ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΑ. ΑΙΤΙΑ και ΑΙΤΙΟΙ


Γιορτάστηκε πριν λίγες ημέρες η Παγκόσμια ημέρα κατά του Σχολικού εκφοβισμού. Δεν θα πρέπει να παρεξηγηθώ, αν πω ότι η ημέρα αυτή δεν πρέπει να είναι εορτάσιμη για μία φορά μόνο το χρόνο. Είναι και πρέπει να είναι παγκόσμια εορτάσιμη κάθε ημέρα που ο γονιός πρέπει να έχει συνέχεια το νου του κοντά στο παιδί του, όταν ανακαλύπτει ότι κάτι δεν πάει καλά στην πορεία του και στη συμπεριφορά του απέναντι στα άλλα άτομα, κυρίως της ηλικίας του, με τα οποία έρχεται σε καθημερινή σχεδόν επαφή. Και φυσικά ο εκφοβισμός δεν παραμένει στα κλειστά όρια του Σχολικού περιβάλλοντος. Τραβά μια ίσια γραμμή και προχωρεί αδίστακτα. Κάπου εδώ θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά και με συναίσθηση των ευθυνών μας κατά πόσον και εμείς οι μεγάλοι είμαστε αίτιοι της  συμπεριφοράς αυτής των παιδιών μας. Να βυθομετρήσουμε στο τι κάναμε, στο τι δεν κατά το μεγάλωμα των παιδιών μας. Ας μην επιφορτίζουμε με όλα τα βάρη των λαθών την κοινωνία και μόνον. Ευθυνόμαστε και εμείς οι γονείς. Γιατί?
Οι λόγοι πολλοί. Θα τους εντοπίσω, χωρίς να φοβηθώ, στην οικογένεια, που είναι το πρώτο κύτταρο και ο πρώτος βασικός σταθμός μέσα στον οποίον γαλουχείται και μεγαλώνει το κάθε παιδί.
Το παιδί, ως ανθρώπινη ύπαρξη είναι εύθραυστη και ευάλωτη, χαλάει και φθείρεται εύκολα. Ένας άστοχος λόγος, μία κίνηση απρεπής εκ μέρους των γονέων του, μια χειρονομία χυδαία και κυρίως η αίσθηση της αδιαφορίας πολλές φορές στην προσωπικότητά του και στους προβληματισμούς του,  όλα αυτά είναι στοιχεία που στοιχειοθετούν, δυστυχώς ,το γκρέμισμα του καλού σχηματισμού του χαρακτήρα του. Έτσι η ζωή του χάνει το φτέρωμα, την έξαρσή της να πετύχει, να γίνει κάποιος. Και το ζήτημα είναι ότι οι συνέπειες αυτές δεν σταματούν μόνον στην ατομική ζωή, αλλά επηρεάζουν απόλυτα και άμεσα και την κοινωνική, την συνολική ζωή. Ένα παιδί αποκαρδιωμένο, και μεγαλωμένο σε σαθρό περιβάλλον, δεν έχει την εσωτερική αντοχή, δεν μπορεί να συνεπαρθεί από την ιδέα του καλώς φέρεσθαι απέναντι στο περιβάλλον με το οποίον έρχεται σε άμεση επαφή. Γίνεται, χωρίς το ίδιο, λόγω ηλικίας, να το αντιλαμβάνεται , άθυρμα των απογοητεύσεων και του ολέθριου ενθουσιασμού, που το τροφοδοτεί από ορισμένες προς τούτο δυνάμεις. Μια τεταμένη ατμόσφαιρα στο σπίτι, λόγω και της καταστάσεως που όλοι ζούμε τώρα, γίνεται ο πυροδότης στα νεύρα του παιδιού, που σαφώς θα πρέπει, κατά την κρίση του, να τα ξεσπάσει κάπου. Έτσι με τον κακό επηρεασμό που δέχεται από την οικογένειά του και πολλές φορές και εξ αιτίας του D,N,A που κουβαλάει ποιος ξέρει από ποιά γενιά, κινείται υποτονικά πνευματικά και δεν φλογίζεται από τον δαιμονιώδη άνεμο του σωστού και του ωραίου. Και βουλιάζει ο μελλοντικός στύλος της κοινωνίας και συμπεριφέρεται άγρια στους συνομηλίκους του, και τους βρίζει, τους τσαλαπατά, τους ταπεινώνει και φτάνει και στο θλιβερό και αποτρόπαιο της συμπεριφοράς, στον ξυλοδαρμό. Βία, λοιπόν, στα σχολεία, βία στο δρόμο, βία στα γήπεδα, βία παντού, αντί της ήρεμης και ευπρεπούς συμπεριφοράς που θα έπρεπε να ισχύει. Και έτσι βουλιάζει ο νέος που θα έπρεπε να αποτελέσει μέρος του σκελετού της κοινωνίας και κατά συνέπεια βουλιάζουν και οι κοινωνίες μας. Θλιβερό!
Και πάλι μπροστά σ’ αυτή τη δαιδαλώδη και αβυσσαλέα πραγματικότητα, οι γονείς που είναι αυτοί που έπαιξαν κάποιον άσχημο ρόλο,  καλούνται τώρα να επιτελέσουν θείο έργο. Και, όσο βαθύτερα όλοι οι γονείς σκάβουμε στον εαυτό μας, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμεθα το μέγεθος της ευθύνης που μας ακολουθεί από τότε που κτίσαμε την οικογένειά μας, τόσο περισσότερους κινδύνους βρίσκουμε να μας περιμένουν σιωπηλοί στο σκοτάδι, με μεγάλα, φωσφορίζοντα μάτια
Αλλά αυτή είναι η ζωή σήμερα! Ζωή ευθυνών και υποχρεώσεων. Ζωή, όπου ο καθένας μας καλείται επειγόντως να αναλάβει δραστικά μέτρα.
Το ‘’δεν βαριέσαι ας κάνουν ό,τι θέλουν’’ δεν ανήκει σε ανθρώπους σώφρονας και έχοντας την επίγνωση των ευθυνών τους. Δεν είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι, λόγω του ρόλου που αναλάβαμε, να φροντίσουμε για την ορθή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.
Τα λάθη τους; Μην μας φανεί περίεργο... Είναι η προέκταση των δικών μας λαθών και παραλείψεων. Εμείς οι φταίχτες. Εμείς οι απρόσεκτοι. Εμείς οι αδιάφοροι μπροστά στα προβλήματα και τους προβληματισμούς του νέου.
Βαρύς ο ρόλος μας και δύσκολος. Απαραίτητο όμως να τον φέρουμε σε αίσιο τέλος!
Ο πατέρας και η μητέρα είναι οι προπομποί μιας πορείας που θα ανεβεί τον Γολγοθά της προσπάθειας για την αποτελμάτωση της κοινωνίας, εορτάζοντας την παγκόσμια ημέρα, όχι της βίας, αλλά της καλοσύνης, της ευγένειας και κυρίως της Αγάπης!
Τότε θα μπορούμε να είμαστε όντως Άνθρωποι!
 Τότε μπορούμε να παραδώσουμε στην κοινωνία παιδιά ικανά να την υποστηρίξουν και να την προαγάγουν ηθικά, πνευματικά, ψυχικά.

Τότε θα μπορούμε να γιορτάζουμε ημέρες νίκης και θριάμβου από την επικράτηση του καλού και ωραίου πάνω στο κακό και στην δολιότητα της παραστρατημένης ζωής.

Αλίκη Οικονόμου-Γιωτάκου, Φιλόλογος.
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου