ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΑΦΤΣΙΔΟΥ - ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΠΙ ΓΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αγγελική μου, μου επιτρέπεις να σου απευθύνω στον ενικό το λόγο, καθώς γνωριζόμαστε αρκετά και η εκτίμηση στο πρόσωπο σου απεριόριστη.
Ποιο ήταν το έναυσμα σου για τη συγγραφή του πρώτου βιβλίου σου "Παράθυρο στη ζωή";

Μαριέττα μου, σ΄ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και νομίζω πως ο ενικός μεταξύ μας επιβάλλεται. Αγαπώ να διαβάζω και να γράφω αληθινές ιστορίες. Σε όλες τις ανθολογίες που έχω πάρει μέρος, έγραψα για γεγονότα που συνέβησαν. Έχει ένα ιδικό βάρος  η αφήγηση ενός γεγονότος που έχει συμβεί και είναι μεγάλο προνόμιο να μπορείς να το ζωντανέψεις στο χαρτί σου. Οπότε ήταν πολύ φυσικό να γράψω και για τη δική μου ιστορία με τον καρκίνο του μαστού. Ή σωστότερα την ιστορία της μητέρας μου και της δικής μου.

 Το να καταθέτει κάποιος προσωπικά βιώματα ποσό εύκολο είναι;

Ομολογώ, όμως, πως το προσωπικό βίωμα είναι πολύ πιο δύσκολο να το καταθέσεις. Να το αποτυπώσεις αμερόληπτα, να αποτραβηχτείς από τον πρωταγωνιστικό ρόλο και ,απλώς, να αφηγηθείς τα γεγονότα. Κάπου στο βιβλίο γράφω : Ζωγράφιζε όμορφες και άσχημες εικόνες στις αράδες της. Έγραφε τα καλά που είχαν ζήσει, έγραφε για να ξορκίσει το κακό, έγραφε για να θυμάται, αλλά πάνω απ’ όλα έγραφε για να ξεχνά. Έγραφε και με κάθε λέξη έπαιρνε ανάσα. Κάθε λέξη κι ένα δάκρυ που δεν έχυνε.
Γράφοντας εξαγνίζεις τον πόνο, αφυπνίζει τον κόσμο η μεταφέρεις αισιοδοξία, όλα αυτά μαζί η και κάτι άλλο;
 Στην αρχή το να γράφω ήταν ψυχοθεραπεία. Με βοηθούσε να βγάλω το ασήκωτο βάρος από μέσα μου και ήταν μια διέξοδος για να κρατήσω ένα κομμάτι της μητέρας μου ζωντανό, μέσα από τις λέξεις μου. Δεν άργησα, όμως, να συνειδητοποιήσω πως πολύ εύκολα μπορούσαν να αλλάξουν τα ονόματα και από Φωτεινή και Αγγελική να γίνουν χιλιάδες άλλα. Μαρία, Ελένη, Βάσω, Μάρθα… Πόσες μητέρες, κόρες, φίλες, σύζυγοι, αδερφές πέρασαν κάτι ανάλογο. Και έτσι συνέχισα να γράφω για όλες μας.

Είσαι προικισμένο άτομο όχι γιατί αντιμετώπισες με σθένος τον καρκίνο αλλά γιατί όπου κι αν βρίσκεσαι σκορπάς χαρά, κέφι και αισιοδοξία. Η οικογένεια σου παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτή σου τη στάση;

Το μεγαλύτερο δώρο του Θεού, της ίδιας της ζωής σε μένα, είναι η οικογένειά μου. Έχοντας τον σύζυγό μου και τα παιδιά μου δίπλα μου, παρ΄όλες τις δυσκολίες που συνάντησα, παρ’ όλο τον πόνο και την απώλεια που βίωσα, κάθε μέρα, κάθε στιγμή κάνουν τη ζωή μου πολύχρωμη. Είναι φυσικό λοιπόν να σκορπάω χαρά και αισιοδοξία αφού την παίρνω απλόχερα από αυτούς.

Όταν κάποιος νοσεί από καρκίνο, πιστεύεις ότι αυτοπεριορίζεται και αυτό απομονώνεται; Και είναι θεμιτή μια τέτοια στάση;

Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που σου αλλάζει τη ζωή. Ξαφνικά όλα χωρίζονται πριν και μετά τον καρκίνο. Τα σωματικά και ψυχικά τραύματα είναι τόσο έντονα, τόσο βαθιά, που ολόκληρη η υπόστασή μας αλλάζει. Έτσι είναι λογικό, μπροστά σ’ αυτό το τρομακτικό πλαίσιο των αλλαγών ο καθένας να βιώνει διαφορετικά τη νόσο. Όλα είναι θεμιτά, αρκεί κάθε φορά που πέφτεις, που πιάνεις πάτο, να βρίσκεις τη δύναμη να ξανασηκωθείς. Να καταλάβεις πως δεν είσαι μόνος και πως δεν χρειάζεται να το περνάς μόνος.

Θαυμάζω τους γενναίους ανθρώπους και τις πράξεις τους. Από που αντλείς την τόση γενναιότητα σου; Πιστεύεις στη θεϊκή δύναμη;

 Οι παλιοί λένε: “να μη σου δώσει ο Θεός όλα όσα αντέχεις”. Τόσα αντέχει ο καρκινοπαθής, τόσα, που του φτάνουν και του περισσεύουν για μια ζωή. Όταν παλεύεις για τη ζωή σου η λιγοψυχία δεν είναι επιλογή. Πρέπει να ψάξεις μέσα σου τον Θεό, την αγάπη, την ελπίδα και ότι άλλο θα σου δώσει δύναμη για να παλέψεις, για να συνεχίσεις. Είμαι ένας άνθρωπος με βαθιά πίστη στα θεία, αλλά πιστεύω και στη δύναμη που κρύβεται μέσα μας, σ’ αυτήν που πολλές φορές δεν ξέρουμε πως υπάρχει. Πιστεύω στην Αγγελική.

Κάποιοι θεωρούν ότι η ζωή είναι πολύ σκληρή για άλλους και πολύ εύκολη για άλλους; Έχει ο καιρός γυρίσματα στις ζωές όλων μας;

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε πονοφοβικοί και θέλουμε να εξαιρούμε τον εαυτό μας από κάθε κακό. Όμως το «κακό» δεν κάνει διακρίσεις και την επόμενη στιγμή μπορούμε να βρεθούμε εμείς στη δίνη δυσάρεστων γεγονότων. Όλοι κουβαλάμε τον δικό μας σταυρό. Από κάποιους είναι βαρύτερος από άλλους ελαφρύτερος. Ποιος είναι άραγε αρμόδιος να το κρίνει αυτό;

Το νόημα της ζωής σε ποια φράση θα το περιέκλειες;

«Κλαίω, γελάω, ονειρεύομαι, ελπίζω, ΖΩ!» Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από την ίδια τη ζωή. Μένει να τη ζήσουμε στο έπακρο.

Σου εύχομαι πάντα επιτυχίες σε ότι επιχειρείς και να μεταδίδεις τα νοήματα σου στους συνανθρώπους μας. Χαίρομαι που στις 10 Νοεμβρίου θα συντονίσω την παρουσίαση του βιβλίου σου στη γενέτειρα μας τη Λάρισα.

Η Λάρισα είναι ένας ξένος τόπος που έγινε ο τόπος μου, μια ξένη πόλη που έγινε πόλη μου. Είμαι περήφανη που ζω εδώ και έχω στη ζωή μου γνωστούς και φίλους που αγαπώ, εκτιμώ και σέβομαι. Θα είναι μεγάλη μου τιμή να σας έχω κοντά μου στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου μου.

Θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για αυτή τη βραδιά;
Στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο Λάρισας, το Σάββατο 10 Νοεμβρίου και ώρα 7μμ, σε συνεργασία με την Αντιδημαρχία Πολιτισμού και τον Σύλλογο Καρκινοπαθών Λάρισας θα γίνει η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου μου «Παράθυρο στη ζωή» από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Δήμητρα Παπαστεργίου, Ψυχολόγος MSc-υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και η Κατερίνα Μπέκου, Θεατροπαιδαγωγός.
Την εκδήλωση θα συντονίσει η Μαριέττα Λάμπρου, Νομικός-Διευθύντρια των περιοδικών femalevoice.gr και statusvoice.gr. Την παρουσίαση θα ντύσει μουσικά ο Χρήστος Γκόρτσος.

Σε ευχαριστούμε πολύ και καλή επιτυχία.
Μαριεττα Λάμπρου, Νομικός, Διευθύντρια των περιοδικών STATUSVOICE.GR και FEMALEVOICE.GR.





Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.