Η ΑΞΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ


Στην ιστορία κάθε ανθρώπου, από τότε που αρχίζει να μπαίνει μέσα στη σειρά της ζωής, υπάρχουν οι μικρές και μεγάλες στιγμές, οι οποίες αφήνουν ανεξίτηλα ίχνη στο όλο οικοδόμημα της ζωής του. Και αν λάβουμε υπ’ όψιν μας το γεγονός ότι ο χαρακτήρας και το ήθος του καθενός ατόμου, που έρχεται στη ζωή, δημιουργείται από την ώρα της συλλήψεως του, τότε αντιλαμβανόμεθα με πληρότητα, πόσο σημαντικό ρόλο παίζουμε, από τότε που το παιδί κυρίως αρχίζει να έχει επαφή μαζί μας, ως μητέρες και γονείς γενικά που είμαστε και πόσο πολύ επηρεάζουμε την όλη συμπεριφορά του και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Και όταν το μικρό παιδί ως προνήπιο ή νήπιο φύγει από τη ζεστή αγκαλιά της μάνας του, όπου νιώθει απόλυτα ασφαλές, τότε το ρόλο αυτόν τον αναλαμβάνει η εκάστοτε παιδαγωγός, η οποία καλείται να παίξει ουσιαστικά και με εμβρίθεια το ρόλο της κάθε μητέρας. Και στο σημείο αυτό το Σχολείο αναλαμβάνει μια τεράστια ευθύνη για την διαπαιδαγώγηση του μικρού παιδιού. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, εάν είμαστε εκπαιδευτικοί, ότι το έργον μας είναι ταυτόσημο με το θείο έργο και ότι πρέπει να το ασκούμε με απόλυτη πίστη και καθαρότητα ψυχής. Το κάθε παιδάκι αισθάνεται τη δασκάλα του ως μητέρα του και θα είναι φοβερό, αν στην περίπτωση αυτή το διαψεύσουμε και δεν του εμφυτεύσουμε αρχές και αξίες, όσο είναι δυνατό να καταλάβει τις έννοιες αυτές. Όμως ό,τι καλό θα πούμε ως σπόρος γερός και καλός θα πέσει στην ψυχή του μικρού και όταν θα μεγαλώσει θα δει πως μέσα του έχουν καρπίσει όλα, όσα έμαθε ως προνήπιο ή νήπιο. Τίποτε δεν πάει χαμένο, όταν δοθεί σωστά. Αν για τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης και του Έθνους του μιλήσουμε, θα δούμε με χαρά ότι τις μέρες αυτές θα τις νιώθει και θα τις χαίρεται και θα κρατήσει στα χεράκια του τη λαμπαδίτσα, και στην Εκκλησία θα πάει για να προσκυνήσει το Σταυρωμένο μας Χριστό, όπως η καλή του δασκάλα του έμαθε, και στις Εθνικές γιορτές θα κρατήσει τη Σημαιούλα, την Ελληνική. για να τιμήσει τους ήρωες.
Στο Γυμνάσιο, αλλά και στο Λύκειο όπου τα παιδιά, ως έφηβοι πλέον, περνούν κάποιες μικρές ή μεγάλες κρίσεις, εκεί ο κάθε Καθηγητής έχει χρέος απέναντι στον έφηβο, στην οικογένεια του και την κοινωνία να σταθεί ο στυλοβάτης, ο φανός που θα οδηγήσει με τον τρόπο του και τα λόγια του το  νεαρό παιδί στη σωστή πορεία της ζωής που ανοίγεται με χίλιους πειρασμούς μπροστά του. Ας μην σταματήσει στα δικά του πιστεύω. Ας τα αλλάξει όλα και ας μάθει στο νέο για την αξία της ζωής, γα την ηθική, για την αξιοπρέπεια, για το αληθές και το δίκαιο, για τον αυτοσεβασμό που συγκεφαλαιώνει ολόκληρο το νόημα του ανθρωπίνου βίου. Ας μην ξεχνούν οι εκπαιδευτικοί μας  ότι η νέα γενιά ασφυκτιά και ότι έχει ανάγκη από ανθρώπους με ιδέες σωστές και όχι παραχαραγμένες. Γιατί ούτε η υλική ευημερία, ούτε το επιτυχημένο επάγγελμα δίνουν απόκριση στα μεγάλα υπαρξιακά προβλήματα. Χωρίς ιδέες οδηγούμε τα παιδιά μας σε ηθικό και εθνικό αδιέξοδο.
Ύψιστο επομένως το χρέος των διδασκόντων, σε όποια βαθμίδα εκπαίδευσης, και ύψιστο επίσης το έργο των Σχολείων, αν θέλουμε να χαρούμε μια νέα γενιά στηριγμένη σε γερούς και καλούς άξονες.
 Όταν το δούλο Ελληνικό Έθνος ονειρευόταν την ελευθερία του από τον ζυγό των Τούρκων, πρωταρχικό σύμβολο της ελευθερίας αυτής θεωρούσε το Σχολείο του Γένους.
‘’Αχ! να γίνουμε ελεύθεροι, νάχουμε ελεύθερο το Σχολειό μας που θα κάμει τα παιδιά μας ανθρώπους,’’ έλεγαν και ξαναέλεγαν...


Δεν ήξερε από ανθρωπισμό, δεν ήξερε τίποτε από τον περίφημο humanismous o ραγιάς. Ήξερε όμως τι είναι ‘’άνθρωπος αληθινός.’’ Και αυτό το μάθαινε το παιδί του μέσα στο κρυφό σχολειό με το ψαλτήρι και το οκταήχι.
Και το σχολείο με τα χρόνια έγινε ελεύθερο, έγινε συστηματικό.
Και στόχος του, βέβαια, η μάθηση, η γνώση, το ήθος και η ηθοπλαστική δημιουργία.
Και εδώ ακριβώς πέφτει το βάρος της ευθύνης στον κάθε εκπαιδευτικό στοιχειώδους, μέσης και ανωτέρας εκπαιδεύσεως.
Ο εκπαιδευτικός, από τον ανώτατο ως και τον κατώτατο, είναι λειτουργός, είναι εντολοδόχος του Έθνους και οφείλει να σεβαστεί την εντολή που του δίδεται. Πρέπει να έχει ιδανικά, πόθους για μια ζωή δημιουργική, πίστη στις αξίες του Έθνους μας, να γίνει ο οδηγός των παιδιών που ο κάθε γονέας του τα εμπιστεύεται, να μεταλαμπαδεύσει τις ακατάλυτες πνευματικές αξίες, που το παιδί θα τις έχει σαν βάση στην πορεία της ζωής του.
Χωρίς έρμα, χωρίς πνευματικό βάθρο, χωρίς επαφή με την πίστη , πώς θα μπορούσε να θεμελιωθεί μια προσπάθεια που αναφέρεται στον πνευματικότερο, ίσως τομέα του πολιτισμού του Έθνους, την αγωγή δηλαδή της νεότητας.
Βαρύ το έργο του διδάσκοντος και θείον συνάμα.
Ας μην αδιαφορήσουμε για το ηθικό χρέος που μας ανέθεσε η Πολιτεία. Και η Πολιτεία, όταν πρόκειται να σκεφτεί και να πάρει αποφάσεις για την παιδεία, ε! τότε θα πρέπει να έχει μπροστά της τις μορφές των παιδιών που από τις αποφάσεις της εξαρτώνται εν πολλοίς.

Αλίκη Οικονόμου- Γιωτάκου Φιλόλογος...
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου