Θριμματισμένα " Σ' Αγαπώ"



Γράφει η Αγγελική Χατζηρήγα

Βαδίζω ξυπόλυτη στην άμμο μπρος μου.. Νιώθω τα βήματα μου ασταθή και βαριά

 καθώς είναι γραφτό τους να ξεθωριάζουν σε κάθε επόμενη

μου κίνηση, λες και η θάλασσα είναι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από
εμένα λες και γνώριζε σχεδόν από πάντα. Ακολουθώ την ίδια πορεία
προς την σπηλιά και συλλέγω κάθε μικρό πολύχρωμο γυαλάκι που
βρίσκεται μπροστά μου, όπως τότε.. Αλλοιωμένα κομμάτια γυαλιού που
πάλεψαν και αυτά κόντρα σε έναν άνισο αγώνα με τη θάλασσα, όπως
και εγώ. Παρά την αγριάδα του, αυτό το απέραντο γαλάζιο έχει την τάση
να μετατρέπει τα πράγματα πάντα σε κάτι πιο όμορφο. Κομμάτια γυαλιού
σκορπισμένα σε ομάδες, θαμμένα βαθιά πότε μέσα στην άμμο και πότε
κρυμμένα κάτω από δεκάδες πέτρες. Το καθένα έχει και από μία ιστορία
να μοιραστεί. Μου έρχονται ξανά στο μυαλό τα λόγια σου από εκείνο το
βράδυ.. Τόσο ζωντανό ακόμη χαραγμένο μέσα μου! «Δε μπορώ να
καταλάβω τους ανθρώπους που συλλέγουν κοχύλια, τα τοποθετούν σε
βάζα, τα κάνουν κολιέ, ισχυρίζονται ότι ακούν τον ήχο των κυμάτων
μέσα τους. Αναρωτήθηκες ποτέ πόση μαγεία κρύβει ένα απλό γυαλί;»
Δε μπορούσα ακόμη τότε να καταλάβω συγχυσμένη τι εννοούσες,
καθώς ήμουν και εγώ από εκείνους τους κρυφούς συλλέκτες κοχυλιών
και ναι όντως πίστευα στο άκουσμα της θάλασσας εντός τους. Το πρώτο
κομμάτι γυαλιού της συλλογής μου ήταν εκείνο που μου χάρισες όταν μου
εξήγησες την ιστορία του. «Κάθε μικρό από αυτά, έχει προέλθει από
κάπου. Άλλα, από ένα μεθυσμένο ερωτικό βράδυ όπου ζευγάρια
ξημέρωσαν τον έρωτα τους γύρω από τη θάλασσα παρέα με μια
αγκαλιά από μπύρες, άλλα υποδηλώνουν γέλια και πειράγματα μιας
μεγάλης παρέας που ξενύχτησε με ιστορίες και ζαχαρωτά γύρω από τη
φωτιά. Άλλα δημιουργήθηκαν από τη λύπη και τον πόνο εκείνου που
προσπάθησε να βρει παρηγοριά στη θάλασσα όταν εκείνη, πήρε μακριά
αυτή που αγαπούσε για κορμιά και μέρη ξένα.» Σε άκουγα να μιλάς με
τόση σιγουριά εκείνο το βράδυ και σχεδόν με μάγεψες, όχι τόσο με τις
λέξεις που έντυσες τις σκέψεις σου όσο με το πάθος που σε διακατείχε
όταν μου τα περιέγραφες.

Συλλέγω πλέον κομμάτια απο γυαλί, συλλέγω αυτά τα κομμάτια τρία χρόνια τώρα.
 Μέσα στην κρυφή μου αυτή συλλογή, βρίσκονται και
κομμάτια μας ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω! Νύχτες που μας
βρήκαν αγκαλιά να κάνουμε έρωτα μέχρι να μας βρει το ξημέρωμα,
μέρες που μας κυνήγησαν τα γέλια και οι κραυγές σαν κύμα
παρασύροντας μας σε μέρη που δεν είχα ξαναβρεθεί ποτέ με κάποιον
άλλον. Ήξερα ότι σε ερωτευόμουν με τρόπο που δε μπορούσα πια να
ελέγξω, το ήξερα και ας μη το παραδεχόμουν, μέχρι που το
επιβεβαίωσα εκείνο το βράδυ. «Βλέπεις εκείνο το αστέρι;» «Ναι», σου
απάντησα. « Στο χαρίζω, ακόμη και σε στιγμές που δε θα είμαι εδώ.» Και εγώ 
απόρησα: πως μου χαρίζεις το αστέρι αυτό;
Δεν πίστευες στα αστέρια που πέφτουν.
Ευχή έκανες πάντα στην σελήνη. Θύμωνες που οι άνθρωποι την ώρα
του θανάτου ενός αστεριού αντί να κλαίνε ζητιάνευαν χάρες. Δεν μου
είχαν χαρίσει πότε κάτι πιο όμορφο και ίσως ήταν εκείνο που με
συγκίνησε τόσο και δεν έψαξα τη σημασία πιο βαθιά, τι κρυβόταν
πραγματικά πίσω από τις λέξεις σου. Είναι όπως ξεκινάει η θάλασσα
γαλήνια και ήμερη, σε ξεγελάει για λίγο και από εκεί που δεν το
περιμένεις ξεσπάει η φουρτούνα και σε παρασύρει ανήμπορο στα
κύματα. Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα διατεθειμένοι να παριστάνουν τη
σωσίβια λέμβο μας, όσο και αν ήθελα να το πιστέψω αυτό κάποτε.
Υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι, δημιουργούν τη θάλασσα μέσα σου και
μυρίζεις την αλμύρα έπειτα, σε κάθε φιλί μα ποτέ με τον ίδιο ξανά
τρόπο. Υπάρχουν και αυτοί που μοιάζουν με λιμάνι που…ταξιδεύει!
Λιμάνι που δεν δένεις μα λύνεις κάβους! Μετρώ τα κύματα μπρος μου.
Το χρώμα τους καθρεφτίζει για λίγο εκείνο των ματιών σου. Δεν τα
θυμάμαι τα μάτια σου, ίσως γιατί χρειάστηκε να κλάψω θάλασσες για
να τα ξεχάσω, ίσως γιατί δε μου άφησες σχεδόν τίποτα που να τα θυμίζει..
Πάρα λίγη άμμο, λίγο ακόμη γαλάζιο και διάσπαρτα κομμάτια γυαλιού
στοιβαγμένα σε πλαστικά ταλαιπωρημένα από το χρόνο μπουκάλια.

f90d831dba105ad151663aca4cb7e9dc

Έτσι είναι οι σχέσεις.. Ξεχασμένα κομμάτια γυαλιού σε διάφορα σχήματα και
αποχρώσεις, συναισθήματα και αναμνήσεις. Ένα για κάθε δάκρυ, κάθε
χαμόγελο, κάθε αναστεναγμό αλλά και κάθε θυμό που ξέσπασε και σε
κομμάτιασε σε εκατομμύρια μικρά γυαλάκια στην άμμο. Τι θαρρείς πως
γίνεσαι όταν ο έρωτας δε μοιράζεται πια σε δύο αλλά σε ένα μόνο
σώμα; Ο έρωτας είναι ένα εύθραυστο και επικίνδυνο υλικό, ποιος σε
προετοιμάζει πραγματικά ποτέ για την πτώση; Για το εγώ σου που
θρυμματίζεται μπροστά σε ένα μεγάλο φωτισμένο εμείς; Έτσι είναι
οι μεγάλες αγάπες, μικρές πατημασιές ξεθωριασμένες πάνω στη
βρεγμένη άμμο. Μπορεί να μη φαίνονται, μπορεί να είναι γραφτό να
σβήσουν όπως σβήνουν τα υγρά δάκρυα, μα το σημάδι τους χαράζει ανεξίτηλα μέσα
σου σχεδόν για πάντα. Δε χωράει το για πάντα στον έρωτα, δε χωράει
το για πάντα στη θάλασσα. Έρχεται και σε παρασύρει με κάθε νέο κύμα
που δε μοιάζει σχεδόν ποτέ με το προηγούμενο. Άλλωστε κρύβεται η μαγεία της 
στο απροσδόκητο! Δε ξέρω τι ήσουν τελικά
εσύ, αν ήσουν λίγο κύμα, φουρτούνα, δροσιά ή αεράκι.
Ακούω βήματα αμμουδερά πίσω μου,
γυρίζω και αντικρίζω το πιο φωτεινό γαλάζιο που έχω δει ποτέ…Άραγε
η θάλασσα ζήλεψε ποτέ το γαλάζιο σου αγάπη μου;
«Εκεί, σου ξέφυγε ένα κομμάτι γυαλιού», μου λες και το γέλιο σου φτάνει ως τα
μάτια!
Μάτια μου όμορφα φτιαγμένα από γαλάζιο… Πως μπορώ να ξεχάσω το δικό σου γαλάζιο, το γαλάζιο που δεν έχασα ποτέ!
Και την ώρα που τα χέρια μας σμίγουν , κοιτώ πίσω μας. Τι θαύμα!
Η θάλασσα δεν τόλμησε να σβήσει τα βήματα που σε έφεραν
κοντά μου!

πηγή ifoninews.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου