ΣΕΒΗ ΤΗΛΙΑΚΟΥ "ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΩΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ"


Η Σέβη Τηλιακού είναι στιχουργός κ συγγραφέας. Η τέχνη είναι συνυφασμένη με την ύπαρξή της καθώς από την παιδική της ηλικία γεύτηκε τις μυρωδιές της. Μέσα από τους στίχους της μας ταξιδεύει στο πέρασμα των χρόνων ενώ μέσα από τη δεινή της πένα μας μεταλαμπαδεύει μηνύματα σεβασμού στον άνθρωπο κ συγκεκριμένα στη γυναίκα.

Θα μπορούσατε να σκιαγραφήσετε το πορτρέτο της Σέβης σε σχέση με τον όμορφο κόσμο της μουσικής;

 Η μουσική,όπως και η τέχνη γενικότερα,είναι συνυφασμένες με την ύπαρξη μου,από τη στιγμή που άρχισα να συνειδητοποιώ τον κόσμο γύρω μου.Μεγάλωσα και ενηλικιώθηκα σ ΄ένα σπίτι όπου διάχυτες ήταν οι μυρωδιές που έρχονταν από το εργαστήρι του γλύπτη και ζωγράφου πατέρα μου. Μυρωδιές από τα ελαιοχρώματα της παλέτας του, από τον φρέσκο πηλό μαζί με τον ήχο της σμίλης που λάξευε το μάρμαρο.
Η μητέρα μου, ποιήτρια και η ίδια με δημοσιεύσεις στις τοπικές Ροδιακές εφημερίδες εκείνα τα χρόνια,φρόντισε από τα πρώτα μου χρόνια να μου μεταλαμπαδεύσει τον έρωτά της για την ποίηση και τη μουσική.΄Ετσι πριν βγάλω το δημοτικό ξεκίνησα τις σπουδές μου στη μουσική (βιολί και θεωρητικά) στο παράρτημα του Εθνικού Ωδείου της Ρόδου για πάνω από δώδεκα χρόνια. Αυτό,με βοήθησε ν’ αποκτήσω πλήρη αίσθηση τόνου,μέτρου και ρυθμού,στοιχεία καταλυτικά στα χρόνια της ενασχόλησής μου με το στίχο.

Είσαστε μια πολυγραφότατη στιχουργός της ελληνικής ΠΟΠ μουσικής.Ποια εσωτερική ανάγκη σας ώθησε να εκφραστείτε μέσα από το στίχο;

Η εσωτερική ανάγκη που ωθεί τον καθένα μας να πάρει στα χέρια του «χαρτί και μολύβι» . Η ανάγκη έκφρασης,επικοινωνίας,το μοίρασμα συναισθημάτων και εμπειριών ,μια ανάγκη που εντείνεται με το πέρασμα των χρόνων.Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ έγραφα στίχους από πολύ νεαρή ηλικία, μόνο
εκεί κοντά στα τριάντα μου τόλμησα να βγάλω στίχους μου προς τα έξω,όταν έκρινα πως με την όποια ωριμότητα είχα αποκτήσει,είχα να πω «κάτι» που θα μπορούσε να ενδιαφέρει τον κόσμο .


Έχετε γράψει στίχους για μεγάλους ερμηνευτές.Ποια είναι η δύναμη του στίχου;

Πολύ μεγάλη.Ένας στίχος,σωστά δομημένος, με συμπυκνωμένα και σαφή τα όποια μηνύματα επιχειρεί να περάσει,δημιουργεί συγκίνηση,συναισθήματα,τολμώ να πω και «ταύτιση»,σε όσους απευθύνεται και τυχαίνει να βρίσκουν μέσα σ’αυτόν στιγμές απ΄ τη δική τους ζωή.

Οι ερμηνευτές γίνονται αποδέκτες της αγάπης του κόσμου μέσω της άμεσης επαφής στις ζωντανές τους εμφανίσεις.Ένας στχουργός πως λαμβάνει την αγάπη κ την αποδοχή του κόσμου που ακούει τα τραγούδια;

Ο στιχουργός-συνήθως- δεν είναι ο πιο προβεβλημένος.Όλοι το ξέρουμε αυτό και αρκούμεθα τις περισσότερες φορές στην αγάπη που δείχνει ο κόσμος στα ίδια τα τραγούδια μας ,μια αγάπη που αντανακλάται και σε μας τους ίδιους και αποτελεί σ ΄ένα βαθμό την δικαίωσή μας.



Είναι δύσκολο για ένα δημιουργό να "συναντήσει" μεγάλα ονόματα του χώρου της μουσικής τα οποία θα ερμηνεύσουν τα τραγούδια του;

Εξαρτάται. Στις μέρες μας που οι παλιές δισκογραφικές είναι σχεδόν ανύπαρκτες, που οι «κλειστές» ομάδες εξακολουθούν να υπάρχουν,όπως υπάρχουν και πολλά νέα σημαντικά συγκροτήματα τα οποία όμως είναι «αυτάρκη», δεν θα έλεγα πως είναι πολύ εύκολο,τουλάχιστον για ένα νέο δημιουργό,χωρίς βέβαια και να το αποκλείω.


Με ποια ονόματα έχετε συνεργαστεί; Λειτούργησαν καθοριστικά για την εξέλιξη της πορείας σας στο μαγευτικό αυτό χώρο;

 Με πολλά.Υπήρξα πολύ τυχερή ως προς αυτό. Συνεργάστηκα με τη Μαρινέλλα,τον Πασχάλη,τη Βίκυ Λέανδρος,την Τζένη Βάνου,τον Κώστα Χατζή,τη Μπέσυ Αργυράκη,τον Σταμάτη Κόκκοτα,τον Νάκη Πετρίδη,τον Ζακ Ιακωβίδη,τον Γιώργο Χατζηνάσιο….είναι πολλά τα ονόματα και πολλοί εκείνοι που με πίστεψαν και με εμπιστεύτηκαν –συνθέτες, ερμηνευτές και παραγωγοί-και τους ευχαριστώ γι αυτό. Όλοι ανεξαιρέτως συνέβαλαν στο να μπορώ να πω σήμερα πως διέγραψα μια
ας πούμε,σημαντική πορεία στο χώρο της μουσικής.


Πως είναι ο χώρος της μουσικής στην Ελλαδα σήμερα κ πώς ήταν άλλοτε;

 Στα χρόνια μου,στο χώρο της μουσικής-και αναφέρομαι κυρίως στην δισκογραφία-υπήρχαν «κανόνες»,αξιοκρατία,συνέπεια και ,κυρίως,«ποιότητα».
Σήμερα τα πάντα έχουν αλλάξει. Ο χώρος είναι πιο απελευθερωμένος,πιο ευέλικτος αλλά και σ΄ένα βαθμό, «ανεξέλεγκτος». Αυτό μπορεί να είναι και καλό και κακό. Υπάρχουν οι άξιοι που ευλαβικά και με πάθος «υπηρετούν» την μουσική και το τραγούδι, υπάρχουν και οι «ανευλαβείς» που καιροσκοπούν και κερδοσκοπούν απλώς..Εύχομαι κάποια στιγμή,να επικρατήσουν οι πρώτοι. Ο χώρος της μουσικής σήμερα,δεν είναι ο μόνος που πάσχει. Πάντα όμως ,με κάποιο τρόπο,οι ισορροπίες αποκαθίστανται.

Έχετε στο ενεργητικό σας πλούσια δισκογραφία σε συνεργασία με κορυφαίους έλληνες συνθέτες κ ερμηνευτές.Ποιος ήταν ο στόχος σας;

Δεν έβαλα ποτέ συγκεκριμμένο στόχο. Ήθελα απλώς να έχω ένα μέσο διαφυγής,ψυχικής γαλήνης και λύτρωσης σε χρόνια δύσκολα για μένα που βούλιαζα στη βιοπάλη,μεγαλώνοντας μόνη το γιο και την κόρη μου. Αργότερα,όταν συνειδητοποίησα πως οι στίχοι μου είχαν απήχηση ,έβαλα σαν στόχο να μην προδώσω τις αρχές μου,να μην υποβαθμίσω τη δουλειά μου ,γράφοντας στίχους μόνο για «νυχτερινή» κατανάλωση,να μην κακοποιήσω για κανένα λόγο τη γλώσσα που σέβομαι απεριόριστα.Και πιστεύω πως τα κατάφερα.

"Τα φάρμακα σου φέρε, Τέχνη της ποιήσεως που κάμνουνε- για λίγο- να μη νοιώθετε η πληγή".Καβάφης.Άραγε μπορεί η τέχνη να κλείσει τις πληγές των ανθρώπων;

 Η Τέχνη της Ποιήσεως,όπως και κάθε έκφραση της Τέχνης,βεβαίως είναι
Φάρμακα αλλά όπως λέει και ο Ποιητής, «για λίγο,να μη νοιώθεται η πληγή».
Για λίγο!! Η πληγή δεν κλείνει,δεν επουλώνεται οριστικά-το σημάδι που κάθε πληγή αφήνει,θα παραμείνει μαζί με την παρηγοριά της συναισθηματικής αποφόρτισης του δημιουργού,και την παράπλευρη λυτρωτική «κοινωνία» αυτής της αποφόρτισης από την πλευρά του θεατή, του ακροατή ,του αναγνώστη.


Είστε στιχουργός κ συγγραφέας.Τι σας μαγεύει περισσότερο;

Και τα δύο εξίσου. Για τέσσερεις περίπου δεκαετίες υπηρέτησα το στίχο. Τα τελευταία χρόνια με κέρδισε η συγγραφή.Το ταξίδι μέσα από ένα στίχο πρέπει να είναι περιεκτικό και σύντομο-μέσα στα χρονικά όρια που επιβάλλονται. Το ταξίδι που κάνει ο συγγραφέας γράφοντας ένα βιβλίο, είναι περιπετειώδες,με προεκτάσεις που ο ίδιος ορίζει.
Συναρπαστικό,επειδή προσφέρει το προνόμιο της επιλογής των ηρώων και το «χτίσιμο» της προσωπικότητας που καθορίζει τον καθένα,δεν επιβάλλει όρια στη φαντασία.  Δίνει στον συγγραφέα τη δυνατότητα ,μέσω των ηρώων του να εκφραστεί με τα πολλά πρόσωπα και τις αντιφατικές πολλές φορές σκέψεις και απόψεις που ο ίδιος ενδόμυχα κουβαλά.Είναι ένα ταξίδι μαγικό!!Μια πραγματική ενδοσκόπηση που πολλές φορές εκπλήσσει και τον ίδιο τον γράφοντα με τα όσα «απόκρυφα» κι΄ «ανείπωτα» του αποκαλύπτει καθ΄οδόν,για τον ίδιο του τον εαυτό.



Κυκλοφορεί το συγγραφικό σας έργο "Δάκρυα σε μεταξωτό μαντήλι" από τις εκδόσεις Έναστρον.Ποια ήταν η αφορμή της έμπνευσής σας;

 Η σκληρή, πολλές φορές,κοινωνική πραγματικότητα που αντιμετωπίζει μια νέα γυναίκα που επιχειρεί να «σπάσει» το κατεστημένο.Να πάρει τη ζωή της στα χέρια της.Και η ανάγκη για συγχώρεση που όλοι νιώθουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας και που είναι λυτρωτική αν κάποιος που μας αγαπά,μας την προσφέρει τη δεδομένη στιγμή,στεγνώνοντας τα δάκρυα της μεταμέλειάς μας,με το «μεταξωτό» μαντήλι» της αγάπης του.


Ποια ηχηρά μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από τη λογοτεχνική σας πένα;

Το σεβασμό στον άνθρωπο,το δικό μας,τον διπλανό,τον ξένο. Πάνω απ ΄όλα,τον σεβασμό στην Γυναίκα. Κατά κανόνα,γυναίκες είναι οι κεντρικές ηρωίδες μου. Την απέχθεια στη βία απ ΄όπου κι΄αν προέρχεται και στην κακοποίηση μέσα κι΄έξω απ΄την οικογένεια.Τη βεβαιότητα πως για όλα τα ανθρώπινα λάθη πρέπει να υπάρχει πάντα και η δυνατότητα της μετάνοιας και της εξιλέωσης.

Ως καλλιτεχνική φύση ποια χρώματα θα χρησιμοποιούσατε για να μη χάσει ο έρωτας τη θωριά του;

Το γαλάζιο τ’ ουρανού και της θάλασσας, το πράσινο των φυλλωμάτων, το πορτοκαλί της δύσης και το χρυσοκόκκινο της ανατολής. Μαζί μ’ αυτά και τη λευκότητα της αγνότητας που κρύβουμε όλοι σε κάποια γωνιά μέσα μας.
Γιατί ο πραγματικός Έρωτας έχει την αγνότητα του φρέσκου,απάτητου χιονιού.



Ποιος είναι ο αγαπημένος σας στίχος τον οποίο έχετε υιοθετήσει ως φιλοσοφία ζωής;

 Οι στίχοι του Γιώργου Σαραντάρη ,του Ποιητή που πολέμησε στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο και πέθανε στην Αθήνα το 1941.

*Δεν είμαστε ποιητές

Δεν είμαστε ποιητές,σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα
Παρατάμε τη χαρά στους ανίδεους
Τις γυναίκες στα φιλιά του ανέμου και στη σκόνη του καιρού
Σημαίνει πως φοβόμαστε-και η ζωή μας έγινε ξένη
Ο θάνατος βραχνάς.

Κυρία Χριστοδούλου,σας ευχαριστώ θερμά,εσάς προσωπικά και το περιοδικό για την φιλοξενία.

Μαρία Χριστοδούλου
Αρχισυντάκτρια





Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου