Οδοδείκτης από τη Φένια Κινικλή



Γέμισαν οι αυλές μαραμένα κρίνα και ξερόχορτα πυκνά. Γέμισε και η θύμηση μουντάδα και αποσύνθεση. Και το περήφανο το κυπαρίσσι κύρτωσε τον κορμό, χαμήλωσε τα κλαριά, κι έμεινε να της κρατάει συντροφιά, να καρτερούν αντικριστά στην ερημιά.

Αντάμα η λήθη με την πληγή, στέκουν και αγναντεύουν τους αιώνες. Κι αυτός σιμά τους… Αγέρωχος ακόμη, ολόρθος, χρόνους και χρόνους να μετρά, ενώ χαράζουν δάκρυα τα βήματα ολόγυρά του.

Διαβάτες πολλούς συνάντησε και συναντά. Ο κάθε ένας τους με άλλο βλέμμα τον κοιτά. Άλλοτε με φθόνο και μοχθηρία, άλλοτε με δέος και ευλάβεια, κατακτητές και προσκυνητές της ιστορίας και του θάμπους του.

Στάσου και κοίτα τον. Μνήμη παλλόμενη σε ρωγμές και ερείπια. Πνιγμένη στης λησμονιάς τους μίσχους, κι ακόμη εκεί να μένει καταχωνιασμένη, κι ας βαρυγκωμά σε κάθε ανάσα και πνοή της.

Στάσου μονάχα και κοίτα τον…

Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.