ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!


Εύα Παυλίδου

Ξέρω,γράφω σπάνια για σένα μα είναι που προσπαθώ να ζω με λέξεις κι εικόνες μέσα από τα χρόνια σου, που κυλούν αθώα και ανέμελα.
Είναι αμέτρητες οι φορές που σε κοιτώ και σκέφτόμαι πόσο τυχερή είμαι που έχω την ευκαιρία να με γνωρίζω και να ακούω σιωπηλά την καρδιά μου.

Και ενώ εγώ δεν πρόλαβα να φτιάξω τον κόσμο λίγο πιο όμορφο πριν σε καλοσωρίσω εσύ συνεχίζεις να μου γελάς.

Σήμερα σε βλέπω πιο μεγάλο από άλλες μέρες,γι΄αυτό με πλημμυρίζει η συγκίνηση κι η αγωνία.
Σε ευχαριστώ που μου ΄δωσες ένα τόσο σημαντικό δώρο.

Πώς να νιώθεις άραγε που έφτασες τα τέσσερα σου χρόνια;
Αν μπορούσα να τρυπώσω μέσα στο παιδικό σου μυαλό να δω τι να σκέφτεσαι τούτη τη μέρα.. Έτσι για να θυμηθώ και εγώ πως ένιωθα σαν ήμουνα παιδί.

Αναρωτιέμαι όσο μεγαλώνεις σε ποιο μοιάζεις περισσότερο..
Μα  βλέποντας τα άνθη στον κήπο μας,εσύ μοσχοβολάς πάντα άνοιξη κι αγιόκλημα.
Τα σπουργίτια κελαηδούν και εσύ τους μιλάς με το γέλιο σου. Αλήθεια πώς το κάνεις;

Γιε μου θέλω μια μέρα να μαζέψω όλες σου τις λέξεις και να τις γράψω στον ουρανό,να βρέξει καλοσύνη.
Θυμάμαι τη μέρα εκείνη που ανέτειλες  και πριν ακόμα αγγίξω το δέρμα σου,μου είπες, σ’αγαπώ.

Άραγε αξίζω τόση αγάπη παιδί μου;

Πριν ακόμα προλάβω να σου μιλήσω για την ευγνωμοσύνη μου βάλες στις χούφτες μου τα πρώτα δάκρυα και προσευχές.
Κι όταν ακόμα θέλησα να σου μάθω την ομορφιά, πήρες μολύβι και τράβηξες μια γραμμή και χάραξες την πορεία στην απλότητα.

Μεγαλώνεις παιδί μου σήμερα
και εγώ που ολοένα γίνομαι  και πιο μικρή κοντά σου.. αφήνω ποίηματα μικρά πάνω σε μαντήλια.Να σκουπίζεις το ιδρώτα της ζωής κι οι στίχοι μου να γίνονται ολοφώτιστα φτερά να σ’αγκαλιάζουν.

Χρόνια Πολλά μονάκριβε μου!


Στον Ηλία Παύλο

   
                                                       






 ΕΥΑ ΠΑΥΛΙΔΟΥ

Είμαι η Εύα Παυλίδου και έχω γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη όπου και διαμένω.
Είμαι γραφομανής από τα εφηβικά μου χρόνια.Μεγαλώνοντας όμως τα συναισθήματα μου για τη ζωή και τους ανθρώπους ξεχείλισαν καΙ άρχισαν να αναζητούν αποδέκτες.
Από τότε η απλή γραφή γίνεται άλλοτε ποίηση και άλλοτε συγγραφή,μα σίγουρα είναι ο προσωπικός μου τρόπος για να επικοινωνώ την ψυχή μου με τον κόσμο.
Το Δεκέμβριο του '15 κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο.
Μια ποιητική συλλογή και ένα μικρό διήγημα με τίτλο"Ευδοκια με λένε.'Οταν ο πόνος έγινε ποίηση"από τις εκδόσεις Όστρια.
Το έργο είναι αφιερωμένο σε φίλους με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας ενώ το διήγημα στην Τ. που έφυγε από τη ζωή το 2014 μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο.
Το 2016 εκδόθηκε το έργο "Για Πάντα" από τις εκδόσεις Όστρια .Μια συνεργασία με τον συγγραφέα Μάριο Καρακατσάνη.
Το 2016 συμμετείχα στους 31ους Δελφικούς αγώνες ποίησης όπου το ποίημα μου με τίτλο «Καταφύγιο» απέσπασε έπαινο.
Toν Nοέμβριο του 2016,στον 5ο λογοτεχνικό διαγωνισμό του ομίλου της Unesco, απέσπασα αναμνηστικό έπαινο με θεατρικό μονόλογο.
Είμαι δημιουργός και ιδρυτικός μέλος της ομάδας "Το Ράφι της Αγάπης" όπου το 2016 ιδρύσαμε την 1η δανειστική βιβλιοθήκη στο Σύλλογο Οικογενειών της Ψυχικής Υγείας στη Θεσσαλονίκη.
Είμαι τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος
Είμαι τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου