'ΑΓΩΝΕΣ ΚΥΡΙΩΝ ' ΛΙΑ ΖΩΤΟΥ- ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ



Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Αυτή τη φορά το συγγραφικό δίδυμο επιστρέφει με ένα εντελώς διαφορετικό μυθιστόρημα από ό,τι μας είχε ως τώρα συνηθίσει. Διαφορετικό τόσο από άποψη θεματικής όσο και από άποψη δόμησης. Ακολουθούν ένα εντελώς διαφορετικό μοτίβο στο στήσιμο της δομής του σκελετού του μυθιστορήματος. Εγκαταλείπουν το σχήμα παρόν, αναδρομή στο παρελθόν και ξανά παρόν για να κλείσει η ιστορία και η αφήγησή τους πλέον γίνεται εντελώς γραμμική, ευθεία, και με παράλληλη αφήγηση περιγράφουν όσα ζουν οι ήρωες στο παράλληλο σύμπαν, στον παράλληλο χρόνο. Παράλληλα με την αφήγηση της πλοκής στήνουν και το ιστορικό φόντο γύρω από το οποίο ξετυλίγεται η μυθοπλασία: Κρήτη στα χρόνια λίγο πριν την Απελευθέρωση και τον αγώνα για την ένωση με την Ελλάδα, Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο αγώνας για τη χειραφέτηση της γυναίκας, ώστε να έχει ίσα δικαιώματα με τον άντρα. Και αυτό είναι το γοητευτικό για τον συγγραφέα, να πειραματίζεται σε διαφορετικά συγγραφικά μονοπάτια κάθε φορά, αλλά και για τον αναγνώστη, να διαβάζει διαφορετικές θεματικές από τον ίδιο συγγραφέα.
Μυρτώ Θεοτοκά. Μια κοπέλα που έζησε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια σε ένα χωριό της Κρήτης λίγο πριν την ενσωμάτωση του νησιού με την Ελλάδα. Πλάι σε έναν εύπορο πατέρα, ο οποίος αψηφώντας τα πρότυπα της κοινωνίας που ήθελαν την κόρη να αποκτά κοντινότερη σχέση με την μητέρα και τον πατέρα να φροντίζει τα κτήματα και να φέρνει χρήματα στο σπίτι, γίνεται μάνα και πατέρας για αυτή μετά το θάνατο της γυναίκας του και φροντίζει και για την κοινωνική της μόρφωση.
«Μη φοβάσαι, κόρη μου. Έχε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους... Να ξέρεις πως πάντα κάποιος θα υπάρχει για σένα, κάποιος θα σου σταθεί στα δύσκολα! Κανείς δε μένει μονάχος... Έχε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και δε θα σ’ αφήσουν έτσι. Τότα δω δεν είναι λόγια δικά μου... είναι της μάνας σου... Αυτή μου τα ‘μαθε... Αυτή μου τα δίδαξε και τώρα σε παρακαλώ να τα ακούσεις και να τα κλείσεις βαθιά μέσα στην καρδιά σου!» Αυτά είναι τα λόγια του πατέρα της λίγο πριν πεθάνει και αυτά θα την ακολουθούν σε όλη την πορεία της ζωής της που δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Το αντίθετο. Μεγαλώνει με δυσκολίες, με ταπείνωση όμως κάποια στιγμή η τύχη τής χαμογελά. Βράχος δίπλα της η επιστήθια παιδική και αδερφική της φίλη, Καλλιόπη, η οποία τραβά και αυτή τον δικό της γολγοθά, όμως πορεύονται μαζί στηρίζοντας και παίρνοντας δύναμη η μία από την άλλη.
Και αυτό είναι ένα άλλο θέμα με το οποίο καταπιάνεται τούτο το βιβλίο. Η γυναικεία, ατόφια, αδερφική και ανιδιοτελής φιλία. Όσα εμπόδια κι αν συνάντησαν στο διάβα της ζωής τους, πάντα ήταν μια γροθιά, η μία για την άλλη.
Η ζωή χαμογελά, λοιπόν, στη Μυρτώ και η μοίρα αναπάντεχα στέλνει στη ζωή της τον Γάλλο γιατρό Αύγουστο Μπαλσάν. Και ο έρωτας τους επισκέπτεται και τους λαβώνει με τα βέλη του. Όμως η αληθινή ζωή δεν είναι παραμύθι και ο πόλεμος που ξεσπά τους χωρίζει. Και οι άνθρωποι δείχνουν τον κακό τους εαυτό και αρπάζουν από την αγκαλιά της Μυρτώς ό, τι πολυτιμότερο έχει μια γυναίκαؙ· το παιδί της.
Έτσι αρχίζει ένας αμφίρροπος και αμφίβολος αγώνας για τις δυο γυναίκες στην πρωτεύουσα για να κατακτήσουν την ευτυχία και την αυτοπραγμάτωσή τους. Θα καταφέρει η Μυρτώ να βρει το παιδί της; Θα βγει αλώβητη μέσα από έναν κυκεώνα στα γρανάζια της παράνομης υιοθεσίας; Θα ξανανταμώσει με τον Αύγουστο; Παράλληλα συνυφαίνεται και όλος ο αγώνας των δύο γυναικών για την προσπάθεια για τη γυναικεία χειραφέτηση, ώστε η γυναίκα να μην αντιμετωπίζεται ως κατώτερο ον αλλά ως ισότιμη με τον άντρα.
Το θέμα αυτό πρωτότυπο και δεν το συναντούμε συχνά στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη η έρευνα που έχουν κάνει οι συγγραφείς μένοντας πιστοί στα γεγονότα, αντικειμενικοί, χωρίς να δογματίζουν ή να παρεμβάλλουν την προσωπική τους άποψη. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ιστορικά γεγονότα. Γίνονται κομμάτι της μυθοπλασίας και κουμπώνουν απόλυτα εναρμονισμένα με την πλοκή.
Ο ρυθμός του μυθιστορήματος εναλλάσσεται. Άλλοτε αργός, άλλοτε πιο γρήγορος δυναμώνει την ένταση των συναισθημάτων και στιγμές στιγμές την αποφορτίζει. Όσο πλησιάζουμε προς το τέλος η ένταση κορυφώνεται και τα συναισθήματα πλημμυρίζουν τον αναγνώστη. Θα είναι αίσιο το τέλος της ιστορίας;
Aυτό όμως που πραγματικά εντυπωσιάζει σε αυτό το μυθιστόρημα είναι η γραφή των συγγραφέων, η οποία έχει γίνει τόσο ομοιογενής που δεν καταλαβαίνεις ποια κομμάτια έχει γράψει ο ένας και ποια ο άλλος. Και αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα που κέρδισαν οι συγγραφείς.
Οι περιγραφές τους είναι απόλυτα εναρμονισμένες με αυτό που πρέπει να περιγράψουν, απόλυτα αληθοφανείς, οι χαρακτήρες σκιαγραφημένοι σύμφωνα με τα πρότυπα της εκάστοτε εποχής, καθημερινοί με πλούσιο εσωτερικό κόσμο, σκέψεις και διλήμματα. Αληθινοί. Οι διάλογοι είναι ζωντανοί ενώ δεν λείπει η ηθογραφία του κάθε τόπου και της κάθε εποχής. Έν ολίγοις, ένα μυθιστόρημα πολυδιάσταστο με πολλά μηνύματα και κυρίως πως όσο δεν σταματάμε να αγωνιζόμαστε και να ελπίζουμε τίποτα δεν τελειώνει και όλα μπορούν να οδηγήσουν στο φως και στο καλύτερο.

Έλια Κουρή

Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου