ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ : "Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ"



Ο Βασίλης Μόσχης  χαρακτηρίζεται από το ακατανίκητο πάθος της συγγραφής και τα συγγραφικά του πονήματα γνώρισαν την επιτυχία των BEST SELLER. Θεωρεί τον έρωτα  ένα εγωιστικό παιχνίδι της ζωής και προσδοκά να συνεχίσει να είναι παραγωγικός και δημιουργικός
σε μια μαγική διαδρομή της λογοτεχνικής πανδαισίας.   


Ποια εσωτερική ανάγκη σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Αν πρέπει να αποδώσουμε το αποτέλεσμα – δηλαδή τη συγγραφή – σε ανάγκη, τότε πρέπει να ξεκινήσουμε από λίγο πριν. Για να δημιουργηθεί μέσα μου μια ανάγκη, μια ακατανίκητη επιθυμία, ξεκινάει να υπάρχει μια σύγκρουση του «έξω» με τα «μέσα». Δηλαδή η αντικειμενική πραγματικότητα συγκρούεται με την πραγματικότητα της αλήθειας μου. Κι εκεί μέσα από την σύγκρουση και στην ιστορική της στιγμή εμφανίζεται η ανάγκη. Μέσα σε αυτή τη περίοδο η ανάγκη πρέπει κάπου να ξεσπάσει και ο καθένας χρησιμοποιεί τα όπλα του για να το καταφέρει. Η συγγραφή για μένα από πίσω, έχει αυτή την ιστορία όπου η αλήθεια μου έπρεπε να εκφραστεί, αλλιώς θα με έπνιγε. Όπου η εξωτερική πραγματικότητα με ώθησε να της αντιπαραθέσω την δική μου πραγματικότητα πλάθοντας έναν κόσμο βασισμένο σ’ αυτή την αλήθεια. Ακόμη και μετά την συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου, μου δημιούργησα μια καινούρια σύγκρουση που με έφερε απέναντι σε μία καινούρια ανάγκη (!)

Το πόνημα σας «Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της…» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θερμαϊκός. Ποιο ήταν το ερέθισμα για την απαρχή της συγγραφής του; 
Εδώ θα επιστρέψουμε για λίγο στην προηγούμενη ερώτηση και απάντηση καθώς όλα ξεκίνησαν επειδή λίγο θέλησα να εκφράσω το μέσα μου, λίγο θέλησα να δημιουργήσω. Λίγο – πολύ! Μάλλον πολύ – πολύ και από τα δύο αυτά. Χρόνια πριν ξεκινήσω το εγχείρημα του βιβλίου, αρθρογραφούσα και η συγγραφή ενός μυθιστορήματος παρέμενε πάντα ένα όνειρο εξαιρετικά πλασμένο και αρκετά μακριά μου. Περνούσε η ζωή και μεγάλωνε μέσα μου η επιθυμία και κάπως μου το έβαζαν στο μυαλό και οι γύρω μου. «Γράψε επιτέλους!» «Μην το αφήνεις!». Κάτι τέτοια άκουγα συνήθως. Ξέρετε τώρα εάν κάποιος σου βάλει μια ιδέα στο μυαλό. Έχεις τελειώσει. Κι εσύ και η ιδέα!
Κι έτσι ξεκίνησα… Ήξερα μόνο το τέλος του έργου μου. Και ότι ήθελα να δημιουργήσω έναν κόσμο από το μηδέν χρησιμοποιώντας μια περασμένη πραγματικότητα. Έτσι κι έγινε. Έγραψα μια λέξη, την έσβησα. Έγραψα μια παράγραφο, την έσβησα κι αυτή. Έγραψα μια σελίδα, πάει και τούτη! Και κάποτε ήρθε η στιγμή που συνέθετε και δεν έσβηνα, πήγαινε από μόνο του.
Οπότε κάπως ήρθαν τα πράγματα συγκυριακά και μοιραία προς το μέρος μου. Δεν υπήρξε κάποιο ερέθισμα ή η περιβόητη έμπνευση. Δε πιστεύω πλήρως σ’ αυτά.



Ποιο μήνυμα θέλετε να περάσετε μέσα από το βιβλίο σας; 
Οφείλω να χαρακτηρίσω την ερώτηση απόλυτα εύστοχη σε σχέση με ένα βιβλίο και τη Λογοτεχνία (και την Τέχνη γενικότερα). Ένα έργο, μυθιστόρημα, ποίημα ή όποιο άλλο είδος «αναγκάζεται» να έχει ένα μήνυμα, έναν στόχο, ώστε και ο αναγνώστης να το παρακολουθήσει ως το τέλος και να μην περάσει το βιβλίο στο συρτάρι του κομοδίνου ατελές από τα χέρια του.
Με αυτήν ακριβώς την προοπτική ξεκινώ κι εγώ την σύνθεση. Ότι κάπου και κάπως θέλω να καταλήξει, δε ξέρω από την αρχή που και πως! Το πρώτο αυτό βιβλίο μου «Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της» θέλει να αφυπνίσει τους ιδεαλιστές και να δώσει όνειρο στους αρνητικά ρεαλιστές και καταστροφολόγους. Τους πρώτους θα τους «διδάξει» πως υπάρχει η καταστροφή και πως εύκολα γίνονται όλα φωτιά κι έπειτα στάχτη και στους δεύτερους θα δώσει τη λύτρωση που η ζωή ως συνήθως δεν δίνει. Έτσι επέλεξα να συνεχίσω και στο δεύτερο βιβλίο μου κι έπειτα να δώσω αυτή τη νότα και στα άρθρα μου. Όλο αυτό είναι κάτι που δεν τελειώνει και ευτυχώς δεν είναι εύκολο! Επομένως θέλει χρόνο και ως εκ τούτου καινούρια έργα. Ευτυχώς για μένα, ελπίζω και για εσάς!
Συγκεκριμένα το μήνυμα είναι στην προσπάθεια και στην ανθρωπιά. Όλη αυτή η «θεωρία» παραπάνω δείχνει στον αναγνώστη και σε μένα πως μέσα από τη στάχτη πρέπει και πρέπει να θέλεις να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις και να γεννηθείς ξανά. Δείχνει σε μας πως πάντα η καταστροφή είναι θέμα τύχης να μας συμβεί και η επιλογή μας βρίσκεται στο πως θα κινηθούμε έπειτα. Και μιλάω για καταστροφή και στάχτη διότι στο πρώτο βιβλίο μου, χρησιμοποιώ για να αποδώσω αυτά, το πλέον θρυλικό σύμβολο της καταστροφής. Την καταστροφή στη Σμύρνη.

Ποια χρώματα θα ήθελες να χρησιμοποιήσει ο καλλιτέχνης από την παλέτα του ουράνιου τόξου για να αποδώσει τα «μάτια» της ηρωίδας σου; 
Τα μάτια της. Χιλιάδες χρώματα έχουν τα μάτια της. Επομένως, μπορούμε να θεωρήσουμε πως είναι φανταστική και πράγματι τα μάτια της έχουν χιλιάδες χρώματα! Και απαντώ έτσι γενικά επειδή η ηρωίδα, η πρώτη ηρωίδα μου, η Μυρσίνη δεν περιγράφεται πουθενά στο βιβλίο. Κι αυτό επειδή θα ήθελα να την διατηρήσω ως σύμβολο. Ο καθένας δηλαδή να βλέπει τον εαυτό του ή ένα κομμάτι του μέσα σ’ αυτήν και τη ζωή της. Και για αυτόν το λόγο τα χρώματα των ματιών της παραμένουν χιλιάδες. Διότι όπως εκείνη αφήνει κάτι σε κάποιον που την διαβάζει έτσι κι εκείνος αφήνει κάτι πίσω σ’ εκείνη.

Τα μυθιστορήματά σας γνώρισαν μεγάλη επιτυχία αφού έγιναν bestseller. Ποιες είναι οι μετέπειτα προσδοκίες; 
Αυτά ανήκουν στις απροσδόκητες και ευτυχείς επιτυχίες μου! Το ζήτημα τώρα είναι πως δεν έχω μετέπειτα προσδοκίες σε σχέση με την επιτυχία. Θέλω σαφώς να αντέξω στο χρόνο και να συνεχίσω να είμαι δημιουργικός και παραγωγικός. Ναι, αυτό είναι που θέλω. Να συνεχίσω να έχω κάτι να πω και αυτό που θα έχω να πω να μπορεί να ακουστεί, να μην είναι άτοπο και άκαιρο! Να μια προσδοκία. Αν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι. Όσον αφορά την επιτυχία νομίζω πως έχει να κάνει με πολλά πράγματα και είναι κάτι το σχετικό. Για τον καθένα επιτυχία είναι κάτι διαφορετικό. Για άλλους η επιτυχία εξαντλείται σε οικονομικά θέματα, για άλλους φαίνεται μόνο από το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Παρ’ όλα αυτά προσδοκία και επιτυχία είναι ιστορίες που ανήκουν στο μέλλον κι εμείς θεοί δεν είμαστε. Είμαστε;


Πότε ξεθωριάζουν τα χρώματα της ευτυχίας; 
Η ευτυχία είναι κάτι ρευστό. Όλοι πασχίζουμε να την φτάσουμε αλλά εκείνη τρέχει μονίμως. Το ζήτημα εδώ είναι πως για να αναγνωρίσεις τα χρώματα της ευτυχίας σου και για να φτάσουν αυτά να ξεθωριάσουν μάλιστα, θα πρέπει πρώτα εσύ να έχεις ορίσει τη σημαίνει ευτυχία στη ζωή σου. Πράγμα ειλικρινά που το βρίσκω πολύ δύσκολο! Γι’ αυτό υπάρχει αυτή η άκυρη δυστυχία τριγύρω (εξαιρώ φυσικά τους τόπους και τους ανθρώπους που κινδυνεύουν από πυρά και από πολιτικοοικονομικά συμφέροντα). Μιλώ για εκείνους τους ανθρώπους, για όλους εμάς που με ανόητους τρόπους προσπαθούμε πάντα να συναντήσουμε το άγχος, την κακία και την μικρότητα. Μήπως από πριν είναι ξεθωριασμένη η πολυπόθητη αυτή ευτυχία; Και κυρίως, μήπως είναι επειδή μόλις δούμε κάποιον πιο κοντά σ’ αυτήν απ’ ότι εμείς του την καταστρέφουμε πολύ εύκολα με χίλιους τρόπους;
Ας γυρίσουμε όμως στο θέμα μας. Ας πούμε πως την έχουμε κατακτήσει την ευτυχία που έχουμε ορισμένη στο μυαλό μας. Ας πούμε επίσης πως την απολαμβάνουμε αγνοώντας την φρίκη στον κόσμο, πράγμα το οποίο δεν κατακρίνω, απλώς υπογραμμίζω πως υπάρχει. Από ‘ κει και έπειτα το πρόβλημα είναι μη μας φύγει αυτή η σιγουριά της υπέρμετρης ευφορίας. Κι αυτό συμβαίνει όταν σταματούν οι ελπίδες και τα όνειρα. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να ελπίζει και να ονειρεύεται. Εάν επειδή νιώσει ευτυχισμένος θεωρήσει πως δεν του χρειάζονται πια αυτά τα «όνειρα» και οι «ελπίδες», τότε παύει να νιώθει είτε να είναι πραγματικά ευτυχισμένος και δεν ξεθωριάζουν απλώς τα χρώματα της ίδιας της ευτυχίας αλλά εκείνη απομακρύνεται.

Τα παιχνίδια της μοίρας ατελείωτα στο διάβα της ζωής. Ποιοι οι κανόνες του παιχνιδιού; 
Η μοίρα και η ύπαρξη της στη πορεία που διαγράφει η ζωή είναι κάτι που με απασχολεί και στην ζωή μου και στα γραπτά μου! Απλώς δεν πιστεύω ότι η ζωή είναι παιχνίδι και ότι η μοίρα ακολουθεί τέτοια… Η μοίρα ή όπως αλλιώς μπορεί να ειπωθεί έχει να κάνει με το προδιαγεγραμμένο εάν υπάρχει αυτό. Σε αυτή τη περίπτωση η μοίρα φέρνει την τύχη ή την ατυχία, σπουδαίος παράγοντας στις ζωές μας και γιατί όχι, μπορεί αυτά τα μοιραία η καρμικά κάπου να τα χρωστάμε ή από κάπου να μας χρωστούνται. Έτσι κι αλλιώς η μοίρα ετυμολογικά έχει να κάνει με την μοιρασιά, με την αξία. Αυτό σημαίνει πως παίρνει ο καθένας αυτό που του αξίζει και αυτό που του πρέπει τελικά, κι εκεί που η ίδια η ζωή το χάνει, έρχεται η μοίρα για να φέρει ισορροπίες. Μακάρι να υπάρχει στ’ αλήθεια όλο αυτό, θα ήταν πολύ δίκαιο. Όσον αφορά τη ζωή, τη μοίρα και όλη αυτή την τεράστια πορεία μας και ταυτόχρονα τόσο μηδαμινή, δε νομίζω ότι έχει να κάνει με παιχνίδι. Ή τουλάχιστον με ένα παιχνίδι. Μάλλον είναι σύνθεση παιχνιδιών όπου κανόνες δεν υπήρχαν, καλύτερα ίσως. Κι έπειτα ήρθαμε εμείς οι άνθρωποι και ορίσαμε κανόνες σ’ ένα χαρούμενο παιχνίδι τόσο σοβαρούς, που όχι μόνο δεν του ταιριάζουν αλλά το κάνουν εξαιρετικά δύσκολο.


Ποια η θέση του Έρωτα στο υφαντό της ζωής; Ποιες οι υφάντρες του; 
Ο έρωτας, μάλιστα! Ο έρωτας είναι με ξεκάθαρο τρόπο ένα παιχνίδι! Ένα παιχνίδι που συχνά αγνοούμε αλλά είναι χρήσιμο και σχεδόν πάντα απαραίτητο Ο έρωτας είναι η ίδια η ζωή. Χωρίς αυτόν δεν προοδεύουμε, δεν ελπίζουμε και δεν γινόμαστε καλύτεροι. Δεν είναι τυχαίο πως μόλις ερωτευτούμε ξεκινάει ένας αγώνας μέσα από τον οποίο θέλουμε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, υποτίθεται γι’ αυτούς που αγαπάμε, αλλά τελικά είναι περισσότερο για τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο έρωτας είναι εγωιστικό παιχνίδι. Γιατί άλλωστε συνοδεύεται με την ζήλεια και το αίσθημα του ανεκπλήρωτου. Αυτού του μόνιμου ανεκπλήρωτου. Κι εκεί ξεκινάει ένας άλλος αγώνας, της κατάκτησης. Κι έτσι ξεκινάμε εμείς να μαθαίνουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε και ως που μπορούμε να φτάσουμε. Αυτός είναι ο έρωτας κι αυτή είναι η ζωή η ίδια. Κάπου εκεί μπερδεύονται, και κάπου εκεί μπερδεύομαι κι εγώ.

Τα κοινωνικά προβλήματα που βιώνουμε στη σύγχρονη εποχή αποτελούν συγγραφικό υλικό; 
Σαφώς και η καθημερινότητα με ό,τι εκείνη φέρει, αποτελούν υλικό, απλώς εξαρτάται στο που θα το χρησιμοποιήσεις. Όσον αφορά τα μυθιστορήματά μου, οι κόσμοι μου, μεταφέρονται σε άλλη εποχή, υπαρκτή αλλά μακρινή. Και η εποχές εκείνες έχουν αντίστοιχα προβλήματα και θεωρώ αρκετές φορές πως επειδή είναι περασμένα είναι πιο εύκολα και μαγικά. Τα σημερινά προβλήματα νομίζω δεν γίνονται Λογοτεχνία, δεν μπορούν να ακουστούν, δεν γίνονται αποδεκτά. Ας το δούμε στις ζωές μας. Όταν υπάρχει το πρόβλημα, πολύ συχνά δεν του δίνουμε την σημασία που του αξίζει καθώς δεν είμαστε έτοιμοι. Έτσι και στην Τέχνη θεωρώ. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι που ενοχλεί τώρα τον άνθρωπο. Σίγουρα όμως επειδή τα προβλήματα της δικής μας κοινωνίας έχουν επαναληφθεί είναι σα να μιλάμε γι’ αυτά τα σημερινά.
Ωστόσο, αυτή η ανάγκη μου να μιλήσω και να καυτηριάσω πολλές φορές τα σημερινά προβλήματα και βιώματα γίνεται στα καθημερινά άρθρα μου στο «Ολύμπιο Βήμα». Εκεί είναι ένα άλλο κομμάτι της συγγραφικής πορείας μου, είμαι κάπως αλλιώς, σε διαφορετικές συνθήκες. Εκεί είμαι αρκετά διαφορετικός γιατί ακολουθώ την ζωή της κοινωνίας αποπνικτικά κοντά.

Πιστεύετε πως το επιστημονικό υπόβαθρο είναι απαραίτητο για τη συγγραφή ενός βιβλίου ή αρκεί το έμφυτο συγγραφικό ταλέντο; 
Γενικά θεωρώ πως χρειάζεται η αγάπη γι’ αυτό που κάνεις. Πρώτο συστατικό για να ξεκινά κανείς και ειδικά στην Τέχνη είναι αυτό. Μία απεριόριστη αγάπη γι’ αυτό και να είσαι πάντα θετικός απέναντι στο που θα σε οδηγήσει όλο αυτό. Έπειτα, και βέβαια χρειάζεται μία γενική γνώση της γλώσσας σου όσον αφορά την Λογοτεχνία. Να ξέρεις να λες μια ιστορία. Κι έπειτα να μάθεις και να την γράφεις. Κι αυτό μαθαίνεται μέσα από την πράξη τη συγγραφική. Γι’ αυτό και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται με την Τέχνη. Κι αυτό το τοποθετώ στα θετικά της ζωής μας σήμερα. Αυτό που πρωτίστως χρειάζεται, λοιπόν, είναι μια βαθιά γνώση της γλώσσας σου και του χειρισμού της. Αυτό είναι ένα καλό υπόβαθρο για να ξεκινήσει κανείς τη συγγραφή. Άλλωστε δεν υπάρχουν σχολές συγγραφέων (!) Έπειτα υπάρχει κάτι που λέγεται ταλέντο. Δε γνωρίζει κανείς αν είναι έμφυτο ή επίκτητο. Απλώς υπάρχει και στα πρώτα χρόνια της δουλειάς σου στην Τέχνη είναι χαοτικό. Έπειτα το σχηματοποιείς και το οργανώνεις σε σχέση με το έργο που παράγεις. Επομένως, το χρησιμοποιείς. Απλώς δεν αρκεί.

Τι αποκομίσατε από την συγγραφική σας διαδρομή; 
Η πορεία αυτή είναι μαγική μέχρι εδώ και εύχομαι να έχω δύναμη – ψυχική κυρίως – να συνεχίσω. Αυτό που μου ήρθε ως δώρο από αυτή τη διαδρομή είναι η γνώση ενός εαυτού που πίστευα πως δεν έχω. Η γνώση πως οι άνθρωποι έχουμε και το «άλλο» μας. Μια άλλη πλευρά! Κι αυτό φαίνεται από τους ήρωες που ξεπηδούν από «μέσα» μας και ολοκληρώνονται ταυτόχρονα μπροστά σε εμάς και μπροστά στον αναγνώστη. Ή σχεδόν ταυτόχρονα. Βλέπω δηλαδή ανθρώπους καινούριους στο χαρτί που έχουν ξεκινήσει από μένα, από κομμάτια του εαυτού. Αυτό είναι απίστευτο. Η συγγραφή επίσης σου δίνει χρόνο με τον εαυτό σου. Να γελάσεις, να κλάψεις, να μιλήσει σε σένα. Κάτι που δε πίστευα ποτέ πως θα αγαπήσω, αλλά το έκανα μέσα από τη συγγραφή είναι η μοναξιά. Όχι μόνο την αποδέχτηκα αλλά την αγάπησα και ως ένα σημείο είναι απαραίτητη για έναν συγγραφέα. Πολλές φορές απόρησα πώς αλλιώς θα μπορούσε να δουλεύει ένας συγγραφέας αν δεν είναι μόνος;

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση; 
Τα λόγια του Αλμπέρ Καμύ, “σε τελευταία ανάλυση χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις παρά για να αυτοκτονήσεις” Και αναρωτιέμαι κι εγώ μαζί του: “Να αυτοκτονήσω, ή να κάνω καφέ;

Μαρία Χριστοδούλου
Αρχισυντάκτρια
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

1 σχόλια :