Oι εραστές που έγιναν οι καλύτεροι μας φίλοι



γράφει η Αγγελική Χατζηρήγα

Σε νιώθω ανήσυχο να στριφογυρνάς στο κρεβάτι δίπλα μου. Γυρίζω και σου χαϊδεύω απαλά τα μαλλιά προσπαθώντας να κατευνάσω για λίγο τους δαίμονες με τους οποίους παλεύεις και απόψε. Σου έχει πει ποτέ κανείς πόσο όμορφος είσαι έτσι ξαπλωμένος με τα μαλλιά σου να μπερδεύονται και αυτά κόντρα στα ανήσυχα σου όνειρα; Ανάβω τσιγάρο και κατευθύνομαι στο μπαλκόνι, γιατί ξέρω πόσο εκνευρίζεσαι με τη μυρωδιά νικοτίνης στα χείλη μου.
Πως να τολμήσω όμως να σου πω πως αποτελείς το πιο σκληρό μου ναρκωτικό; Συμφώνησα να παίξω αυτό το παιχνίδι υποσχόμενη να μη σου ζητήσω ποτέ άλλοτε τα ρέστα. Ανίδεη στη μεθυστική σου ικανότητα να γεμίζεις τον χώρο γύρω σου καθώς κινείσαι αργά προς το μέρος μου. Συνάντησα τον έρωτα στις κυριακάτικες αλητείες του μυαλού σου, καθώς τη βγάζαμε στο κρεβάτι αγκαλιά με ένα φθηνό μπουκάλι κρασί τραγουδώντας ανέμελοι τους πιο κρυφούς μας πόθους.
Έχεις γυρίσει κάθε μικρή σπιθαμή του κορμιού μου, γνωρίζεις από που προήλθε κάθε μικρή γρατζουνιά αλλά και ουλή πάνω μου, υπενθυμίζοντας μου πόσο όμορφος είναι αυτός ο μικρός χάρτης αποτυπωμάτων πάνω μου. Σαν «φίλη» σου θέλησα να γιατρέψω κάθε πιθανό πόνο που σε έχει στοιχειώσει και ας μη μου το έχεις παραδεχθεί ποτέ. Έχεις μοιραστεί μαζί μου κάθε μικρή λεπτομέρεια της ζωής σου, χωρίς να συγκαταλέγομαι μέσα σε αυτές. Δεν είναι περίεργο να γεμίζεις μία ζωή που ουσιαστικά δεν ανήκεις;
Και περνούσαν οι μέρες και η απλή σου φίλη σε συντρόφευε σε κάθε μικρή ή μεγάλη τρέλα, γιατί δε θα άλλαζα με τίποτα τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού που σε διακατείχε ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες που αντίκριζες. Όταν χανόσουν καθώς κάτι άλλο σε κρατούσε μακριά μου, ήμουν εκεί να σου υπενθυμίζω πως το χαμόγελο σου βρίσκεται ακριβώς πάνω στα χείλη σου. Το ένα βράδυ πάντα φέρνει το άλλο και οι μέρες που σε βρήκαν όλο και πιο μακριά μου ξημέρωσαν. Σε κοιτώ να με χαζεύεις στιγμές που θαρρείς ότι δε το γνωρίζω.
Δε ξέρω τι αισθάνεσαι για εμένα και πιστεύω πως δε θα υπάρξω και ποτέ σε θέση να το μάθω. Θέλω να πιστεύω πως γέμισα κάτι παραπάνω από τις νύχτες σου, γιατί για εμένα αποτελείς ακόμη το νοσταλγικό ξημέρωμα μου. Κοιτάζω τον άδειο δρόμο μπρος μου. Τι βαφτίζεται πραγματικά έρωτας; Και γιατί οι μεγαλύτεροι έρωτες πρέπει να κατακλύζονται από ένα κτητικό  εγώ ; Όχι, ο έρωτας δε χωρά σε θήθεν καλοβολεμένες σχέσεις και ακριβά εστιατόρια.
Έρωτας είναι ο τρόπος που διεκδικείς το κορμί μου, που με κάνεις κτήμα σου. Στις ιστορίες που μου διηγείσαι και οδηγούμαστε σε γέλια με κάθε σου μορφασμό και σε ότι δεν έχεις ζήσει μέχρι στιγμής. Ο έρωτας μας πάντα θα κρύβεται στα αντίο που μου ετοιμάζεις και στις μισοτελειωμένες κουβέντες καθώς λες πως χάνεσαι στα μάτια μου. Δε με νοιάζει που θα ξυπνήσεις αύριο, ξέρω πως θα σου λείψω σε εκείνο το κομμάτι που θα παίξει στο ραδιόφωνο και θα με θυμίσει.
Θα με βρεις στους τσακωμούς σου μαζί της καθώς αναπολείς τα γέλια που σου χάρισα. Δεν είμαι η κοπέλα σου και πιθανών να μη γίνω ποτέ, αλλά σε ρωτώ σημασία έχει με ποιον περνάς τα βράδια σου ή με ποιον γεμίζεις τις μέρες σου; Το τσιγάρο με καίει στο τελείωμα, άλλο ένα βράδυ στο πλευρό σου ίσως και το τελευταίο πριν απομακρυνθείς για το νέο σου ταξίδι. Σε κοιτώ να αλλάζεις πλευρό και πάλι αναζητώντας με.. Δε θα με βρεις εκεί μωρό μου, βρίσκομαι μέσα σου, ψάξε με στις ανείπωτες λέξεις σου, στους στίχους που μοιραστήκαμε παρέα και στα μισοτελειωμένα ποτήρια από κρασί το πρώτο βράδυ που έγινα δική σου.
Και καθώς με φωνάζεις με το όνομα μου και όχι με κάποιο από τα άλλα  υποκοριστικά που ονειρεύομαι να ψελλίσεις, θα έρχομαι να σε παίρνω αγκαλιά και θα κάνω τους δαίμονες σου δικούς μου όπως κάνεις και εσύ άλλοτε με τους δικούς μου.. Με κοιτάς και με ρωτάς «Πονάει εδώ»; Φιλώντας το σημείο που χτυπάει η καρδιά μου, «Τώρα όχι» σου απαντώ. Μα το ράγισμα μέσα μου έχει ήδη ξεκινήσει.
πηγή ifofinews.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου