Ναυπακτος: Η προστατιδα των θαλασσων!


Μια καστροπολιτεία κατηφορίζει προς τον Κορινθιακό Κόλπο με ένα όνομα αντάξιο των ναυτικών θρύλων που τη ζώνουν. Η Ναύπακτος αντίκρισε από τις επάλξεις της όλη την ιστορία της μεσογειακής θαλασσοκρατίας.

Χτισμένη σε έναν όρμο που σχηματίζουν οι προσχώσεις του ποταμού Μόρνου που κατεβαίνει από τα Αγραφα και του ακρωτηρίου του Αντιρρίου, η πόλη της Ναυπάκτου αποτέλεσε από την ίδρυσή της το πιο κομβικό σημείο επικοινωνίας της ηπειρωτικής Ελλάδας με την Πελοπόννησο, του Βυζαντίου με τη Δύση. Η ιστορία της, αντιστρόφως ανάλογη του μικρού της μεγέθους, υπήρξε μεγάλη και συναρπαστική.

Από εδώ οι Δωριείς πρωτοναυπήγησαν τα πλοία τους για να περάσουν στην Πελοπόννησο, και δεν είναι τυχαίο ότι η ονομασία της πηγάζει από τις λέξεις «ναυς» και «πήγνυμι», που σημαίνει «φτιάχνω πλοία». Η πόλη και η περιοχή υπήρξε περισσότερο γνωστή ως στρατηγικό σημείο που ήλεγχε τις θαλασσινές διαδρομές και λιγότερο ως ναυτική πολιτεία, και ελάχιστες είναι οι πόλεις στην Ελλάδα που την ξεπερνάνε σε διαδοχικές κατακτήσεις από αναρίθμητους λαούς.


Η μέρα-ορόσημο που κατέγραψε την πόλη στην παγκόσμια ιστορία υπήρξε η 7η Οκτωβρίου του 1571, όταν οι ενωμένοι στόλοι των Βενετών, της Ισπανίας και των ιταλικών δουκάτων νίκησαν τον τουρκικό στόλο σε μια εποχή που η προέλαση των Οθωμανών προς τη Δύση φαινόταν ασταμάτητη.

Αν και η μεγάλη Ναυμαχία της Ναυπάκτου με τα 500 πλοία των δύο στόλων έγινε λίγα μίλια πιο δυτικά, κοντά στις Εχινάδες Νήσους, πήρε το όνομα της πόλης που όποιος την είχε, ήλεγχε και το πέρασμα. Και για να ελέγχεις το πέρασμα, πρέπει να κτίσεις ένα κάστρο. Απόρθητο, μεγάλο και στέρεο σαν αυτό που ακόμα και σήμερα ορίζει την πόλη της Ναυπάκτου, απ’ όπου ξεκινάνε και καταλήγουν οι βόλτες σας στον παραδοσιακό οικισμό.


Αν και τα ίχνη της οχύρωσης της αρχαίας πόλης έχουν διατηρηθεί σε κάποια σημεία, η σημερινή μορφή του κάστρου, που ξεκίνησε να χτίζεται επί Ιουστινιανού, είναι το αποτέλεσμα διαρκών επισκευών από Βυζαντινούς, Φράγκους Βενετούς και Τούρκους. Η φρουριακή του αρχιτεκτονική είναι μοναδική στον ελληνικό χώρο, καθώς έχει κατασκευαστεί πυραμιδοειδώς σε διαζώματα, που ανεβαίνουν στον λόφο πάνω από την πόλη.

Ενα κάστρο σε διαζώματα

Στην κορυφή αυτού του λόφου ένα κυκλικό τείχος ενώνεται με δύο βραχίονες που κατεβαίνουν στις δύο πλευρές της πόλης φτάνοντας μέχρι το λιμάνι. Ανάμεσά τους τέσσερις σειρές από τείχη δημιουργούν ισάριθμες ζώνες άμυνας, έτσι ώστε οι χώροι που περικλείονται σε αυτές να αποτελούν ανεξάρτητα φρούρια.


Και κάπως έτσι ξεκινάει η περιήγηση στα στενά της Ναυπάκτου, πάντα κοντά σε ένα μεσαιωνικό τείχος. Φτάνοντας στη Ναύπακτο, αρχικά συναντάτε το κόσμημά της, το υπέροχο βενετσιάνικο λιμάνι. Στον δυτικό βραχίονα του λιμανιού υπάρχουν δύο αγάλματα που θυμίζουν τη μεγάλη ιστορία της πόλης.

Το πρώτο είναι του διάσημου Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο οποίος σε ηλικία 23 χρόνων πήρε μέρος στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, και το δεύτερο που υψώνεται στον προμαχώνα του λιμανιού είναι του επαναστάτη Γεωργίου Ανεμογιάννη από τους Παξούς, που βρήκε τον θάνατο εδώ προσπαθώντας να πυρπολήσει τον τουρκικό στόλο.


Στον απέναντι βραχίονα βρίσκεται το υπέροχο Φετιχιέ Τζαμί, το πρώτο μουσουλμανικό τέμενος που κατασκεύασαν οι Τούρκοι όταν κατέκτησαν την πόλη, το οποίο πλέον λειτουργεί ως ένας όμορφος χώρος εκθέσεων.

Στα πλακόστρωτα της πόλης

Ανεβαίνοντας από το λιμάνι προς το κάστρο στον λόφο σύντομα μπαίνετε στα Μποτσαραίικα, μια παλιά συνοικία με πλακόστρωτα σοκάκια, όπου θα συναντήσετε τον εμβληματικό λευκόχρωμο «Πύργο Μπότσαρη». Πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα αρχοντικά της πόλης που πήρε το όνομά του από τον Σουλιώτη Νότη Μπότσαρη, στον οποίο περιήλθε με την απελευθέρωση και που σήμερα φιλοξενεί μια μόνιμη έκθεση με αντίγραφα έργων με θέμα τη ναυμαχία, παλιούς χάρτες, πανοπλίες κ.ά.


Ο δρόμος σάς οδηγεί στην περίφημη Σιδερόπορτα, την πιο χαρακτηριστική πύλη της καστροπολιτείας, και τη μοναδική πύλη επικοινωνίας μεταξύ της συνοικίας του Λιμανιού και της συνοικίας του Τζαμιού. Εδώ θα δείτε τη ζεματίστρα, την τουρκική βρύση, τα υπολείμματα της παλιάς ξύλινης πόρτας και το μικρό τείχος που έκανε την πύλη αθέατη από το λιμάνι. Στη συνέχεια εμφανίζεται το Ρολόι, χτισμένο σε έναν από τους προμαχώνες του 2ου διαζώματος, και κοντά του θα συναντήσετε το όμορφο αρχοντικό του Κίτσου Τζαβέλα.

Κοντά βρίσκεται και η πλατεία Γιάννη Βλαχογιάννη με την πέτρινη βρύση, όπου σώζονται τα ερείπια ενός τεμένους, και τα παλιά τουρκικά λουτρά. Σύντομα αφήνετε τη σύγχρονη οικιστική ζώνη και φτάνετε στο κάστρο της κορυφής, απ’ όπου θα αντικρίσετε την υπέροχη θέα προς τον Κορινθιακό.

Κατεβαίνοντας πάλι προς το λιμάνι, περπατήστε στα στενά του Στενοπάζαρου, του παλαιού εμπορικού δρόμου της πόλης με τα ωραία, χρωματιστά κτίρια που καταλήγει στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου.


Και όταν η βόλτα σας τελειώσει, μπορείτε να διαλέξετε ένα από τα εστιατόρια που απλώνονται στις δύο παραλίες που αγκαλιάζουν το βενετσιάνικο λιμάνι, της Ψανής και του Γριμπόβου, όπου κάτω από τη σκιά ενός πλατάνου θα ξαποστάσετε θαυμάζοντας τη Ναύπακτο, καθώς το τέλος της ημέρας σηματοδοτείται από τα φώτα της εντυπωσιακής γέφυρας του Ρίου-Αντιρρίου στο βάθος.

Κείμενο: Δαυίδ Κουτσογιαννόπουλος
Φωτογραφίες: Ηρακλής Μήλας
Πηγή:.thetravelbook.gr
Share on Google Plus

About Εύα Φράγκου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου