ΟΜΟΡΦΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ- ΤΟ ΔΩΡΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ



Ημέρες γιορτών. Ημέρες ξεκούρασης, συνύπαρξης, συμφιλίωσης, εσωτερικής ανάτασης και χαράς. Ή μήπως όχι; Πώς θα τις ζήσουμε; Είναι δεδομένο ότι όλοι μας έχουμε το δώρο της ηρεμίας και της θαλπωρής για μας και τα παιδιά μας αυτές τις μέρες; Όλοι μας έχουμε την ευρύτερη πατρική μας οικογένεια εν ζωή ώστε να βάλουμε στο τσεπάκι των αναμνήσεών μας ακόμη ένα εορταστικό βίωμα μαζί τους; Όλοι μας έχουμε τη χαρά να δημιουργήσουμε όμορφες αναμνήσεις για την «ιστορία της οικογένειάς μας» σε μας και στα παιδιά μας;
Η αλήθεια είναι πως οι γιορτές γενικότερα προκαλούν αμφιθυμικά συναισθήματα. Φέρουν προσμονή και χαρά, μοίρασμα και συνύπαρξη, αλλά φέρουν και το βάρος των προσδοκιών μας, των ματαιώσεών μας, των ενοχών μας για το ότι θα πρέπει καλά και σώνει να νιώθουμε χαρά, των δυσλειτουργιών στο οικογενειακό μας περιβάλλον, τις συγκρούσεις, ανοικτές ή υπόγειες, τη μοναξιά της απουσίας ή τη μοναξιά της παρουσίας μέσα σε σχέσεις φθαρμένες ή τοξικές, τη θλίψη της απώλειας αγαπημένων προσώπων, και επιπλέον, στις μέρες μας, το βάρος της σημερινής οικονομικής κρίσης και δυσπραγίας, όπως αυτό αγγίζει τον καθένα μας.
Όμως, «βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόκευτος». Μια φράση που μας έρχεται από την αρχαιότητα και σημαίνει «ζωή χωρίς γιορτή είναι μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχείο», χωρίς ανάπαυλα. Πράγματι, οι γιορτές και τα «τελετουργικά» τους, οι συνήθειες της τοπικής κοινωνίας και της κάθε οικογένειας δημιουργούν τρόπους επικοινωνίας, βοηθώντας έτσι στην ψυχική μας υγεία, στη διατήρηση της οικογενειακής ταυτότητας και στη συνοχή του οικογενειακού ιστού. Λειτουργούν ως σημεία ανάπαυλας, αναστοχασμού και αφετηρίας για νέες πορείες και παράλληλα μας συνδέουν με ένα κοινό πολιτισμικό παρελθόν, με διαχρονικές αξίες, επιτρέποντας στον καθένα μας να επενδύσει στο δικό του ιδιαίτερο, προσωπικό νόημα.



Οι περισσότεροι έχουμε να θυμόμαστε και να αφηγηθούμε κάτι από παλιές οικογενειακές γιορτές, κάτι που μπορούμε να μοιραστούμε με τους υπόλοιπους, βάζοντας έτσι το δικό μας κομμάτι στο χτίσιμο της οικογενειακής παράδοσης και συνέχειας, με τη γεύση του γέλιου, της συγκίνησης, ακόμη και της θέασης των πραγμάτων από μια θεραπευτική απόσταση.
Οι αναμνήσεις μας συνδέουν με το παρελθόν και χτίζουν την προσωπική και την οικογενειακή μας ιστορία. Μας βοηθούν να διατηρήσουμε σταθερά σημεία αναφοράς, ως αφετηρία για επόμενα ταξίδια και πορείες ζωής. Λειτουργούν ως καρίνα –το παράδειγμα από την ιστιοπλοΐα- που εμποδίζει το σκάφος να βουλιάξει όσο κι αν λυσσομανάει ο άνεμος. Ενδυναμώνουν την ψυχική μας ανθεκτικότητα, αφού γεμίζουν τις αποθήκες της μνήμης μας με υλικό, στο οποίο μπορούμε να επιστρέφουμε αναζητώντας παρηγοριά και δύναμη. Μας βοηθούν να διαχειριζόμαστε αλλαγές, ματαιώσεις, απώλειες και μεταβάσεις στη ζωή μας και  μας δίνουν την αίσθηση ότι ανήκουμε και συνδεόμαστε με μια οικογένεια και με μια κοινότητα.
Ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας είναι να τους δημιουργήσουμε ένα σημαντικό απόθεμα όμορφων αναμνήσεων για τη μελλοντική τους ζωή και οι γιορτές προσφέρονται κατ’ εξοχήν γι’ αυτό. Αναμνήσεις που ενισχύουν τους οικογενειακούς δεσμούς και την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ των μελών της στενής και της ευρύτερης οικογένειας. Στιγμές που θα  τις αναπολούν με νοσταλγία όταν ενηλικιωθούν και θα τις μεταφέρουν στις δικές τους οικογένειες.
Ας έχουμε υπόψη μας όμως ότι η χαρά απαιτεί αυθεντικότητα.
Δημιουργούμε στιγμές χαράς όταν έχουμε τη δυνατότητα να ξεκουραστούμε και να χαλαρώσουμε πραγματικά. Όταν μπορούμε να διαθέσουμε ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό μας και για τα παιδιά μας. Όταν απολαμβάνουμε αυτόν τον χρόνο ως οικογένεια, στενότερη ή ευρύτερη και όχι όταν επωμιζόμαστε ολομόναχοι την πίεση της ετοιμασίας, τις προσδοκίες του καθενός ή την τυπολατρική και άκαμπτη επιβολή των παραδόσεων, επειδή έτσι επιτάσσει το έθιμο.
Επιτρέπουμε  τη δημιουργία όμορφων αναμνήσεων όταν το περιβάλλον μας ενισχύει την ανάδυση θετικών συναισθημάτων όλων των συμμετεχόντων σε μια οικογενειακή ή φιλική συνύπαρξη, σέβεται τις επιλογές μας και εμάς τους ίδιους.
Το σχολείο συμβάλλει κι αυτό στο πνεύμα των ημερών με σχολικές αναμνήσεις, καλλιεργώντας το πνεύμα και την προσμονή της γιορτής, με την ανάδυση σχετικών θεμάτων, ιστοριών και δράσεων τις ημέρες που προηγούνται των διακοπών και με κατασκευές που θα τις πάρουν μαζί τους τα παιδιά, βάζοντας έτσι τη δική τους πινελιά στον στολισμό του σπιτιού και στην εορταστική ατμόσφαιρα. Ας εκφράσουμε το ενδιαφέρον μας γι’ αυτές τις κατασκευές των παιδιών μας, ας τους ζητήσουμε να στολίσουν κι αυτά μαζί μας το σπίτι κι ας τα εμπλέξουμε σε όμορφες, δημιουργικές δραστηριότητες, πλάθοντας μαζί τους τσουρέκια και κουλουράκια, βάφοντας αυγά ή επιτρέποντάς τα να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα έχουμε επιλέξει ως οικογένεια, για να τιμήσουμε το νόημα της γιορτής. Γιαγιάδες και παππούδες, που σέβονται τα όρια της οικογένειάς μας, μπορούν να συμβάλουν θαυμάσια κι έχουν να δώσουν πάρα πολλά σε κοινές δραστηριότητες με τα εγγόνια τους. Ας μην στερήσουμε κανέναν τους από αυτές τις χαρές.
Αν είμαστε από τους ευνοημένους και τυχερούς που έχουν ένα υποστηρικτικό πλαίσιο μιας ευρύτερης οικογένειας, με την οποία μπορούμε να μοιραστούμε στιγμές χαράς και συνύπαρξης ας εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας και ας δημιουργήσουμε ξεχωριστές αναμνήσεις για μας και για τα παιδιά μας. Κι αν η ζωή μας έχει επιφυλάξει δύσκολες καμπές και πορείες ας κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε τα παιδιά μας να ξέρουν ότι έχουμε κάνει το καλύτερο που μπορούμε. Φαντάζομαι ότι και τα δικά σας παιδιά θα σας το λένε: «Θέλω να χαμογελάς»!









Κατερίνα Λαλιώτη
Σχολική Σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής, MSc στη Γλωσσική και Πολιτισμική Παιδεία
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου