Φεγγαρόφως από τη Φένια Κινικλή


από τη Φένια Κινικλή


Τι νιώθεις κάθε που νυχτώνει; Όταν σβήνει αργά ο ήλιος και χαμηλώνει το φως για να προϋπαντήσει τη νυχτιά;

Εκείνη τη γλυκιά ώρα του δειλινού, πόσους χτύπους μετρά η καρδιά; Και πόσο γρήγορα αλλάζει η ανάσα;

Δεν πιάνεις τον εαυτό σου να αδημονεί να φτάσει αυτή η ώρα;

Να περιμένεις ώσπου να αρχίσει να χάνεται στον ορίζοντα η μέρα. Να τρεμοσβήσει πριν δώσει τη θέση της στο σεληνόφως, με χρώματα μελανά να βαφτεί η πλάση απ’ άκρη σ’ άκρη.

Και σαν ξεπροβάλλει εκείνο, μεγαλόπρεπο, τροβαδούρος διαβόητος, μέγας θεατρίνος της σκηνής, δεν γεννιέται μέσα σου ένα δέος;

Είτε λαμπρό, είτε θαμπό, περήφανο ή ντροπαλό, μισοσβησμένο ή ολόγιομο... Όπως και να ’ναι, και στη φεγγαράδα μα και στην κατήφεια του ακόμη, κάτι έχει να σου πει. Κι ας μην είσαι πάντα έτοιμος να το ακούσεις, να αφεθείς στη στιγμή και να χαθείς στα ξόρκια του.

Κράτα το εκεί ψηλά, να φέγγει στο διάβα σου, να στρέφεις το βλέμμα σου να το συναντάς.

Ποιος άλλος μπορεί να ζωγραφίζει έτσι μέσα στην ψυχή σου;

Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου