ΒΥΘΙΣΗ




Σκοτάδι παντού κι εγώ ευθυτενής στην προκυμαία να με δέρνουν και άνεμοι και σκέψεις. Να απλώνεται ο μανδύας τού ερέβους, να νυχτώνει μέσα μου, μα και ολόγυρα ο κόσμος. Πάντοτε ένιωθα τη βουή της νύχτας να μου ψιθυρίζει, τη δύναμή της γύρω μου παντού.

Βαθιά ανάσα. Εκπνοή.

Σβήνουν από τα μάτια οι μορφές. Σκιές πέφτουν πάνω τους, κάθε αχνάδα χάνεται, νύχτα ζοφερή σκεπάζει τον ορίζοντα. Μήτε φεγγάρι, μήτε άστρα. Κι εγώ να κλείνομαι στον κόρφο της και να αισθάνομαι το χάδι της στο δέρμα μου.

Βαθιά ανάσα. Βύθιση.

Ένα σάλτο μόνο χρειάζεται, σε εκείνον τον σκοτεινό κόσμο του ερέβους να βυθιστείς, να μην αντικρίζεις μέρα, ο νους να μη σαλεύει. Κάπως έτσι φανταζόμουν να ’ναι και το βαθυπέλαγος. Σκοτεινό, απροσπέλαστο, μοναχικό, δίχως στάλα ηλιαχτίδας να διαπερνά θαμπή την αχλή του βυθού. Κι εγώ να τον αναζητώ απεγνωσμένα… Πλανεύτρα νύχτα! Σκίασες τις θολωμένες σκέψεις μου, δελέασες τον νου μου να ξελαφρώσει το φορτίο του… Να σμίξει η ύπαρξή μου με την ανυπαρξία μου…

Καμία ανάσα. Ανάδυση. 

Κι όμως, εδώ είμαι. Βαριανασαίνοντας τη λιποψυχία και τον φόβο μου. Εδώ όπου στιγμές πριν έκανα το μεγάλο άλμα. Εδώ αναδύθηκα. Καταμεσής στον κόρφο της θάλασσας και της νυχτιάς. Πίσω μου ήδη έχει αρχίσει να ανατέλλει. Τον είχα αγγίξει τον βυθό, έφτασε η ανάσα του ως τα σωθικά μου. Μα η αχνάδα του φωτός με τράβηξε κοντά της με τόση δύναμη, που βρέθηκα να παλεύω να τη φτάσω.

Και να που τα κατάφερα και το πρώτο φως με βρίσκει στο σημείο αυτό, ισχνό κατάκοπο, μα λυτρωτικά αναγεννημένο.









Φένια Κινικλή
Συγγραφέας
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου