ΑΚΡΙΒΗ ΜΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ


από τη Φένια Κινικλή

Διστάζω να την πλησιάσω… Φοβάμαι την αντίδρασή της… Μια μικρή δροσοσταλιά είμαι μονάχα, φωτοστεφανωμένη βασίλισσα εκείνη, που στέκει καμαρωτή στο πρωινό φως να μοσχοβολά τα πέταλά της.

Φαίνεται να απολαμβάνει το θάμπος της. Όλα τα στοιχειά του δάσους θαυμάζουν το κάλος της. Κι εκείνη να χαίρεται το σφρίγος της ομορφιάς της, χορεύοντας κάθε λίγο νωχελικά στο απαλό αεράκι, κάτω από τη σκέπη των φωτεινών ηλιαχτίδων.

Κι όταν αρχίζει και γκριζάρει ο καμβάς του ουρανού, εκείνη κατσουφιάζει και μαζεύει τα φανταχτερά της πέταλα, να τα προστατέψει από την επερχόμενη βροχή.

Θα ήθελα πολύ να της δείξω το σπιτικό μου. Το απαλό μου συννεφάκι, το άνετο μπαμπακένιο μου σύννεφο. Μα φοβάμαι πως δεν θα της αρέσει. Δεν θα θέλει καν να το δει σαν της το πω. Θυμάμαι μια φορά που άκουσα τα κύματα να ψιθυρίζουν πως η ακριβή τριανταφυλλιά τον ήλιο αγαπά, τον περιμένει ολόχαρη να ξυπνήσει και βαρυγκωμά όταν τον αποχαιρετά στην κάθε δύση. Τις ώρες τότε μετράει με τα κύματα, μέχρι να ξαναρθεί κοντά της, μέχρι να της αναγγέλλουν ξανά την πολυπόθητη άφιξή του.

Πώς μπορώ, λοιπόν, εγώ, μια τόση δα δροσοσταλιά, να την αγγίξω; Φοβάμαι μη με διώξει… Μπορεί να μη θέλει να αφήσει ο δρόσος μου χνάρια στα πέταλά της… Μη τα δει ο ήλιος και θυμώσει. Πως τάχα απαρνιέται το στοργικό του άγγιγμα.

Κάθομαι, λοιπόν, κι εγώ και την κοιτώ… Την ακριβή μου τριανταφυλλιά. Με τις ώρες τη χαζεύω και χαμογελώ με τα καμώματά της. Κι εκείνη ας μη με βλέπει, ας μη με δει ποτέ. Τη βλέπω εγώ, κι αυτό μου φτάνει…







Φένια Κινικλή
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου