Ιωάννα Γκανέτσα:"Κάθε βιβλίο είναι ένα ταξίδι,μια εμπειρία"

Προετοιμάζοντας τις ερωτήσεις για τη συνέντευξη αυτή, συνειρμικά, επιστρέφω στην πρώτη φορά που «γνώρισα» την Ιωάννα Γκανέτσα. Βρισκόμουν στο κοινό, με σκοπό να παρακολουθήσω την  παρουσίαση του πρώτου της βιβλίου" Ο έρωτας δε θέλει τίτλο» Η φωνή της ,ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε στο κοινό με έκανε να δώσω  περισσότερη προσοχή στην πορεία της μετά την παρουσίαση και με έκπληξη διαπίστωσα ότι είναι ένα αεικίνητο πλάσμα που αγαπά τη γραφή.Από τότε πέρασε πολύς καιρός, ήρθε το δεύτερο βιβλίο της ,»το άνθος της ζωής»και η Ιωάννα Γκανέτσα είναι εδώ για να απαντήσει σε ερωτήσεις και διλήμματα για τον έρωτα και τη ζωή.


Ξεκίνησες να γράφεις «το άνθος της ζωής» θέλοντας να δώσεις στον αναγνώστη το έναυσμα να απεγκλωβίσει το Εγώ του, το οποίο ειδικά στον Έρωτα δεν καίγεται ποτέ. Ή μήπως καίγεται;

Ζούμε σε μια κατεξοχήν εγωκεντρική και εγωιστική κοινωνία, όπου καθένας βλέπει τον κόσμο του όντας το κέντρο του. Ο έρωτας είναι ένα τόσο πολυδιάστατο και περίπλοκο συναίσθημα που πραγματικά είναι δύσκολο για τον οποιοδήποτε να το ορίσει ή, αν θέλεις, να το περιορίσει. Τι γίνεται, λοιπόν, όταν το κέντρο σου μετατοπίζεται και οι ορέξεις και οι επιθυμίες σου σταματούν να ακούν εσένα και να εξαρτώνται από τις διαθέσεις ενός άλλου ανθρώπου; Ο έρωτας, όταν είσαι εσύ αυτός που τον βιώνει, έχει δύναμη πάνω σου και αντίστοιχα, όταν κάποιος άλλος ερωτεύεται εσένα (γιατί δεν είναι όλοι οι έρωτες αμφίδρομοι) , ασκείς, θέλοντας ή μη, επιρροή στις διαθέσεις του. Πώς μπορούμε να μιλάμε για Εγώ, λοιπόν, όταν αυτό που ενδιαφέρει τον έρωτα είναι το Εσύ; 

Συναισθήματα, διλήμματα, εντάσεις, αναπάντητα ερωτήματα ωθούν τον ήρωα σου στο δρόμο της αυτογνωσίας. Πόσο καλά ξέρεις τον εαυτό σου, Ιωάννα;


Φροντίζω κάθε μέρα να αγαπώ κάτι από εμένα, ακόμη κι αν είναι ένα από τα πολλά ελαττώματα που έχω ως άνθρωπος. Ο μόνος τρόπος να γνωρίσεις βαθύτερα τον εαυτό σου είναι να τον αγαπήσεις. Κι εγώ αγαπώ αυτό που είμαι, με όλες τις πληγές, τα λάθη και τα προτερήματα μου.

Ερωτικό ψυχογράφημα  «Το άνθος της ζωής», θες να μας πεις λίγα λόγια για το βιβλίο σου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΝΙΚΑΣ;

Ο Οδυσσέας Ανδρινός είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος, ένας πτυχιούχος ερευνητής γεωπόνος που αποφασίζει να μετακομίσει στο Εδιμβούργο και να εργασθεί στον Βασιλικό Βοτανικό Κήπο. Η επιθυμία του για τη συνάδελφό του Φρέγια τον οδηγεί στην αναζήτηση μιας πιο βαθιάς και ουσιαστικής εμπειρίας, η οποία θα νοηματοδοτήσει τον έρωτα στη ζωή του και θα τον αναγκάσει να αναμετρηθεί με τους φόβους του, να πάρει τα ρίσκα του, να έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του, την αυτοεικόνα του και τα βαθύτερα συναισθήματά του.

Ο έρωτας στο βιβλίο είναι η έξοδος του Οδυσσέα, όπως κάθε ανθρώπου που ερωτεύεται βαθιά άλλωστε, έξω από τα στενά όρια του εαυτού του. Στο πέρασμα τεσσάρων εποχών ενός έτους βλέπει τον εαυτό του να μεταμορφώνεται εξ αιτίας των συναισθημάτων του για τη Φρέγια και οδηγείται θέλοντας ή μη σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, το δρόμο της αυτογνωσίας. 

Ξέρω ότι είσαι λάτρης της λεπτομέρειας, της ρεαλιστικής απεικόνισης συναισθημάτων και καταστάσεων. Πόσο χρονοβόρα ήταν η διαδικασία συγγραφής του βιβλίου;

Δεν μπορώ να σου πω με σιγουριά αν με παίδεψε περισσότερο η έρευνα των φυτών που αναφέρονται στο βιβλίο και η σύνδεσή τους με τον έρωτα, η αναζήτηση πληροφοριών για τη Σκοτία και τους Βοτανικούς Κήπους όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, ή η αμφιταλάντευση των ηρώων μέσα στην καθημερινότητα τους.
Προσπάθησα μέσα από όλα αυτά να αναδείξω την ευμετάβλητη φύση της προσωπικής ταυτότητας και την ανθρώπινη τρωτότητα και να πω μιαν αλήθεια, ό,τι παρά την απομυθοποίησή του σήμερα, ο έρωτας εξακολουθεί να είναι το προσωποποιημένο πάθος για τη ζωή.

Ο Οδυσσέας είναι Έλληνας, η Φρέγια από τη Νορβηγία, ο καθηγητής Χαρτ από τη Σκοτία. Γιατί επέλεξες οι κεντρικοί ήρωες σου να έχουν διαφορετική καταγωγή;

Είναι σίγουρα πολύ πιο εύκολο, όταν γράφεις,  να «επικαλείσαι» τη μνήμη και τα βιώματα του αναγνώστη, να χρησιμοποιείς δηλαδή γνώριμα σε αυτών στοιχεία τοποθεσιών ή  κουλτούρας προκειμένου να τον βάλεις ευκολότερα στο κλίμα. Εγώ διάλεξα τον δύσκολο δρόμο, να προσπαθήσω δηλαδή να δημιουργήσω στον αναγνώστη εικόνες από έναν τόπο που πιθανότατα δεν γνωρίζει, να παντρέψω νοοτροπίες που ίσως δεν του είναι γνώριμες, να μιλήσω για μια πραγματικότητα που ίσως δεν είναι δική του αλλά θα ήθελα, κατά την ανάγνωση, να κάνει δική του. Ο χρόνος θα δείξει αν το κατάφερα.

Έχεις αυτοβιογραφικά στοιχεία στο βιβλίο;

Νομίζω πως το να γράφεις αυτοβιογραφικά σε εγκλωβίζει ως συγγραφέα. Υιοθετώ τον ρόλο του πομπού που γράφει μια ιστορία με παραλήπτες τους αναγνώστες που θέλουν ή έχουν την ανάγκη μιας ιστορίας που θα μπορούσε να είναι, περισσότερο ή λιγότερο, η δική τους, όχι η δική μου.  

Ο έρωτας του Οδυσσέα έχει το φινάλε που του αξίζει; Για να θυμηθούμε λίγο και το βιβλίο σου  «ο έρωτας δε θέλει τίτλο»...

Ήξερα από τις πρώτες λέξεις ποιο τέλος θέλω να δώσω στην ιστορία μου. Κάποιοι θα συμφωνήσουν και κάποιοι θα διαφωνήσουν με αυτό. Όμως, ο Οδυσσέας –και κάθε Οδυσσέας– ξέρει βαθιά μέσα του πως,  ναι, κάθε έρωτας έχει το –καλό ή κακό– φινάλε που του αξίζει.

«Αγάπη. Μια βαθιά τομή στο Εγώ. Εγώ σ’ αγάπησα, εγώ σ’ αγαπώ». Υπάρχει ο απόλυτος έρωτας; Είναι αγάπη ο έρωτας;

Είναι μια φράση αυτογνωσίας του Οδυσσέα στο βιβλίο, η οποία ηχεί σαν χαστούκι αλήθειας μέσα στην ησυχία της φύσης, οπότε και αντιλαμβάνεται ότι τη βιώνει. Η αγάπη είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση. Δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει. Μπορείς να αγαπάς με την ελπίδα πως σε αγαπούν. Ωστόσο, η βαθιά και ουσιαστική αγάπη έρχεται όταν ο έρωτας τελειώνει, γιατί –ας μη γελιόμαστε– τελειώνει ο έρωτας. Και θα ήταν απόλυτο –και υποκειμενικό– να λέμε πως υπάρχει ή δεν υπάρχει απόλυτος έρωτας. Απόλυτα τυχεροί είναι όσοι τον έχουν ζήσει. Εκείνοι μόνο γνωρίζουν  την αλήθεια.

Ποιο είναι το συστατικό για ένα επιτυχημένο λογοτεχνικά και εμπορικά βιβλίο;

Είναι πολλοί οι παράγοντες που παίζουν ρόλο στην εμπορική επιτυχία ενός βιβλίου. Προτιμώ, ωστόσο, να μην αναλώνομαι σε αυτά. Εγώ φροντίζω να γράφω όσο καλύτερα μπορώ και να παραδίδω στο αναγνωστικό κοινό ένα άρτιο αποτέλεσμα. Νιώθω ευθύνη για όσα γράφω για τους αναγνώστες που με ακολουθούν από τα χρόνια της αρθρογραφίας μου ακόμη. Κάθε βιβλίο είναι ένα ταξίδι, μια εμπειρία. Κι ίσως κάποια στιγμή γίνει και μεγάλη επιτυχία. Είθε.

Θα ήθελες να μου περιγράψεις με λίγα λόγια την αίσθηση που έχει ένας συγγραφέας όταν βρίσκει στέγη το βιβλίο του;

Είμαι πολύ τυχερή που βρίσκομαι στον εκδοτικό οίκο ΝΙΚΑΣ, έναν εκδοτικό οίκο με 70 χρόνια στο χώρο του βιβλίου. Πίστεψε σε εμένα και το έργο μου από την πρώτη στιγμή και με στηρίζει σε κάθε βήμα μου. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα στον χώρο του βιβλίου, όπως σε όλους τους χώρους άλλωστε. Οι καλές συνεργασίες είναι απαραίτητη προϋπόθεση για εμένα. Χαίρομαι που δεν έχει χρειαστεί να κάνω εκπτώσεις και δουλεύω με έναν από τους πιο υγιείς σε όλους τους τομείς εκδοτικούς οίκους. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, πως δεν βρήκα απλώς έναν εκδοτικό οίκο, βρήκα μια στέγη. Δύσκολο στις μέρες μας!

Τι γνώμη έχεις για τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς; Συμμετέχεις;

Λόγω της ενεργής και έντονης αρθρογραφίας μου όλα αυτά τα χρόνια και της συνεργασίας μου με αρκετά sites, όποτε ήθελα ή ένιωθα την ανάγκη να γράψω κάτι, το έστελνα προς δημοσίευση. Κι εκεί είχα την όποια, μικρή ή μεγαλύτερη, επιβράβευση του κοινού που με τα χρόνια με εμπιστεύτηκε και συνεχίζει να παρακολουθεί. Οπότε δεν χρειάστηκε αν αναζητήσω άλλους τρόπους ή μεθόδους «επιβράβευσης». Γιατί οι διαγωνισμοί είναι ένα είδος επιβράβευση για το έργο σου. Μα, μεταξύ μας, είτε έρθει είτε δεν έρθει από κάποιο διαγωνισμό, σημασία έχει τι θα πει τελικά το κοινό. Για εκείνο γράφουμε.
 
Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασίου

Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.