Δήμητρα Παναριτη:"Ο χρόνος μπορεί να γίνει είτε σύμμαχος είτε εχθρός."

Η Δήμητρα Παναρίτη με το μυθιστόρημά της "όσα οι ψυχές δεν λησμονούνπηκε στην αγαπημένη οικογένεια του εκδοτικού οίκου Πνοή.Στη συνέντευξή της  στη Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου μας μίλησε για τους ήρωες του βιβλίου της,τον χρόνο της αδυναμίες τα πάθη στη ζωή μας.Ειναι μια συγγραφέας  που ήρθε για να μείνει .

Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Αυτό που υπήρχε στη σκέψη μου ήταν απλώς να γράψω ένα μυθιστόρημα και όχι να ασχοληθώ με τη συγγραφή. Από μικρή μου άρεσε να πλάθω ιστορίες με το μυαλό μου, όμως αυτό δεν είναι κάτι που συνέβαινε μόνο σε μένα, συμβαίνει σε όλα τα παιδιά. Τώρα που μεγάλωσα και ωρίμασαν οι συνθήκες, η ανάγκη για δημιουργία αλλά και η βαθύτερη ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου -με αφορμή και τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια- ενεργοποίησαν πάλι τη φαντασία μου. Αποφάσισα, λοιπόν,  να τη διοχετεύσω με κάποιο τρόπο προς τα έξω και έτσι προέκυψε το μυθιστόρημα «Όσα οι ψυχές δεν λησμονούν».     

. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή «Όσα οι ψυχές δεν λησμονούν».

Είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με φόντο την κοινωνική πραγματικότητα των τελευταίων πέντε δεκαετιών. Μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις, την αγάπη, τον αληθινό έρωτα, τα όνειρα που διεκδικούν μια δεύτερη ευκαιρία, τη συγχώρεση, την ελπίδα, μα πάνω απ’ όλα την πίστη. Την πίστη στον εαυτό μας που κινητοποιεί και κάνει πράξη να όνειρά μας.


Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν για να είναι ξεχωριστοί;

Υπάρχουν άνθρωποι που αποτελούν πρότυπο, πηγή έμπνευσης, σημαδεύουν θετικά τη ζωή μας, είναι γεμάτοι φως, αγάπη, καλοσύνη και ναι, αυτοί οι άνθρωποι γεννήθηκαν για να είναι ξεχωριστοί. Είναι εκείνοι που δεν τα παρατούν, που ονειρεύονται, συγχωρούν, σέβονται, εμπνέουν με το παράδειγμά τους, είναι αυτοί οι λίγοι ξεχωριστοί που δεν αφήνουν τον κόσμο να καταρρεύσει.   

Το βιβλίο ξεκινά με ένα έγκλημα κι έναν όρκο και τελειώνει με έναν όρκο κι ένα έγκλημα… γιατί προτιμήσατε αυτό το τέλος;

Το έγκλημα είναι μια κακή πράξη, ένα άσχημο γεγονός. Ο όρκος από την άλλη είναι υπόσχεση και στην προκειμένη περίπτωση είναι η υπόσχεση που δίνουν οι ήρωες στον εαυτό τους να εμποδίσουν -όσο περνάει από το χέρι τους- να γίνουν κι άλλα εγκλήματα κατά του ανθρώπου, μεταφορικά και κυριολεκτικά.  Όταν συμβαίνει ένα δυσάρεστο γεγονός βλέπουμε την αρνητική πλευρά, αλλά όσο περνάει ο καιρός και το παρατηρούμε από απόσταση, ανακαλύπτουμε δυνάμεις που μπορεί να μας μεταμορφώσουν και να μας λυτρώσουν. Οι ήρωες, μέσα από το τέλος που έδωσα στην ιστορία, καταφέρνουν να μεταμορφωθούν, να λυτρωθούν και να λυτρώσουν.   

«Ο χρόνος μπορεί να μην κατάφερε να κλείσει τις πληγές, άλλα θα τις μαλακώσει και δεν θα συνεχίσουν να αιμορραγούν». Ποιος ο ρόλος του χρόνου στη ζωή μας;

Είναι εκείνος που όλα τα δαμάζει κι όλα τα νικάει! Έτσι δεν λένε, πως ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ; Δεν ισχύει βέβαια για όλες τις περιπτώσεις. Στην πραγματικότητα ο χρόνος είναι μια πλάνη, που όμως τη χρειαζόμαστε σαν μια καλή δικαιολογία. Λέμε συνήθως, «με κυνηγάει ο χρόνος» ή «δεν έχω χρόνο» ή «θα προσπαθήσω να βρω χρόνο να σε δω» και μιλάμε για τον χρόνο που μόνο οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται. Χωρίζουμε τον χρόνο σε παρελθόν και μέλλον και κάπως έτσι ξεχνάμε να ζήσουμε στο παρόν, αφήνουμε τις στιγμές να χάνονται και ξεγελάμε τον εαυτό μας πως έχουμε χρόνο. Ποιος ξέρει όμως στ’ αλήθεια πόσος μας απομένει για να επουλώσουμε τις πληγές, να χαρούμε, να συναντηθούμε με ανθρώπους, να χαμογελάσουμε, να συγχωρέσουμε, να ξεχάσουμε αυτά που μας πλήγωσαν, να ζήσουμε;  Ο χρόνος μπορεί να γίνει είτε σύμμαχος είτε εχθρός. Μπορεί να μας ωριμάσει ή να σταθεί τροχοπέδη. Σε κάθε περίπτωση, επειδή στην υλική πραγματικότητα που ζούμε ο χρόνος είναι πολύτιμος, αξίζει να τον αφιερώνουμε σε πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους και να επιλέγουμε να τον έχουμε για σύμμαχο.       

«Το πάθος είναι ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορεί να το ελέγξει κάποιος». Τι είναι τα ανθρώπινα πάθη;

Είναι οι αδυναμίες μας, που δύσκολα μπορούμε να ελέγξουμε και συνήθως καταδυναστεύουν τη ζωή μας. Είναι η σφοδρή επιθυμία, η εμμονή να αποκτήσουμε κάτι που δεν έχουμε. Αυτές οι αδυναμίες έχουν καθορισμένες αιτίες που όμως κάποιες φορές οδηγούν στην αναγέννηση. Υπάρχουν όμως και πάθη που αν δεν τα τιθασεύσεις μπορούν να οδηγήσουν στην καταστροφή.


Οι ήρωες σας δεν είναι χάρτινοι. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Τι σας κέντρισε το ενδιαφέρον ώστε να ασχοληθείτε μαζί τους;

Το βιβλίο μου απευθύνεται στους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, επομένως είναι λογικό οι ήρωές μου να είναι άνθρωποι, απλοί, καθημερινοί, με ανησυχίες, με ανασφάλειες, φοβίες, όνειρα, αγωνίες αλλά και με δύσκολες στιγμές. Ακόμα και η ζωή των ηρώων που υποτίθεται ότι έχουν λύσει τα προβλήματά τους γιατί έχουν χρήματα, εξουσία και δημοσιότητα, βλέπουμε πως δεν είναι ρόδινη γιατί η ευτυχία, η δυστυχία, οι φόβοι, οι αρρώστιες, τα συναισθήματα και η φθορά είναι κοινά για όλους. Επιπλέον, οι περισσότεροι άνθρωποι της διπλανής πόρτας είναι αληθινοί, αυθεντικοί, έχουν αρχοντιά που σπάνια τη συναντάς στα αρχοντικά πλούσιων ή επιφανών ανθρώπων.       

«Όσοι δεν έχουν φραγμούς θεωρούν σωστό ν’ αρπάξουν από τους άλλους αυτά που δεν τους ανήκουν;» Πώς γίνεται ένας άνθρωπος κακός; Φταίει η κληρονομικότητα ή η ζωή που ζει;

Το καλό και το κακό ενυπάρχουν στον άνθρωπο από τη στιγμή που γεννιέται. Και τα δύο σχετίζονται με την ύπαρξη ή την απώλεια του ήθους αντίστοιχα. Όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει με ηθικές αρχές το λογικό είναι να γίνει ένας καλός άνθρωπος. Πολλές φορές όμως βλέπουμε να συμβαίνει και το αντίθετο. Υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που ενώ μεγαλώνουν στην ίδια οικογένεια, με τις ίδιες αρχές, έχουν εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες. Και αμέσως καταρρίπτεται αυτό που αναφέρω παραπάνω. Μάλλον έχει να κάνει με τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, με την ελεύθερη βούλησή του και το δικαίωμά του να επιλέγει το ρόλο που θέλει να έχει σε αυτή τη ζωή. Αν προτιμά να είναι κακός τότε θα επιτρέπει στον εαυτό του να υπερισχύει αυτή η πλευρά του και το αντίστοιχο στην άλλη περίπτωση. Θα μπορούσε, βέβαια, το κακό να πηγάζει από την αδικία ή τον εγωισμό, την απληστία και θεωρητικά να πούμε πως κακός γίνεται αυτός που αδικείται ή ο εγωιστής, ο άπληστος αυτός που αισθάνεται ότι απειλείται από κάτι και φοβάται. Ίσως, τελικά, να είναι όλα σχετικά. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.                 


Στο βιβλίο σας μιλάτε για συγχώρεση. Σήμερα οι άνθρωποι συγχωρούν; Λένε συγγνώμη;

Το θέμα δεν είναι αν λένε συγγνώμη αλλά αν την εννοούν. Ζητάς συγνώμη όταν έχεις αναγνωρίσει τα λάθη σου, έχεις αποβάλλει τον εγωισμό και όταν η συγνώμη είναι ο μοναδικός δρόμος για να επανορθώσεις αλλά και για να βελτιώσεις τη σχέση σου με τους άλλους ανθρώπους. Όταν συγχωρείς το κάνεις πρωτίστως για σένα, για να αισθανθείς καλά ο ίδιος και να μπορέσεις απαλλαγμένος από τα αρνητικά συναισθήματα να συνεχίσεις τη ζωή σου με διάθεση που θα σε εξελίξει, θα σε ωριμάσει και θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Οι άνθρωποι, αν θέλουν, και συγχωρούν και λένε συγνώμη. Ελάχιστοι την εννοούν και ακόμα λιγότεροι συγχωρούν πραγματικά. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που μετράει πάντα και δείχνει την πρόθεση, είναι οι πράξεις. 

 Περιγράψτε μας με πέντε λέξεις τη Δήμητρα Παναρίτη.

Ειλικρινής, γενναιόδωρη, δίκαιη, δημιουργική, τελειομανής. 

Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασίου


Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.