε να τον ξαναδεί. Μα ακόμη κι έτσι να συνέβαινε, ήξερε πως αυτό ήταν λιγότερο άσχημο. Καλύτερα να έστεκε μακριά του παρά με το ζόρι κοντά του. Κι ας γινόταν η απουσία της το τίμημα της τόλμης.
Πηγή anapnoes.gr


Έλενα Σαλιγκάρα
Μου δίδαξαν τους αριθμούς μα με κέρδισαν οι λέξεις. Με αυτές παιδεύομαι, δημιουργώ και μοιράζομαι. Λατρεύω όταν τις βλέπω να μπαίνουν στη σειρά και να φτιάχνουν μια ολόκληρη ιστορία. Μια τέτοια ιστορία αποτελεί και το πρώτο μου μυθιστόρημα «Πέρα από τη γέφυρα».
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου