Εμμανουέλα Αλεξίου:"ο καθένας μας είναι ξεχωριστός και μοναδικός"

Με αφορμή την υπέροχη παράσταση «Η κυρια Ιουλία» που παίζεται στο θέατρο «Αθηναΐς», μιλήσαμε με την σκηνοθέτιδα  Εμμανουέλα Αλεξίου η οποια  κατόρθωσε να στήσει «ψιλοβελονιά» ένα δύσκολο έργο που απαιτεί ιδιαίτερη προσέγγιση και σύνθεση. Στη συνέντευξή της στη Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου μας μίλησε για την παράσταση,για το θέατρο και για την ζωή.



Κυρία Ιουλία»Ένα έργο που το σκηνοθετείτε και το υπογράφετε.Πως αισθάνεστε που ανεβαίνει ξανά μετά από πέντε χρόνια;
- Το βλέπω σαν μια δεύτερη ευκαιρία και αισθάνομαι τυχερή που μου δόθηκε. Όπως όλοι, βλέπω κάπως διαφορετικά τα πράγματα μετά από πέντε χρόνια κι έτσι είδα και κάπως διαφορετικά το έργο. Συνετέλεσαν σ’ αυτό και οι δύο καινούργιοι ηθοποιοί στην διανομή, η Μαρία Γεωργιάδου και ο Ρίνος Τζάνης. Το «υλικό» ήταν διαφορετικό, με άλλη δυναμική και μου έδωσε μια καινούργια προοπτική. Στην παράσταση του 2013 είχα εστιάσει περισσότερο στην κωμωδία, ενώ τώρα στο συναίσθημα. Τότε λέγαμε πως πρόκειται για μια τρελή κωμωδία, τώρα για μια τρυφερή κομεντί.  Έχει «φωτιστεί» διαφορετικά το έργο.
Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση;
- Η κυρία Ιουλία είναι μια γυναίκα ξεχωριστή, γιατί την χαρακτηρίζει η αγάπη για την ζωή, η ανιδιοτέλεια, η έλλειψη προκαταλήψεων. Αντιμετωπίζει όπως όλοι την οικονομική και κοινωνική κρίση της Ελλάδας του σήμερα. Όταν τα πράγματα ζορίζουν και κινδυνεύει να χάσει το σπίτι της και να κλείσουν τον γιο της στη φυλακή, κάνει μια ακραία επιλογή σε ένα παραβατικό περιβάλλον που την οδηγεί σε καταστάσεις που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Η ανάγκη της να πάρει τη ζωή στα χέρια της την ωθεί στην υπέρβαση και από «καθώς πρέπει κυρία της διπλανής πόρτας» μετατρέπεται σε διάσημη για τις «υπηρεσίες» της εργαζόμενη σε στριπτιζάδικο της Αθήνας! Εκεί όμως ανακαλύπτει την ουσία της ζωής με έναν παράδοξο τρόπο!
Στην παράσταση ο θεατής αναγνωρίζει ένα κομμάτι του εαυτού του και των γύρω του. Οι ήρωες είναι άνθρωποι του σήμερα, τους έχουμε συναντήσει και συναναστραφεί. Μοιραζόμαστε μαζί τους τις ίδιες έγνοιες κι αγωνίες. Απ’ ότι καταλαβαίνουμε από την ανταπόκριση του κοινού η παράσταση εκτός από τον διασκεδαστικό της χαρακτήρα, λειτουργεί και χαλαρωτικά, τους ξεκουράζει.

Θεωρώ ότι το μήνυμα της παράστασης ήταν προφητικό.Σημερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ το έργο αυτό . Πως νιώθετε;
- Είναι η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει αυτό. Μετά την «Κυρία Ιουλία» γράψαμε με την Μάρω Μπουρδάκου την “Απελευθερωτική Οργάνωση Klein Mein”, που παίχτηκε δύο χρόνια στο El Convento Del Arte. Το έργο διαδραματίζεται στο μέλλον, όπου η Ελλάδα είναι υπό γερμανική κατοχή και μια απελευθερωτική οργάνωση προσπαθεί να ανατρέψει την ιστορία. Από την δεύτερη χρονιά κιόλας είδαμε πράγματα που αναφέρονταν στο έργο να γίνονται πραγματικότητα και ο θίασος μας ονόμασε «προφήτες»! Θα ήταν πολύ ευχάριστο αυτό, αν προφητεύαμε την εξέλιξη κι όχι το πισωγύρισμα. Όμως – δυστυχώς – ζούμε σε μια εποχή που «περπατάει» ανάποδα, σαν τον κάβουρα. Πώς να νιώθω γι’ αυτό; Σίγουρα όχι καλά. Αξίες που έχουν κατακτηθεί αμφισβητούνται, σαν να επιστρέφουμε σ’ έναν Μεσαίωνα.
Αφιερώσατε δύο παραστάσεις στο Ζακ.Σημερα ο Έλληνας δέχεται την διαφορετικότητα;
- Πολύ λιγότερο απ’ ότι παλιότερα και σ’ αυτόν ακριβώς τον Μεσαίωνα αναφέρθηκα πριν. Σήμερα δυστυχώς οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αποδεχτούν  τα διαφορετικά στοιχεία γύρω τους και το χειρότερο είναι πως το μεταφέρουν και στα παιδιά τους, ενώ πρέπει να τα μάθουν να ζουν σε μια πολύχρωμη και πολυπολιτισμική κοινωνία. Να έχουν μια στάση ανοιχτή και με σεβασμό προς τις διαφορές των ανθρώπων. Να μπορούν να έρχονται κοντά στους άλλους, στους «διαφορετικούς». Ο σεβασμός και η αποδοχή είναι απελευθερωτικές στάσεις. Καταλαβαίνεις πως δεν είναι μόνο οι άλλοι διαφορετικοί, αλλά και εσύ. Και πως ο καθένας είναι ξεχωριστός και μοναδικός.

Αθηναις,ΖωήΛάσκαρη.Ξυπνα μνήμες ο χώρος;
- Σ’ εμένα ναι, γιατί θαύμαζα πολύ την Ζωή Λάσκαρη. Την παρακολουθούσα στο θέατρο σχεδόν πάντα. Όταν ήμουν στην δραματική σχολή η Ζωή έπαιζε κατεξοχήν σε κωμωδίες και ανάλαφρα έργα. Και μια χρονιά ανέβηκε στο θέατρο Αθηνών το τελευταίο τότε έργο του Άλμπυ, «Τρεις ψηλές γυναίκες» με πρωταγωνίστριες την Μαραγκού, την Χατζηαργύρη και την Λάσκαρη. Με μεγάλη περιέργεια πήγαμε όλοι να δούμε πώς θα σταθεί η Ζωή μέσα σε μια τέτοια συνθήκη. Και το αποτέλεσμα ήταν, να μην έχεις μάτια παρά μόνο για εκείνη! Ήταν έξοχη! Τόσο άμεση, τόσο φυσική, τόσο καίρια!  Στα χέρια του Ανδρέα Βουτσινά μεταμορφώθηκε στο απόλυτο «εργαλείο» του σύγχρονου θεατρικού ρεπερτορίου. Στα χρόνια που ήταν στην Αθηναΐδα είδα όλες τις παραστάσεις που ανέβασε και πάντα έφευγα εντυπωσιασμένη από εκείνη. Είναι συγκινητικό για μένα να βρίσκομαι σε έναν χώρο που ήταν δικός της, που ακόμα νιώθεις την ενέργεια και την αύρα της στο περιβάλλον.
Υπήρξατε και ηθοποιός και μάλιστα με επιτυχία.Σας κέρδισε η σκηνοθεσία;
- Σκηνοθέτησα πρώτη φορά το 2010, το «Όπως η Θέλμα και η Λουίζ» σε κείμενο δικό μου και πάλι με πρωταγωνίστρια την Μαρία Γεωργιάδου! Η σκηνοθεσία είναι  η εκπλήρωση του προσωπικού οράματος ενός δημιουργού. Ο ηθοποιός είναι όργανο και ακολουθεί τον σκηνοθέτη.  Έτσι λειτούργησα εγώ σαν ηθοποιός σε όλη μου την πορεία. Εννοείται ότι ο ηθοποιός προτείνει, αλλά ο σκηνοθέτης ενορχηστρώνει, επιλέγοντας μέσα από τα δικά του φίλτρα. Μου αρέσουν και τα δύο και τα κάνω με την ίδια χαρά και αφοσίωση. Το βασικότερο για μένα και στις δύο συνθήκες είναι οι καλοί συνεργάτες και συνοδοιπόροι.
Ο κόσμος μετά την παράσταση περιμένει τους ηθοποιούς να τους μιλήσει ή πάει σπίτι του και στέλνει μήνυμα στο φεισμπουκ στους ηθοποιούς;Θέλω να πω…μήπως τα socialmedia μας έχουν κανει πιο απόμακρους;
- Νομίζω πως όσοι θέλουν να μιλήσουν, μιλάνε. Μας περιμένουν για να μας δώσουν συγχαρητήρια, ζητούν να φωτογραφηθούν μαζί μας. Είναι θέμα ανθρώπου. Κάποιοι είναι επικοινωνιακοί, θέλουν να επικοινωνήσουν άμεσα για το πώς ένιωσαν. Στον πολυχώρο «Αθηναΐς» υπάρχει κι ένα πολύ όμορφο bar restaurant, το Cabrio, που πολλοί θεατές κάθονται μετά, να πιούνε ένα ποτό και να τσιμπήσουν κάτι. Επειδή κάθε φορά που έχουμε παράσταση κάνουμε μια στάση στο τέλος από το μπαράκι, οι θεατές που έχουν παρακολουθήσει την παράσταση έρχονται να μας γνωρίσουν και να μας μιλήσουν γι’ αυτό που είδαν. 
Τι είναι για σας ευτυχία;
- Να έχεις την υγεία σου, καλούς φίλους, να ονειρεύεσαι, να δημιουργείς, να ταξιδεύεις. Να αγαπάς και να σ’ αγαπούν, να μοιράζεσαι, να επικοινωνείς, να γελάς πολύ, να μαθαίνεις καινούργια πράγματα, να ακούς καλή μουσική, να κολυμπάς, να ‘χεις δικούς σου τόπους που βρίσκεις τον εαυτό σου. Να είσαι ευγνώμων γι’ αυτά που έχεις κι όχι γκρινιάρης γι’ αυτά που δεν έχεις.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
- Για φέτος τα σχέδια μου είναι θεατρικά. Σκοπεύουμε να ανεβάσουμε για τρίτη φορά την «Απελευθερωτική Οργάνωση Klein Mein» κι έχω γράψει και ένα καινούργιο θεατρικό, που είμαι σε κουβέντες για να ανέβει με τον καινούργιο χρόνο.
Με πέντε λέξεις…περιγράψτε μας την Εμμανουέλα Αλεξίου στην καθημερινή της ζωή!
- Εξαρτάται την περίοδο. Τα τελευταία 4 χρόνια έγραφα καθημερινές σειρές, που σημαίνει 15 ώρες μπροστά σε ένα κομπιούτερ, 7 ώρες ύπνος και δύο για φαί και υποχρεώσεις. Φέτος αποφάσισα να κάνω μια παύση απ’ την τηλεόραση για να ασχοληθώ με το θέατρο που μου είχε λείψει πολύ. Έτσι η καθημερινότητα μου περιέχει το τρέξιμο και την επικοινωνία για την παράσταση και κάποιος ελεύθερος χρόνος – επιτέλους! – για να δω τους φίλους μου, να παίξω μουσική στο μπαράκι που παίζω μαζί με τον Κώστα Ζήκο, να δω παραστάσεις που δεν είχα τον χρόνο να δω, να διαβάσω, να ακούσω μουσική, να περάσω χρόνο στο αγαπημένο μου νησί, να κάνω κάποια ταξίδια

Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου
Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.