Τόνια Κυριφίδη ''Η συγχώρεση μπορεί να μας προσφέρει την ψυχική ανάταση''


Η Τόνια (Αντωνία) Κυριφίδη, κόρη στρατιωτικού, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Απόφοιτος μίας Ιδιωτικής Σχολής Γραμματέων, εργάσθηκε για 28 συναπτά έτη σε διάφορες εταιρείες, στο χώρο της Γραμματειακής υποστήριξης.
Παντρεμένη εδώ και 24 χρόνια είναι μητέρα μίας κόρης 20ετών. Διαθέτοντας πνεύμα δημιουργικό και με καλλιτεχνικές ανησυχίες, έχει ασχοληθεί κατά καιρούς με τη ζωγραφική και την ποίηση.
Τα δύο τελευταία χρόνια δεν εργάζεται και για λόγους καθαρά εσωτερικής ανάγκης, αποφάσισε να εκδώσει το πρώτο της μυθιστόρημα, μία αισθηματική ιστορία που αναφέρεται σε ένα ερωτικό τρίγωνο, με απρόσμενο τέλος. Κι αυτό, γιατί η αρρωστημένη εμμονή για εκδίκηση, τις περισσότερες φορές, αποδεικνύεται καταστροφική.                                                                 

Ποιο ήταν το έναυσμα για την ενασχόληση σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας και το αντικείμενο της συγγραφής;

 Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι λίγο πολύ ίδια και θα την έχετε ακούσει από τους περισσότερους δημιουργούς. Είναι αυτή η εσωτερική θύελλα που αισθάνεσαι να θεριεύει μέσα σου και σε ωθεί, σε αναγκάζει να φτιάξεις λέξεις, προτάσεις, φράσεις και στην συνέχεια να γεμίσεις ολόκληρες σελίδες με σκέψεις, εικόνες, αληθινές ή φανταστικές ιστορίες και να εκφράσεις αυτά που κρύβεις στην ψυχή σου και που θέλεις όμως να τα μοιραστείς και με τους γύρω σου. Για μένα λοιπόν είναι ένας τρόπος να εκφράσω τις πιο κρυφές μου σκέψεις που είναι κουλουριασμένες στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του μυαλού μου. Είναι κάποιες σκέψεις που δεν θα τολμούσαν να ειπωθούν δια στόματος. Κάτι σαν τα ερωτικά ραβασάκια που αφήνουμε στον αγαπημένο μας, γιατί δυσκολευόμαστε να τον κοιτάξουμε στα μάτια και να του εκφράσουμε όσα κρύβουμε στην καρδιά μας, ίσως από ντροπή ή και από υπερβάλλουσες αναστολές. Προτιμώ λοιπόν αυτές τις σκέψεις να τις αραδιάσω στο χαρτί, ελπίζοντας πως θα χαρούν θετικής αποδοχής από όσους επιλέξουν να τις διαβάσουν.



Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πόνημά σας " Η σκοτεινή πλευρά της ψυχής" από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.Ποιο ερέθισμα στάθηκε αφορμή για τη συγγραφή του;

   Η συγκεκριμένη ιστορία γεννήθηκε αβίαστα, χωρίς να στηρίζεται σε κάτι βιωματικό.  Το καλοκαίρι του 2016, όντας σε διακοπές άρχισε να τριβελίζει το μυαλό μου αυτή η ιδέα. Κράτησα κάποιες σημειώσεις, έφτιαξα και έναν πρόχειρο κορμό της υπόθεσης που είχα στο μυαλό μου και μόλις έφθασα Αθήνα, ξεκίνησα να γράφω. Μετά τα πρώτα κεφάλαια, η ιστορία άρχισε να μου δείχνει τις ανάγκες της. Όσο και αν σας ακούγεται περίεργο, προχωρώντας η πλοκή τόσο και η ηρωίδα μου μού υπαγόρευε την συνέχεια, υποδεικνύοντάς μου μέχρι και το τέλος της ιστορίας της!

Πότε σκοτεινιάζει η ψυχή του ανθρώπου; Πόσο σκοτεινή μπορεί να γίνει ;

    Για κάθε άνθρωπο, το σημείο "μηδέν" είναι διαφορετικό. Και αυτό, γιατί δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια βιώματα, τις ίδιες αντοχές και τα ίδια όρια. Όταν όμως οι καταστάσεις και οι συνθήκες τον αναγκάσουν να τα αγγίξει ή και να τα υπερβεί, τότε μπορεί να σκοτεινιάσουν όλα. Και τότε τα πάντα μπορούν να συμβούν. Πάντως για να φθάσει κάποιος να σκοτεινιάσει η ψυχή του, θα πρέπει να έχει βιώσει μεγάλο πόνο και να έχει υποστεί ολέθρια ζημιά. Δεν είναι δυνατόν κάποιος να αρχίσει να συμπεριφέρεται απάνθρωπα και αδίστακτα, χωρίς λόγο. Εκτός αν πρόκειται για εγκληματική φυσιογνωμία.

Έχετε ασχοληθεί κατά καιρούς με τη ζωγραφική και την ποίηση.Ποιο σας συναρπάζει περισσότερο;

   Ποίηση, ζωγραφική, συγγραφή είναι και τα τρία αγαπημένα πάθη, αλλά και εμμονές. Όλα ξεκίνησαν από την νεαρή μου ηλικία, αλλά "θάφτηκαν" στο χρονοντούλαπο του μυαλού μου, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων: οικογένεια, δουλειά… Ωστόσο, κατά καιρούς, όταν αισθάνομαι πως ασφυκτιώ και έχω ανάγκη να εκτονωθώ, ζωγραφίζω, γράφω ποιήματα και τελευταία γράφω πιο μεγάλες ιστορίες από αυτές που συνήθιζα όταν ήμουν νεότερη, τις οποίες μετά από πολύ ώριμη σκέψη και με την προτροπή κάποιων φίλων, αποφάσισα πως αξίζουν τον κόπο να εκδοθούν…

Η   αισθηματική σας ιστορία αναφέρεται σε ένα ερωτικό τρίγωνο.Ποια η θωριά του έρωτα για εσάς;

   "Ο έρωτας γεννήθηκε για δύο"!!! Θέλω να είμαι ξεκάθαρη σε αυτό. Όμως αυτό που περιγράφω στο μυθιστόρημά μου, το οποίο θέλω να επαναλάβω πως είναι αποκύημα της φαντασίας μου, μπορεί να συμβεί. Πόσο σπάνιο είναι κάποιος να είναι ερωτευμένος με δύο άτομα;  Πόσo μάλλον όταν το ένα συμπληρώνει το άλλο. Έτσι συμβαίνει και σε αυτή την ιστορία. Μόνο που τυγχάνει οι δύο άνδρες αυτού του μυθιστορήματος να είναι και αδέρφια. Αυτή η εκδοχή θεωρώ πως δημιουργεί μία μεγαλύτερη ίντριγκα και σασπένς στην όλη υπόθεση.

Το αλαβάστρινο πρόσωπο της ηρωίδας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το " έρεβος" της ψυχής της;  Τι εξυπηρετεί;

   Η ομορφιά της ηρωίδας έρχεται σε αντίθεση με το σκοτάδι που επικρατεί στην ψυχή της, για να δώσει μεγαλύτερη ένταση στην ιστορία. Η Έμιλυ αν και αδιαφορεί για την εμφάνισή της, αφού αισθάνεται "νεκρή" ως γυναίκα, την χρησιμοποιεί σαν όπλο για να πετύχει τον σκοπό της, αιχμαλωτίζοντας στον ιστό της τα ανυποψίαστα θύματά της. Και στο τέλος, όπως είναι και φυσικό, τα καταφέρνει. Μόνο που τα αποτελέσματα δεν είναι αυτά που είχε φανταστεί…



Το έργο σας αναφέρεται στις ανθρώπινες σχέσεις,στην κακοποίηση,στον έρωτα ,στην αρρωστημένη εμμονή για εκδίκηση.Γιατί αποφασίσατε να δώσετε ένα απρόσμενο τέλος στο έργο σας ;

   Η αλήθεια είναι πως ολόκληρη η πλοκή της ιστορίας αναφέρεται στις ανθρώπινες σχέσεις, που είναι πράγματι τόσο δύσκολες. Η κακοποίηση, οι πληγές του παρελθόντος, η αδικία, η έλλειψη αγάπης, στοργής και ζεστασιάς από το περιβάλλον της Έμιλυ, την ωθούν σε ένα ανελέητο κυνηγητό προς τους υπαίτιους της συμφοράς της, γεννώντας στο μυαλό της την ανάγκη να εκδικηθεί και να αποδώσει - η ίδια - δικαιοσύνη. Ορίζει τον εαυτό της "τιμωρό", πιστεύοντας πως μόνο έτσι θα καταφέρει να νοιώσει γαλήνη και ηρεμία. Στο παιχνίδι όμως της εκδίκησης - ως γνωστόν - δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, παρά μονάχα πολλαπλά θύματα… Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να καταστραφούν ζωές. Ακόμα και αν πρόκειται για αθώες ανθρώπινες υπάρξεις. Όσον αφορά το τέλος, θεώρησα πως μία τέτοια ιστορία δεν θα μπορούσε να έχει "happy end"! Δεν θα ήθελα όμως να πω κάτι άλλο για να μην αποκαλύψω περισσότερα από την πλοκή του βιβλίου.

Η κάθαρση,η λύτρωση δεν είχαν χώρο στο πόνημα σας;

   Η κάθαρση και η λύτρωση δεν έρχονται μέσα από πράξεις "βίας". Δεν μπορούν να είναι αποτέλεσμα δολοπλοκιών και "σκοτεινών" σχεδίων. Έτσι και στην περίπτωση της Έμιλυ. Δεν θα ήταν εφικτό να οδηγηθεί στην λύτρωση, να "καθαρίσει" η ψυχή της, μέσα από μία σειρά αθέμιτων ενεργειών. Άσχετα αν στην διάρκεια της ιστορίας αποφάσισε να αλλάξει πορεία πλεύσης. Δεν γίνεται να "σπέρνεις" το κακό και να περιμένεις να "θερίσεις" την δικαίωση, την ψυχική γαλήνη και ηρεμία. Λένε πως "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Δεν είναι όμως πάντα έτσι. Οι κινήσεις της ηρωίδας μου την οδήγησαν σε λάθος μονοπάτια και στο τέλος ήρθε αντιμέτωπη με τους ίδιους τους δαίμονές της.

Ποιος υφαίνει το νήμα της ζωής του ανθρώπου; Η μοίρα,το πεπρωμένο, ο Θεός , ο άνθρωπος ;

   Δεν είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν πως εμείς οι ίδιοι καθορίζουμε εξ' ολοκλήρου την πορεία της ζωής. Οι όροι "τύχη". "μοίρα" και "πεπρωμένο", για μένα, είναι υπαρκτοί, ως ένα σημείο και παίζουν το ρόλο τους στην ανθρώπινη ύπαρξη. Έτσι, οι παράγοντες αυτοί, σε συνδυασμό και με τις δικές μας αποφάσεις, είναι ικανοί να κινήσουν τα νήματα της ζωής μας. Θεωρώ δηλαδή, πως οι επιλογές μας, μάς καθορίζουν σαν άτομα και οριοθετούν την πορεία μας. Όσο για τον Θεό, πιστεύω πως όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε Αυτόν! Ωστόσο, δεν θα πρέπει να μπλέκουμε τον Θεό σε πράξεις "ανήλιαγες" και σε μοχθηρά σχέδια που έχουν σκοτεινές προεκτάσεις…



 Ποιο μήνυμα Θέλετε να περάσετε  με το πόνημα σας στους αναγνώστες σας;

  Το μυθιστόρημα αυτό, αν και είναι ένα αισθηματικό, ψυχολογικό δράμα, με ερωτικές προεκτάσεις, θέλω να πιστεύω πως περνάει κοινωνικά μηνύματα στον αναγνώστη. Όπως για παράδειγμα:
"Δεν πρέπει να αφήνουμε τις πληγές του παρελθόντος να κακοφορμίσουν, κρατώντας μας δέσμιους των εμμονών μας και της ανάγκης μας για απόδοση δικαιοσύνης, μέσα από τον δρόμο της εκδίκησης. Η εκδίκηση δεν είναι λύση, ούτε δικαίωση και δεν πρόκειται ποτέ να μας χαρίσει την γαλήνη. Μόνο η συγχώρεση μπορεί να μας προσφέρει την ψυχική ανάταση. Όταν καταφέρουμε να την αισθανθούμε, τότε μόνο νοιώθουμε πραγματικά λυτρωμένοι.  Δεν πρέπει να μπερδεύουμε στο μυαλό μας τον όρο "εκδίκηση" με την "Θεία Δίκη". Άλλωστε κριτής είναι μονάχα ο Θεός! Εμείς, απλοί θνητοί. Μην προσπαθούμε λοιπόν να του "κλέψουμε" αυτόν τον ρόλο!
Και, εν κατακλείδι, η καλύτερη εκδίκηση είναι η αναμονή. "Όλα εδώ πληρώνονται!" Έτσι δεν λέει και ο λαός; Γιατί το άδικο δεν το μπορεί κανείς. Και ως γνωστόν "το σύμπαν ξέρει να επιστρέφει συμπεριφορές". Το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνουμε υπομονή. Στο τέλος, οι πραγματικοί υπαίτιοι κάποιας αδικίας, θα καλεστούν να πληρώσουν τον "λογαριασμό"…

Ποια συναισθήματα, ποια χρώματα έντυσαν την ψυχή σας γράφοντας το τέλος της ιστορίας σας;

  Όταν κάποιο πρωινό του Μαρτίου της προηγούμενης χρονιάς έγραψα την λέξη "Τέλος" στο μυθιστόρημά μου, δεν σας κρύβω πως ένιωσα ανάμεικτα συναισθήματα. Ανακούφιση γιατί μία πολύμηνη προσπάθειά μου έφθασε στο τέλος της, αλλά και μία αίσθηση κενού, γιατί ένιωθα πως κάτι μου λείπει. Κάτι δηλαδή σαν την ανακούφιση που αισθανόμαστε μετά την γέννα. Η αναμονή για το άγνωστο τελειώνει, αλλά έρχεται μια περίοδος που νοιώθεις πως αυτό που κουβαλούσες μέσα σου τόσο καιρό, στο πήραν και δεν είναι πια δικό σου. Ωστόσο, για αρκετό διάστημα, ασχολιόμουν με την ιστορία μου, αφού είχα αναλάβει και την αρχική επιμέλειά της και έπρεπε να την διαβάσω ξανά και ξανά, για να κάνω τις απαραίτητες διορθώσεις

Ποια τα μελλοντικά συγγραφικά σας σχέδια;


Έχω ήδη άλλη μία ιστορία έτοιμη προς έκδοση, απλώς περιμένω την κατάλληλη στιγμή.



Πείτε μας μια ευχή για τους αγαπημένους μας αναγνώστες.

   Στην δύσκολη εποχή που διανύουμε, που οι επικρατούσες συνθήκες δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια στους ανθρώπους να "γευτούν" την ζωή, ένα βιβλίο είναι τρόπος απόδρασης από την πεζή καθημερινότητα. Μας βοηθά να βλέπουμε με τα μάτια της φαντασίας. Μας ταξιδεύει, μας γεμίζει εικόνες, μας μεταφέρει σε άλλα μέρη, ακόμα και σε άλλη διάσταση. Μας δίνει τροφή για σκέψη, πολλές φορές μας αφυπνίζει. Μην σταματάμε λοιπόν να διαβάζουμε. Το οφείλουμε στον εαυτό μας και το ίδιο πρέπει να μάθουμε και στα παιδιά μας. Τώρα μάλιστα που οι οθόνες των computers  και των κινητών έχουν γίνει το δεύτερο σπίτι τους. Οι καλύτεροί τους φίλοι. Ακόμα και το πιο απλοϊκό, ρηχό βιβλίο, μπορεί να δώσει περισσότερα από την πλήρη απραξία. Μαθαίνει κι εμάς, αλλά και τα παιδιά μας να μιλάμε καλύτερα, να σκεφτόμαστε, να αναρωτιόμαστε…
Το καλοκαίρι είναι στο ζενίθ του. Οι μέρες χαλάρωσης, για πολλούς από εμάς τώρα ξεκινούν. Ένα βιβλίο ας είναι η συντροφιά μας στην ηρεμία και στην γαλήνη. Εκεί, δίπλα στο κύμα, όπου το δροσερό αεράκι μας χαϊδεύει τα μαλλιά… Και μην ξεχνάμε, πως ένα βιβλίο, αν και δεν κοστίζει ακριβά, μας κάνει πλουσιότερους σε μηνύματα, εικόνες, συναισθήματα και περιγραφές.
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ σε όλους!!!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω κι εγώ με την σειρά μου για την πολύ ζεστή φιλοξενία σας και για την ευκαιρία που μου δώσατε, μέσα από αυτή την τόσο όμορφη και χαλαρή κουβέντα, να μιλήσω - για ακόμη μία φορά - για το πόνημά μου, αλλά και για μένα την ίδια, ώστε να μάθουν οι αναγνώστες δυό πράγματα για την άγνωστη, σχεδόν σε όλους, Τόνια Κυριφίδη.

Μαρία Χριστοδούλου
Αρχισυντάκτρια
Share on Google Plus

About Μαρία Χριστοδούλου

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.