Το Μότο της Ζωής μου

Να σας συστηθώ φίλες μου… με λένε Ανθή. Θα μπορούσε βέβαια να με λένε Μαρία, Άννα, Δανάη ή και Μιμόζα, ένα γυναικείο όνομα που τώρα τελευταία άκουσα και λάτρεψα, μικρή σημασία έχει. Πλησιάζω την Πέμπτη δεκαετία της ζωής μου σύμφωνα με το πιστοποιητικό γέννησης μου, αλλά κι αυτό ελάχιστη σημασία έχει , αφού υπάρχουν στιγμές που νιώθω έφηβη και άλλες στιγμές που παλεύω να σηκώσω το βάρος πολλών πολλών δεκαετιών. Ας πούμε ότι είμαι «στο μέσο όρο» της σύγχρονης εργαζόμενης γυναίκας, με κάποιες μικρές – μεγάλες αποκλίσεις που θα τις συζητήσουμε αργότερα…. Και ναι, είμαι παντρεμένη, με τον ίδιο υπέροχο άνθρωπο εδώ και δεκαετίες και έχω δυο παιδιά, τα «υπέροχα βάσανα μου». Μην το ξεχάσω, έχω και έναν σκύλο, μεγάλος έρωτας !!
Αυτή είμαι λοιπόν … για άλλους αγαπημένη φίλη και για άλλους …(σσσς δεν βρίζουμε εδώ) !! Απ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν πολυμιλούσα, γενικώς δεν ήμουν κοινωνική, φίλες ελάχιστες αλλά καρδιακές …και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω, για να πω σε μένα την ίδια όλα αυτά που ένιωθα, να διηγηθώ την ζωή μου σε πρώτο, σε δεύτερο  ή και σε τρίτο πρόσωπο. Και μετά προστέθηκαν και οι ιστορίες άλλων ανθρώπων, ανθρώπων που με έκαναν να γελάσω ή και να  κλάψω, ανθρώπων που αγάπησα, ερωτεύτηκα, μίσησα, ζήλεψα, ανθρώπων που με σημάδεψαν. Ιστορίες που τις ονόμασα «παραμύθια για ενήλικες», λέξεις που έγραφα επί ώρες στον υπολογιστή ή σε κάποιο τετράδιο, για να πατήσω μετά , με μια κίνηση απότομη, το Delete, ή για να γεμίσω τον κάδο των αχρήστων. Γιατί οι λέξεις δεν αρκούν πάντα για να περιγράψουμε αυτό που νιώθουμε …χρειάζεται και ο αποδέκτης του μηνύματος , όπως λέμε στην επικοινωνία, ο αναγνώστης …εσείς !!
Για να γνωριστούμε καλύτερα θα σας αποκαλύψω το μότο της ζωής μου, αυτό που προσπαθώ να έχω πάντα στην πίσω πλευρά του μυαλού  μου και επαναλαμβάνω συνέχεια στα παιδιά μου «να φοβάστε τους ανθρώπους που έχουν απωθημένα ». Ναι, γιατί οι άνθρωποι που δεν τόλμησαν να παλέψουν για τα θέλω τους στη ζωή, είναι αδύναμοι, τόσο αδύναμοι που μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι.  Όλοι μας βρεθήκαμε σε σταυροδρόμια όπου έπρεπε  να διαλέξουμε ανάμεσα στα συναισθήματα και στα πρέπει, ανάμεσα στους ανθρώπους και στα καθήκοντα … και διαλέξαμε, ή έτσι τουλάχιστον πιστεύουμε, γιατί πιθανόν μετά από χρόνια, σε μια ασήμαντη αφορμή, ανακαλύπτουμε ότι πήραμε την λάθος απόφαση σπρωγμένοι από παρεμβάσεις άλλων. Και ερχόμαστε στο τώρα, γυμνοί από αισθήματα, αηδιασμένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό, γεμάτοι Απωθημένα για όλα αυτά που ονειρευτήκαμε, που ερωτευτήκαμε, που αγαπήσαμε. Και ξενυχτάμε μέχρι που το αποφασίζουμε !Θα παλέψουμε! Από την Αρχή ! Θα επανεκινήσουμε τα κομμάτια της ζωής μας που πήγαν λάθος, θα βάλουμε μπροστά το θέλω από το πρέπει, πρωταγωνιστής αυτή τη φορά θα είναι ο εαυτός μας, αυτός ο κακόμοιρος, χοντρός, αμόρφωτος, αγενής, αποτυχημένος εαυτός μας … και θα του χαρίσουμε όλα τα emoji  με καρδούλα !
Θα σιγουρευτούμε πως όταν έρθει η ώρα μας να φτερουγίσουμε στους ουρανούς, δεν θα υπάρχει κανένα «αν» στις σκέψεις μας. Θα μας αγαπάμε γιατί είμαστε αυτό που μας αξίζει, αυτό που παλέψαμε να είμαστε μηδενίζοντας τα απωθημένα μας. Έχετε δίκιο, θα υπάρχουν παράπλευρες απώλειες, δικοί  μας άνθρωποι που μας είχαν συνηθίσει αλλιώς και ξαφνικά δεν μας αναγνωρίζουν, νιώθουν ότι μας χάνουν…. κι αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι, να τους κερδίσουμε ή να μας κερδίσουν ξανά. Και όσοι δεν το τολμήσουν, θα μείνουν με εκείνα τα «αν» να τους βασανίζουν, με το έντονο συναίσθημα της ζήλειας προς εκείνους που ρίσκαραν, με την εκδίκηση στραμμένη «λοξά» προς τους άλλους …γιατί δεν τολμούν ούτε να παραδεχθούν πως ήταν ένα σε ένα δικό τους παιχνίδι που παραιτήθηκαν.
Ζήστε τα απωθημένα σας, αποδεχθείτε τα λάθη του παρελθόντος για να απολαύσετε το μέλλον σας !!
Ανθή Τσιτσια

Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.