Άντρες μη μας κυνηγάτε. Μη μας φλερτάρετε. Επιλέξτε μας.


Της Ματίνας Σταθάκη.
Ας αρχίσουμε από τα βασικά.
Μπορούμε να ξεχωρίσουμε πότε κάποιος φλερτάρει και πότε όχι;
Μπορούμε να οριοθετήσουμε τη ζώνη της φιλικής κουβέντας και τη ζώνη του φλερτ;
Νομίζω πως δεν μπορούμε να το διαχωρίσουμε πάντα.
Τις περισσότερες φορές κρίνουμε με βάση τη δική μας οπτική.
Τον γουστάρουμε και προσέχουμε κάθε του κίνηση, κάθε του αναπνοή.
Ερμηνεύουμε κάθε σήμα που στέλνει ή δε στέλνει.
Τις περισσότερες φορές παρερμηνεύουμε κιόλας την κάθε του κίνηση ή λέξη.
Και φυσικά δε θα κάνουμε κάποια ξεκάθαρη κίνηση να του δείξουμε πως τον φλερτάρουμε, ούτε πως τον θέλουμε.
Θες γιατί δε θέλουμε να μας περάσει για εύκολες, θες γιατί διατηρούμε το στερεότυπο του άντρα κυνηγού; Θες γιατί φοβόμαστε την απόρριψη και την αποτυχία; Πάντως δεν την κάνουμε.
Προσωπικά ποτέ δεν μου άρεσε ο άντρας κυνηγός. Δεν είμαι θήραμα…
Όμως είναι ωραίο να ξέρεις ότι ο άντρας σε έχει ξεχωρίσει ανάμεσα σε τόσες άλλες γυναίκες. Είναι ωραίο να νιώθεις ξεχωριστή στα μάτια του και ότι δεν έτυχε απλά να πέσει πάνω σου. Κάτι διέκρινε σε εσένα και σε πλησίασε.
Θέλεις να σε επιλέξει. Είναι αφροδισιακό, πώς να το κάνουμε;
Ας λύσουμε το μυστήριο λοιπόν. Εμείς οι γυναίκες δεν περιμένουμε από έναν άντρα να μας κυνηγήσει. Περιμένουμε όμως να δείξει ότι μας επιλέγει.
Αυτή τη σημασία έχει η πρώτη κίνηση. Και αυτό περιμένουμε!
Σίγουρα υπάρχουν και γυναίκες που αρέσκονται να το παίζουν δύσκολες για να αναγκάζουν τους άντρες να τις κυνηγούν. Θεωρώ ότι είναι μικρό το ποσοστό. Έως ελάχιστο. Αν σκεφτούμε πως το κυνήγι ουσιαστικά το έχουμε ανάγκη όταν δεν είμαστε σίγουρες ότι μας έχει επιλέξει. Όταν το νιώσουμε –και τον θέλουμε φυσικά- σχεδόν παραδινόμαστε αμαχητί.
Άρα άντρες μη μας κυνηγάτε. Μη μας φλερτάρετε. Επιλέξτε μας. Είναι απλό.
Μετά όμως έρχεται το άλλο μπέρδεμα.
Το θέμα της επιλογής.
Εκεί είναι το καθοριστικό σημείο των ανδρών.
Εκεί κομπλάρουν. Γιατί σκέφτονται: κι αν την επιλέγω σήμερα αλλά δεν την επιλέγω σε μια βδομάδα ή σε ένα μήνα; Ή ακόμα και αύριο;
Εμείς όμως δε ζητάμε από κανέναν υπόσχεση ζωής ούτε να υπογράψουμε συμβόλαιο για το πόσο θα διαρκέσει το φλερτ μας.
Ζητάμε όμως για όσο κρατήσει να έχει κάνει ο άλλος focus σε μας. Να μην είναι με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω.
Συνεπώς, δεν παίρνουμε στα χέρια μας το παιχνίδι γιατί πολύ απλά δε νιώθουμε σίγουρους τους άντρες να αναλάβουν την ευθύνη ακόμα και όταν κάτι πάει στραβά.
Η κατάσταση πάντως έχει γίνει ανυπόφορη. Έχουμε βαρεθεί να αναλύουμε γιατί δεν κάνει την πρώτη κίνηση. Έχουμε βαρεθεί να ακούμε τις πρόχειρες δικαιολογίες των φιλενάδων μας, τύπου: «φοβάται», «είναι δειλός», «δεν ξέρει τι θέλει», «έχει φόβο δέσμευσης», «είσαι πολύ δυναμική και τον τρομάζεις», «δεν υπάρχουν πια άντρες να σε διεκδικήσουν» και άλλα τέτοια.
Έχουμε βαρεθεί και δε θέλουμε να κάνουμε την πρώτη κίνηση.
Αλλά για να είμαστε ειλικρινής και οι άντρες περιμένουν από εμάς. Γοητεύονται από γυναίκες που έχουν τα κότσια να παραδεχτούν ότι τους θέλουν. Είναι το δικό τους αφροδισιακό. Όταν η γυναίκα κάνει την πρώτη κίνηση δείχνει στους άντρες πως έχει τα κότσια να πάρει το ρίσκο που χρειάζεται. Άσε που τους δείχνει πως μπορεί να διαχειριστεί καταστάσεις και δε θα τους πετάξει μετά το μπαλάκι της ευθύνης. Πατάει στα πόδια της και αναλαμβάνει τις ευθύνες της (ελπίζουμε να μπορούν και εκείνοι να κάνουν το ίδιο βέβαια).
Αυτό θέλουν οι άντρες. Να δουν την πιθανότητα του ρίσκου να παίρνει σάρκα και οστά και να γίνεται η πραγματικότητα των θέλω τους στο εδώ και τώρα.
Μετά δε θα χρειαστεί να κάνουμε κάτι άλλο. Αναλαμβάνουν το παιχνίδι και ξέρουμε πως όταν βγαίνουν στο γήπεδο σίγουροι για τον εαυτό τους, παίζουν καλά.
Ωραία τα αναλύουμε. Αλλά πολλή σκέψη βρε παιδιά.
Δεν υπάρχουν κανόνες στο φλερτ. Δεν υπάρχουν στερεότυπα και κλισέ.
Όποιος αισθανθεί πρώτος ή όποιος αισθανθεί έτοιμος ας κάνει το πρώτο βήμα.
Απλά τα πράγματα και εμείς τα κάνουμε τόσο σύνθετα.
Προσωπικά, έχω βαρεθεί να αναλύω το θέμα “άντρες”.
Να σας πω την αλήθεια μου, έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως θα ασχοληθώ με τον άντρα που δε θα μου αφήσει κανένα περιθώριο για ανάλυση και δεύτερες σκέψεις. Με τον άντρα που θα δείχνει αυτό που είναι. Με τον άντρα που ο αυθορμητισμός του θα μου διώξει κάθε αμφιβολία. Κι ας μην κάνει το πρώτο βήμα. Θα το κάνω εγώ.
Αυτόν τον άντρα θα τον διεκδικήσω.
Απλά, λιτά και απέριττα.
Έτσι, για να μη λένε πως οι γυναίκες δεν κάνουν το πρώτο βήμα…
Στην τελική θα πω το γνωστό:
Δεν κατακτώ, υποκύπτω!

Πηγήanapnoes.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου