ΠΟΤΕ ΜΗ ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ ΠΩΣ Η ΕΝΤΟΝΗ ΖΗΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΓΑΠΗΣ




Της Έλενας Σαλιγκάρα.
Όταν μπήκα στην καφετέρια, είχε ήδη μπροστά της τον καφέ της και έτρωγε νωχελικά ένα μπισκότο. Μα δεν το απολάμβανε. Μασούσε σαν να μην μπορεί να καταπιεί, σαν να της είχε σταθεί κάτι στον λαιμό. Ήξερα τι ήταν, δεν είχε καμία σχέση με την τροφή.
Την πλησίασα και κάθισα στην απέναντι καρέκλα.
            «Τι κάνεις;»
«Τα ίδια. Μαλώσαμε…»
Αναστέναξα. Δεν πήγαινε άλλο αυτή η κατάσταση. Δεν μπορούσα να τη βλέπω να καταστρέφει όποια σχέση έκανε, ούτε να υποφέρει εξαιτίας της ιδιαιτερότητάς της.
«Αν αγαπάς κάτι, δεν το καταπιέζεις. Κανείς δε μένει δίπλα σου επειδή τον διέταξες».
Με κοίταξε μα δεν έδειχνε να αφομοιώνει ό,τι της έλεγα.
«Γιατί πιστεύεις πως είμαστε φίλες; Διότι καμιά από τις δυο μας δεν πίεσε την άλλη γι’ αυτό. Έγινε επειδή ταιριάξαμε. Αυθόρμητα, ελεύθερα. Έτσι πρέπει να βλέπεις και τον σύντροφο  σου».
«Δεν αντέχω να βλέπω άλλη γυναίκα να τον πλησιάζει ή να του μιλάει», είπε.
Δε χρειαζόταν να μου πει τι συνέβη. Σίγουρα ήταν από εκείνα τα ατυχή περιστατικά που κάποιες φορές τυχαίνει άθελά σου να είσαι μάρτυρας. Ένα ζευγάρι που καβγαδίζει, ένας σύντροφος που φωνάζει ενώ ο άλλος προσπαθεί να δικαιολογηθεί. Φωνές, κλάματα και, τέλος, ο καθένας φεύγει προς αντίθετη κατεύθυνση.
Και μέσα σε αυτό το σκηνικό ήταν η φίλη μου που κατηγορούσε και το πιθανότερο: το έκανε αδίκως. Έτσι συνέβη και παλαιότερα. Το αγκάθι της ζήλιας δεν την άφηνε να χαρεί ότι όμορφο έχτιζε. Σαν ένα σαράκι που της έτρωγε τα σωθικά οδηγώντας τη σε μια ανεξέλεγκτη ένταση που δεν μπορούσε να διαχειριστεί.
Αφού λάβαινε τέλος ο εκάστοτε καυγάς με καλούσε. Μου ανέλυε την κατάσταση. Για το πόσο άδικα της φέρθηκε, για τον πόνο που της προκάλεσε με τον τρόπο του. Για την αντίδρασή της και το ξέσπασμα που εν τέλει είχε πάντα την ίδια κατάληξη: ο σύντροφος την παρατούσε. Κι εκείνη έκλαιγε. Διαμαρτυρόταν πως τον αγάπησε πολύ μα εκείνος όχι. Δεν είχε καθόλου κατανόηση ο λεγάμενος.
Εγώ το μόνο που έβλεπα ήταν εγωισμό από μέρους της. Είχα μπροστά μου μια κοπέλα με απίστευτη ανασφάλεια, που το μόνο που γύρευε ήταν διεκδίκηση στιγμών. Μια συνεχόμενη ανάγκη συναισθηματικής κάλυψης μα δεν ήμουν σίγουρη από πού προερχόταν.
Όσο έκανα αυτές τις σκέψεις, εκείνη συνέχισε να αναμασά τα ίδια. Ώσπου δεν άντεξα. Της είπα αυτό που σκεφτόμουν.
«Ποτέ μη θεωρήσεις πως η έντονη ζήλια είναι αποτέλεσμα αγάπης».
Πηγή anapnoes.gr




Έλενα Σαλιγκάρα
Μου δίδαξαν τους αριθμούς μα με κέρδισαν οι λέξεις. Με αυτές παιδεύομαι, δημιουργώ και μοιράζομαι. Λατρεύω όταν τις βλέπω να μπαίνουν στη σειρά και να φτιάχνουν μια ολόκληρη ιστορία. Μια τέτοια ιστορία αποτελεί και το πρώτο μου μυθιστόρημα «Πέρα από τη γέφυρα».


Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου