ΟΙ ΑΝΕΙΠΩΤΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΔΕΙΛΟΥ, ΕΡΩΤΟΧΤΥΠΗΜΕΝΟΥ ΜΥΑΛΟΥ




Της Έλενας Σαλιγκάρα.

Τα βράδια κρύβομαι πίσω από την κουρτίνα. Περιμένω να σε δω να γυρίζεις μα δε θέλω να με αντιληφθείς. Μόνο να χαζέψω για λίγο τη μορφή σου, την τόσο οικεία και αγαπημένη.
      Βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου. Προσπαθώ να μαντέψω τι φόρεσες σήμερα – το συνηθισμένο σου μαύρο μπλουζάκι ή το μπλε πουκάμισο που τονίζει τα μάτια σου. Αν τα μαλλιά σου είναι στρωμένα προς τα πίσω ή αν βιαστικός τα άφησες ατημέλητα.
Περισσότερο όμως αγωνιώ για το ύφος σου. Το έχω καταλάβει από καιρό πως ό,τι νιώθεις αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπό σου. Δε θα ήθελα να σε δω συνοφρυωμένο όπως συνήθως. Μακάρι να γνώριζες πως είμαι εδώ για να μιλήσεις. Δεν φταις όμως εσύ, εγώ δε σε άφησα να το καταλάβεις.
Δεν κρύβομαι μόνο πίσω από την κουρτίνα, αλλά και από την ανείπωτη αλήθεια μου. Είναι τόσα λόγια που δε σου είπα, τόσες λέξεις που γέμισαν δεκάδες φύλλα χαρτιού μα κατέληξαν στον κάδο. Θυμάμαι κάτι πρωινά που έτρεχα να τα μαζέψω από τα σκουπίδια λες και πρόκειται για πολύτιμα αντικείμενα που κατά λάθος πετάχτηκαν. Μπορεί να ακουστεί τρελό, μα για μένα έτσι είναι. Από τότε, ακόμη τα φυλάω.
Τα φώτα κάποιου αυτοκινήτου πλησιάζουν. Κολλώ το πρόσωπό μου στο τζάμι, μάλλον ήρθε η ώρα. Η καρδιά μου χτυπά ακόμη γρηγορότερα. Λατρεύω αυτές τις στιγμές της ημέρας. Αυτά τα δευτερόλεπτα μπορώ να σε βλέπω ανενόχλητη, όμως δυστυχώς διαρκούν τόσο λίγο. Το αυτοκίνητο σταματά μα όχι δεν είσαι εσύ. Θα περιμένω μέχρι να έρθεις.
Απόψε νιώθω πολύ περίεργα. Νομίζω πως μόλις σε δω να πλησιάζεις, δε θα κρατηθώ άλλο, θα ανοίξω το παράθυρο και θα σου φωνάξω. Θα βρω επιτέλους το θάρρος να σου μιλήσω. Ίσως μετανιώσω την τελευταία στιγμή και απλά σε χαιρετήσω. Στη σκέψη και μόνο γελάω νευρικά. Νομίζω πως τελικά δε θα κάνω τίποτα από όλα αυτά. Θα παραμείνω πίσω από την κουρτίνα και όταν επιτέλους καταφέρω να κοιμηθώ, θα σε ονειρευτώ. Είμαι σίγουρη πως αν δε φοράς το μπλε πουκάμισο, σίγουρα θα έχεις το πιο λαμπερό χαμόγελο. Κι αυτή τη φορά θα το χαρίσεις μόνο σε εμένα.
Άλλο ένα αυτοκίνητο πλησιάζει. Οι ίδιοι χτύποι, η ίδια αγωνία, το ίδιο βλέμμα ξανά προς τα έξω. Επιτέλους σε βλέπω. Φοράς το μπλε πουκάμισο μα αυτή τη φορά δεν του δίνω και τόση σημασία. Η προσοχή μου κολλά στο πρόσωπό σου. Έχει κάτι απροσδιόριστο, κάτι που δεν έχω ξαναδεί πάνω σου. Σηκώνεις το κεφάλι και κοιτάζεις προς το μέρος μου. Τα χέρια μου τρέμουν, ιδρώνουν το ύφασμα της κουρτίνας. Απορώ με τον εαυτό μου που δεν κάνω την κίνηση να κρυφτώ. Ίσως γιατί μου γνέφεις. Ίσως γιατί το ύφος σου μαλάκωσε κι ένα αχνό χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη σου. Ίσως επειδή επιτέλους σηκώνω το χέρι μου κι εγώ.

πηγή anapnoes.gr


Έλενα Σαλιγκάρα

Μου δίδαξαν τους αριθμούς μα με κέρδισαν οι λέξεις. Με αυτές παιδεύομαι, δημιουργώ και μοιράζομαι. Λατρεύω όταν τις βλέπω να μπαίνουν στη σειρά και να φτιάχνουν μια ολόκληρη ιστορία. Μια τέτοια ιστορία αποτελεί και το πρώτο μου μυθιστόρημα «Πέρα από τη γέφυρα».

Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου