ΜΑΚΡΙΝΗ ΑΝΑΤΟΛΗ


 της Φένιας Κινικλή

Πόσα όνειρα χωράνε σε μια ανατολή; Σε εκείνο το ξημέρωμα το ανοιξιάτικο, το γεμάτο από την ευωδία της φύσης και της ίδιας της ζωής˙ στο πρωινό εκείνο που οι άγουρες ηλιαχτίδες τρεμοπαίζουν το φως τους στον ορίζοντα και το απαλό αεράκι ξυπνά με την πνοή του ολόκληρη την πλάση.

Ευλογημένη η κάθε ανάσα τούτη τη στιγμή. Ανάσα που πλάθει όνειρα...

Μα δεν είναι φωτεινή η δική μου ανατολή. Τη σκιάζουν σύννεφα και καταχνιά. Και εκείνο το γκρίζο πέπλο του ουρανού, που εναλλάσσει το μαύρο της νυχτιάς. Και τότε κάθε ίχνος φωτός φαντάζει απελπιστικά απομακρυσμένο από μένα. Μόνο στη σκέψη μου φεγγοβολάει ο ουρανός. Μόνο με τα μάτια της ψυχής μου τον αντικρίζω πια.

Εδώ και χρόνια, τις μέρες και τις νύχτες μου πλακώνει μονάχα το σκοτάδι. Βαρυγκωμώ στη σκέψη του. Μα εκείνο αμετακίνητο στοιχειώνει το κάθε κύτταρό μου. Τροχοπέδη στο διάβα μου ο κάθε ίσκιος. Κόμπος στον λαιμό μου κι ο βηματισμός ολοένα να τρεμοπαίζει το τέμπο του.

Κι εγώ να προχωρώ και να προχωρώ... Να σκουντουφλώ και να σέρνομαι. Να γονατίζω και να μπουσουλώ. Να ματώνουν τα άκρα, ουρλιαχτά να φωλιάζουν στα στήθια, έτοιμα να ξεχυθούν και να με παραδώσουν διά παντός στο έρεβος το αιώνιο.

Κι όμως προχωρώ ακόμη. Προσπαθώ και μάχομαι στο βαθύ, πυκνό σκοτάδι. Κι ας μη βλέπω ούτε μια τόση δα χαραμάδα φως να ενισχύσει το σθένος μου. Γιατί δεν ξέχασα στιγμή εκείνη την ανατολή. Δεν την έχασα λεπτό από τα μάτια μου, κι ας με τραβάει στα έγκατά της η πιο βαθιά άβυσσος.

Και συνεχίζω να προχωρώ. Και να αναμένω καρτερικά τη στιγμή που το εκτυφλωτικό φέγγος θα ανατείλει για να σβήσει τα ζοφερά σκοτάδια μου.

Φένια Κινικλή
Συγγραφέας

Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου