«Το παιδί πρέπει να κοιμάται μόνο του» – είναι δική του ανάγκη ή της κοινωνίας;

Δεν είναι, πραγματικά, αστείο να σκεφτεί κανείς πόση εφευρετικότητα επενδύεται, ώστε να παραχθούν χιλιάδες ηλεκτρομαγνητικές συσκευές (όπως τα baby monitors), για να’χουν οι γονείς διαθέσιμες όλες τις πιθανές ενδείξεις ότι το μωρό τους, ίσως, τους έχει ανάγκη κατά τη διάρκεια της νύχτας (να κοιμάται μόνο του, δηλαδή, σ’ένα μακρινό δωμάτιο με κλειστή την πόρτα) αντί να παραμένουν, απλώς, δίπλα στο μωρό τους; Δεν είναι ν’απορεί κανείς με την ευελιξία των ενήλικων ανθρώπων να κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο αγκαλιά, στον δικό τους χώρο «για την υγεία της σχέσης του ζευγαριού», αποκλείοντας, ωστόσο, αυτό το προνόμιο απ’τον άνθρωπο που το’χει περισσότερη ανάγκη;
Επιπλέον δεν θα’πρεπε ν’αναρωτηθούμε, μήπως όλα τα μωρά δεν είναι τα ίδια και μήπως δεν έχουν όλα ίδιες ανάγκες; Μήπως, πράγματι, ορισμένα μπορούν να «παρηγορηθούν» μόνα τους όταν ξυπνούν ευκολότερα απ’ό,τι άλλα, πιο «απαιτητικά», τα οποία ο γνωστός παιδοψυχίατρος και μελετητής του βρεφικού ύπνου Thomas Andres ονομάζει «singallers», επειδή τείνουν ν’αναζητούν τους γονείς τους κάθε φορά που ξυπνούν, ώστε να τα βοηθήσουν; Μήπως ακόμα ν’αναρωτηθούμε γιατί, τελικά τα μωρά, αντιδρούν στον νυχτερινό αποχωρισμό; Είναι άραγε το «δέσιμο» με τη μητέρα ή είναι η φυσιολογική ανάγκη του νεογνού να προστατευτεί; Μ’άλλα λόγια, μήπως είναι εγγενής συμπεριφορά του ανθρώπινου είδους;
3 είναι τα βασικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονοι γονείς όταν αποφασίζουν για το κοινό ή κατά μόνας ύπνο των μωρών τους:
– Πρώτον, το ζήτημα της ασφάλειας,
– Δεύτερον, η επιθυμία των γονιών το παιδί τους να γίνει ανεξάρτητο και,
– Τρίτον, η επιθυμία (ή απαίτηση) ενός ή και των δύο μερών του ζευγαριού για προσωπικό χώρο και χρόνο.
Παράλληλα περισσεύουν από φίλες και γιαγιάδες οι συμβουλές του τύπου «μην το αφήσεις να’ρθει στο κρεβάτι σου ούτε μια φορά. Αλλιώς δεν θα ξεκολλάει». Απ’την άλλη μεριά, δεν λείπουν κι οι διαφημίσεις παιδικών προϊόντων, καλλυντικών για τη μητέρα ή και το παιδί, στεγαστικών δανείων, στεγανών κουφωμάτων κι άλλων πολλών και ποικίλων «αγαθών», που απεικονίζουν οικογένειες σε στιγμές απροσμέτρητης ευτυχίας να γελούν και να χουζουρεύουν όλοι μαζί στο υπέρδιπλο κρεβάτι των γονιών. Υπάρχει κάποιο παράδοξο εδώ;

Σ’όσους αναρωτιούνται για τον χρόνο (τα χρόνια!) που κρατά αυτή η συγκατοίκηση/συγκοίμηση μητέρας-παιδιού, οι πιο ψύχραιμοι απαντούν ότι είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή το παιδί θα επιλέξει να κοιμάται μόνο του στο δικό του στρώμα/κρεβάτι/δωμάτιο, καθώς μεγαλώνει.

Το ίδιο κάνουν όλα τα πρωτεύοντα θηλαστικά, που παραμένουν υπό την εποπτεία και ουσιαστικά, «στην αγκαλιά» της μητέρας τους μέχρις ότου είναι έτοιμα να επιβιώσουν μόνα τους. Από 6 μήνες ως πολλά χρόνια, ανάλογα με το είδοΣ’όλο τον δυτικό κόσμο, πριν απ’το 1700 και στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, ο κανόνας ήταν το μωρό ή το παιδί να κοιμάται μαζί με τους γονείς του, τα αδέλφια του κι αρκετά άλλα μέλη της οικογένειας. Σήμερα σε πολλές κουλτούρες συνεχίζεται αυτή η πρακτική, όπου τα μωρά, τουλάχιστον για ένα, δύο ή τρία χρόνια, περνούν μαζί με τη μητέρα τους τις περισσότερες ώρες της μέρας και της νύχτας. Σ’αυτούς τους πολιτισμούς αυτό θεωρείται το καλύτερο, ενώ η δυτική πρακτική αποχωρισμού του βρέφους απ’τη μητέρα θεωρείται διαστροφή.

Όμως, αυτό που συνηθίζεται σ’έναν πολιτισμό, ίσως, δεν συναντάται σε κάποιον άλλον.

Γι’αυτό μιλάμε για κοινωνικές ή πολιτιστικές συνήθειες (ενώ αντίθετα, για φυσιολογικές, οργανικές ή βιολογικές ανάγκες). Για παράδειγμα στην Ιαπωνία, το κανονικό είναι η μαμά και το μωρό να κοιμούνται στο ίδιο στρώμα για πολλά χρόνια. Έχει, άραγε, αυτό σχέση με το γεγονός ότι παγκοσμίως η Ιαπωνία έχει τα χαμηλότερα βεβαιωμένα ποσοστά «συνδρόμου ΣΑΒΘ», δηλαδή να ξυπνήσει ο γονιός το πρωί και να βρει το μωρό νεκρό;
Απ’την άλλη είναι τυχαίο που την πρακτική «κοιμάμαι στο ίδιο στρώμα με το μωρό μου» την συνιστούν μεταξύ άλλων το τμήμα Μητρικού Θηλασμού της Αμερικανικής Παιδιατρικής Εταιρείας, ο Διεθνής Σύνδεσμος Θηλασμού, η Ιατρική Ακαδημία για τον μητρικό Θηλασμό, η Unicef και ο ΠΟΥ, παρέχοντας παράλληλα και τις πλέον ενημερωμένες επιστημονικές τεκμηριώσεις για τους λόγους τους οποίους αυτή η πρακτική είναι η καλύτερη για την υγεία και την ασφάλεια του μωρού;
Πολλοί κατακρίνουν τους γονείς που κοιμούνται στο ίδιο στρώμα με το μωρό τους, δίνοντας δεκάδες λόγους για τους οποίους αυτή η πρακτική μπορεί να’ναι βλαβερή για το μωρό. Όμως, η πρακτική «κοιμάμαι με το μωρό στο ίδιο κρεβάτι ή στρώμα» από μόνη της δεν είναι ούτε επικίνδυνη ούτε ακίνδυνη, όπως το ίδιο ισχύει για οποιαδήποτε ανθρώπινη πρακτική (π.χ κάνω ποδήλατο, τρώω, σκαρφαλώνω κ.λ.π), αν δεν διευκρινιστούν οι συνθήκες της κάθε δραστηριότητας. Το να κοιμάται ο γονιός μαζί με το βρέφος δέκα ημερών στον καναπέ, ναι, είναι επικίνδυνο, γιατί το μωρό μπορεί να παγιδευτεί ανάμεσα σ’εκείνον και στην πλάτη του καναπέ, αλλά αυτό το λέει η κοινή λογική, όχι απαραίτητα οι ειδικοί…

Αν ένα παιδί αγχώνεται πολύ, αν δεν του επιτρέπεται να κοιμάται με τους γονείς του, μάλλον το έχει ανάγκη.

Αν ένα παιδί επισκέπτεται το κρεβάτι των γονιών του, αλλά μετά είναι εξίσου ευχαριστημένο να το μεταφέρουμε στο δωμάτιό του, ίσως, απλώς, έχει τη συνήθεια να πηγαίνει στο δωμάτιο των γονιών του.
Από μια άλλη οπτική, ήδη σ’ένα τυπικό περιβάλλον αστικού σπιτιού «δυτικού τύπου» ένα παιδί πρέπει να επιβιώσει μέσα σ’ένα σύνθετο πλαίσιο κανόνων, καταναγκασμών κι απαγορεύσεων (όχι στη κουζίνα, καίει. Όχι έξω, κάνει κρύο κι είναι χαμηλά τα κάγκελα. Όχι στο γραφείο με τα χαρτιά της δουλειάς. Όχι αυτό, σπάει. Όχι εκείνο, κόβει. Όχι εκεί, είναι πρίζα) κι ήδη ένα σύγχρονο παιδί αυτής της κοινωνίας ζει σε μια περιορισμένη ζωή (δεν βγαίνει αρκετά έξω, δεν κινείται αρκετά, δεν συναναστρέφεται αρκετά μ’άλλα πρόσωπα ή ζώα) γιατί να θέσουμε επιπλέον περιορισμούς και στις συναισθηματικές ανάγκες και επιθυμίες του;
πηγή the mamagers.gr
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου