ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΤΗ ΡΟΔΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ;


«Ρόδα είναι θα γυρίσει μόνη της» σκέφτηκε και γύρισε αλλού το βλέμμα. Το αυτονόητο το έκανε να φαίνεται τόσο δεδομένο. Το μυαλό δεν αντέδρασε και το σώμα απομακρύνθηκε. Εκεί έμεινε η ψυχή, μόνη της, να κοιτάει μια ρόδα που θα γύριζε κάποια στιγμή…κάποτε… ίσως όμως και ποτέ!

Το βλέμμα συνέχισε να κοιτάει αλλού, σε καθημερινά προβλήματα, που δεν είχαν αρχή και τέλος, σε μια κατάσταση άγχους, μιζέριας και στρες. Έπρεπε να βρει λύσεις, απαντήσεις, διεξόδους σε προβλήματα που στην πραγματικότητα δεν ήταν δικά του. Δεν το έψαξε όμως ,δεν ασχολήθηκε καν, ακολούθησε τον όχλο, τους άλλους, το κοπάδι, την αγέλη και πήγαινε…έτρεχε…κουβαλούσε…έφευγε…ξαναερχόταν…και έτσι, κάπως έτσι οι ημέρες περνούσαν χωρίς τίτλο, χωρίς χρώμα, χωρίς θέμα.

Πόσο όμως να ζήσει στο άσπρο και το μαύρο, στο τίποτα, στο πουθενά, στο παντού και στο ταυτόχρονα;

«Αντέχεις;»

Ρώτησε πρώτα το μυαλό του. Μα αυτό δεν είχε απάντηση…δεν είχε σκεφτεί ποτέ μέχρι τότε για τον ίδιο…!Είχε συνηθίσει να σκέφτεται για τους άλλους…πάντα για τους άλλους…και η συνήθεια είναι κακό πράγμα. Γίνεται τρόπος ζωής και ο τρόπος ζωής εικόνα. Μια εικόνα τόσο αληθινή και μαζί τόσο ψεύτικη. Πόσο μπορεί να αντέξει κανείς χωρίς ΜΙΑ, μια μοναδική, ξεχωριστή, προσωπική, δική του πραγματικότητα;

Και τότε ρώτησε το σώμα του. Μα και αυτό δεν απάντησε. Ήταν τόσο κουρασμένο. Δεν είχε μάθει να ξεκουράζεται, να ηρεμεί, να παίρνει μια ανάσα και να σκέφτεται. Ποιος καλέ το σώμα; Ναι, το σώμα σκέφτεται. Σκέφτεται για να κινείται έξυπνα χωρίς να πάθει υπερκόπωση, όπως λέει και ο γιατρός. Ήταν τραυματισμένο και πόναγε από την κούραση.

Έτσι δεν πήρε από πουθενά απάντηση, ούτε από το μυαλό, ούτε από το σώμα. Και τότε δίχως να έχει κάπου αλλού να κοιτάξει, κοίταξε μέσα του.
«Θεέ μου!» είπε, «πού είναι; Δεν είναι εδώ…η ψυχή δεν είναι εδώ!


Άρχισε να σκέφτεται πού μπορεί να ψάξει! Το μπερδεμένο μυαλό άρχισε να σκέφτεται! Το κουρασμένο σώμα ακολούθησε τη σκέψη του μυαλού, βρήκε τη δύναμη και άρχισε να τρέχει. Είχαν ένα κοινό στόχο. Να βρουν την ψυχή! Αλλά δεν είχαν χρόνο. Χωρίς αυτή ο χρόνος χανόταν.

Και τότε η λήθη έγινε μνήμη. Και η μνήμη εικόνα. Και η εικόνα κραυγή.
«Όχι!» φώναξε και άρχισε να κλαίει. Θυμήθηκε τη ρόδα. «Εκεί την άφησα» είπε, «να κοιτάει τη ρόδα». Άραγε θα είχε κυλίσει η ρόδα;

Η ρόδα ήταν εκεί. Ακίνητη, παγωμένη, ξύλινη, μαρμάρινη, ατσάλινη. Δεν είχε κινηθεί. Τότε ρώτησε την ψυχή…
«Γιατί είναι ακόμα εδώ; Ρόδα είναι θα γύριζε, είχα σκεφτεί τότε. Ήταν τόσο αυτονόητο».
Και τότε η ψυχή του απάντησε…
«Την κοιτάω χρόνια τώρα. Μα αυτή μένει στο ίδιο σημείο. Δεν μπορούσα μόνη να την κουνήσω. 

Ήθελα το μυαλό για να σκεφτώ το πως, και το σώμα για να κινηθώ. Έτσι η ρόδα έγινε ένας φαύλος κύκλος, που έμενε στο ίδιο σημείο. Και εγώ που ένιωθα, ήμουν μόνη μου…αλλά το ένιωσα πως αυτή η ρόδα είναι η ζωή σου, κουτέ άνθρωπε.

 Έμεινε ακίνητη να σε περιμένει να με ξαναβρείς και να αποκτήσεις ξανά την τρισδιάστατη εικόνα σου. Βρε, κουτέ άνθρωπε, πώς είναι δυνατόν να χωρίσεις την ψυχή από το σώμα και το μυαλό; Επειδή δε με βλέπεις; Σωστά, εσείς οι άνθρωποι έχετε μάθει να αναγνωρίζετε μόνο αυτά που  βλέπετε!»

Τότε έσκυψε το κεφάλι και τη ρώτησε… «Και τώρα, πες μου, πώς μπορώ αυτή τη ρόδα που λες ότι είναι η ζωή μου, να την κουνήσω;»

«Τώρα είναι εύκολο» απάντησε εκείνη,
«Γιατί το μυαλό, το σώμα και η ψυχή είναι μαζί. Απλά πάρε μια αναπνοή. Θα εισπνεύσεις βαθιά και με την εκπνοή θα φυσήξει ,όσο πιο μακριά μπορείς…»

Η ρόδα κύλησε και η ζωή άρχισε να ταξιδεύει από την αρχή. Τίποτα δε θα ήταν δεδομένο, τίποτα δε θα ήταν αυτονόητο αυτή τη φορά! Η εμπειρία του είχε διδάξει ότι ακόμα και η αναπνοή, που είναι κάτι αυτονόητο, χρειάζεται επίγνωση, σκέψη, κίνηση και συναίσθημα για να έχει ενέργεια!

Εσύ είσαι έτοιμος για μία αναπνοή;

anapnoes.gr
Share on Google Plus

About Χριστινα Καραπετσανη

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου