ΜΟΥΣΙΚΗ..ΡΑΝΙΑ ΤΣΟΧΑΤΖΗ!!!!





Η δημόσια παρουσίαση του μουσικού και το’’ τρακ ‘’
Ο καλλιτέχνης προετοιμάστηκε και κατέχει ολόπλευρα τα έργα, το πρόγραμμα έχει καταρτιστεί και μένει τώρα το πιο δύσκολο….. η δημόσια παρουσίαση.
Η δημόσια παρουσίαση της μουσικής γνώσης, δεν είναι το μικρότερο πράγμα, αρκεί να σκεφτούμε τον εαυτό μας, τι τρακ έχουμε όταν πρόκειται καμία φορά να μιλήσουμε δημόσια ή όταν κάποιος μας υποχρεώνει να τραγουδήσουμε μπροστά σε άλλους.  Ο καλλιτέχνης δεν είναι κάτι το διαφορετικό από μας κι αυτός αισθάνεται νευρικότητα, έχει τρακ και πολλούς φόβους, που συχνά, καταφέρνουν να μειώσουν ή να καταστρέψουν την απόδοσή του.  Είναι αλήθεια, η προηγούμενη ευσυνείδητη δουλειά του, το ότι σίγουρα γνωρίζει τις συνθέσεις, του δίνει την εσωτερική σιγουριά και το αναγκαίο θάρρος για τη δημόσια εμφάνισή του.





Υπάρχουν όμως και οι αστάθμητοι ψυχολογικοί παράγοντες που δεν πρέπει να του ξεχνάμε.  Η νευρικότητα του μουσικού στο κοντσέρτο ή τη συναυλία, έχει την πηγή της σε διαφορετικές αιτίες.
Πρώτα απ’ όλα είναι η συναίσθηση της ευθύνης για μια τέλεια απόδοση.  Ο καλλιτέχνης γνωρίζει πως το ακροατήριο, οι ειδικοί, οι μουσικοί, αλλά και οι απλοί ακροατές, όλοι τους έχουν το δικαίωμα να απαιτούν απ’ αυτόν το καλύτερο δυνατό παίξιμο. Δε θέλει να τους απογοητεύσει.  Παράλληλα όμως γνωρίζει τις δυσκολίες που κρύβουν οι συνθέσεις που διάλεξε, τι απρόοπτα μπορούν να συμβούν, στην εκτέλεση, στη μνήμη.  Άλλοτε πάλι τον εκνευρίζει η αλλαγή του οργάνου-πχ. οι πιανίστες παίζουν σε κάθε συναυλία-παράσταση- και σε άλλο όργανο. Δεν είναι όπως οι βιολιστές που παίζουν πάντα με το δικό τους βιολί.
Όλες αυτές οι εκνευριστικές σκέψεις συνοδεύουν τον καλλιτέχνη όταν παρουσιάζεται στο κοινό.  Είναι ανάγκη να ξέρει αμέσως να τις απομακρύνει και να συγκεντρώσει όλη του την προσοχή μοναδικά στο κομμάτι  που θα εκτελέσει.  Αν έχει, έστω και την παραμικρή νευρικότητα, τότε κινδυνεύει η απόδοσή του.




Οι τραγουδιστές με δυσκολία βγάζουν τους φθόγγους, ο πιανίστας μπορεί να πάθει τρεμούλιασμα στα χέρια. Στο βιολιστή, αρκεί να σκεπαστεί ο καρπός από το μανίκι του, για να μη μπορεί να παίξει.  Η εκτέλεση είναι μια πολύ ευπαθής και απαιτητική τέχνη.
Σημαντικό είναι και η επαφή του καλλιτέχνη με το ακροατήριο.  Δεν είναι εύκολο να το αντιληφθούμε αυτό.  Όμως όποιος έπαιξε σε δημόσιες συναυλίες, ξέρει πολύ καλά αν οι ακροατές του τον παρακολουθούνε ή αν είναι αδιάφοροι.
Μπαίνει στη αίθουσα— υπάρχει νεκρική σιγή-- . Αμέσως νιώθει ένα επιφυλακτικό ακροατήριο. Ή ακόμα αρχίζει να παίζει, ακούει ένα θόρυβο μέσα στην αίθουσα, ξεροβήχουν, τρίζουν καθίσματα.  Αν τραβήξει το ακροατήριο, όλοι γίνονται ένα, οι θόρυβοι εξαφανίζονται.   Ο καλλιτέχνης κατακτάει το κοινό και παίζει καλύτερα, με πιο μεγάλη άνεση.
Αυτές οι μικρολεπτομέρειες κι αυτή η κατάσταση είναι κάτι το πολύ συχνό.  Η κάθε καινούρια εμφάνιση είναι για τον καλλιτέχνη κάτι το νέο, που απαιτεί απ’ αυτόν καινούρια ένταση.
Η τέχνη της μουσικής εκτέλεσης ζητάει από τον μουσικό: κανονική ζωή και διαρκή ανάπτυξη και βελτίωση.    Για τους τραγουδιστές είναι ανάγκη η διατήρηση της καλής φυσικής κατάστασης, που αποτελεί και προϋπόθεση της καλής τους απόδοσης. Ας σκεφτούμε μονάχα πόσο μπορούν να καταστρέψουν τη δουλειά τους, ένα συνάχι ή ένα κρυολόγημα.  Κι αν τους τύχει καμιά αρρώστια του λάρυγγα, αυτή είναι ικανή να τους καταστρέψει όλες τις προσπάθειες που έκαναν στη ζωή τους.
Και για τους άλλους εκτελεστές-μουσικούς ισχύει αυτό.  Πχ.  η παραμικρή ζημιά στα χέρια σημαίνει απώλεια κάθε προοπτικής.
Ο εκτελεστής-μουσικός έχει πάντα το καθήκον να διευρύνει το ρεπερτόριό του, να καλυτερεύει τη μουσική και γενική μόρφωσή του, διαρκώς να εξασκείται και να διατηρεί το επίπεδο της τεχνικής του.  Αν αμελήσει, αν αρχίσει να παίζει μονάχα έτοιμες συνθέσεις που είχε μελετήσει παλιά, σταματάει την εξέλιξή του και δε δημιουργεί καινούριες αξίες.  Σε αυτή την περίπτωση, ο καλλιτέχνης, έχει πολλά κοινά με τον καθένα από εμάς.  Γιατί ο καθένας από μας ευθύνεται για την ποιότητα της εργασίας του και για τη μόρφωσή του.  Είναι κι αυτό μια τέχνη, η τέχνη για την οικοδόμηση της ζωής, μα που στον εκτελεστή-μουσικό είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί σ’ αυτή στηρίζεται η απόδοσή του μπροστά στο κοινό, η προσφορά του στην κοινωνία.
Κι όμως καμιά φορά συμβαίνει, ακόμα κι ο πιο διάσημος καλλιτέχνης, σε ένα δύσκολο έργο, να μπερδευτεί.  Ακούγεται λαθεμένη νότα, ή ακόμα μπορεί να κάνει και μεγαλύτερο λάθος μνήμης. Δε σημαίνει πως είναι κακός καλλιτέχνης.  Βασική προϋπόθεση της δεξιοτεχνίας είναι η τεχνική γνώση του έργου.  Γι’ αυτό δεν είναι καθόλου ντροπή να παίζουνε με την παρτιτούρα μπροστά τους.   Μα το μυστικό του μεγαλείου βρίσκεται αλλού:  στην ψυχή της σύνθεσης.

      
                                Ράνια Τσοχατζή

πηγή stagenews.gr

Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου