"Ημερολόγια Σαββάτου"από την Δήμητρα Μπαρώτα

Η Δήμητρα Μπαρώτα στη συνέντευξη που έδωσε στη Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασίου,μας μίλησε για τη συγγραφή,για το πρώτο της μυθιστόρημα"Ημερολόγια Σαββάτου"που είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ,αλλά και για τα αδιέξοδα της ζωής που βιώνουν οι ήρωες του βιβλίου της.
Ποιο ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσεις το ταξίδι της συγγραφής;

Δεν ξέρω αν ξεκίνησα ή αν βρισκόμουν από πάντα σε αυτό το δρόμο. Εννοώ πως συγγραφέας δεν γίνεσαι ακριβώς τη στιγμή που ξεκινάς το ταξίδι της συγγραφής, αλλά από τη στιγμή που νιώθεις ότι οι εμπειρίες σε αγγίζουν σε έναν βαθμό πολύ εσωτερικό. Φυσικά όταν καταφέρεις να βγάλεις το έργο σου προς τα έξω, είσαι συγγραφέας και με την πιστοποίηση ενός εκδότη και των πιθανών αναγνωστών. Όμως πριν από αυτό χρειάζεται να διαθέτεις εκείνα τα ειδικά αισθητήρια που θα σε κάνουν να παρατηρείς τα γεγονότα σαν να πρόκειται κάποτε να τα διηγηθείς. Απορροφούσα από μικρή οτιδήποτε μου συνέβαινε με έναν τρόπο μυθιστορηματικό. Ο τόπος που γεννήθηκα, οι άνθρωποι που γνώρισα και συνδέθηκα, όλοι είχαν μια πολύ βαθιά επιρροή επάνω μου, σαν να έγραφαν λίγο λίγο κι από μια παράγραφο. Έτσι ξεκίνησα να βαδίζω το δρόμο της συγγραφής σχεδόν άθελά μου. Απλώς βάδιζα. Και συνεχίζω να βαδίζω.

Πώς ξεκίνησε για σένα η αγάπη για το λόγο και τη γραφή;

Όπως σου είπα, βάδιζα σε αυτό το δρόμο σχεδόν άθελά μου από την ώρα που γεννήθηκα. Η συνειδητοποίηση όμως της αγάπης για το λόγο και τη γραφή ήρθε αργότερα, στην εφηβική ζωή. Στο σπίτι μας δεν είχαμε βιβλία έτσι δεν ήξερα και πολλά πράγματα πέρα από ό,τι μάθαινα στο σχολείο. Το διάβασμα και το γράψιμο ήρθε μόνο του σε εμένα. Στην αρχή ως παρηγοριά στην ατελείωτη μοναξιά που ένιωθα.   Για κάποιο λόγο ζούσα μακριά από την οικογένειά μου στα χρόνια της εφηβείας. Έτσι ξεκίνησα να διαβάζω, ως αντίδοτο στις αϋπνίες  που με ταλαιπωρούσαν αφάνταστα. Ξεκίνησα με την Αγκάθα Κρίστι, αφού πρώτα διάβασα δυο τρία Άρλεκιν. Βαριόμουν τόσο πολύ τις ερωτικές ιστορίες. Μου άρεσαν περισσότερο τα μυστήρια. Ειδικά αυτά που κρύβονται στις ήσυχες και τακτοποιημένες οικογενειακές ζωές. Συνέχισα με Ντοστογιέφσκι, Τολστόι ακόμα και Φον Ντένικεν. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι στα βιβλία έβρισκα τη γαλήνη μου. Είτε σαν αναγνώστης, είτε σαν συγγραφέας. Μου πήρε ακόμα είκοσι χρόνια βέβαια για να το καταλάβω. Σε αυτό το διάστημα έκανα μερικές δραματικές απόπειρες να συγγράψω, με απορρόφησαν όμως τα προβλήματα της καθημερινότητας κι έτσι αφέθηκα στις προδοσίες, τα πάθη και τα λάθη της επιβίωσης και της διαιώνισης του ανθρώπινου είδους.

Ημερολόγια Σαββάτου». Πες μας λίγα λόγια για το βιβλίο σου.

Τα «Ημερολόγια Σαββάτου» είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις 24 γράμματα μέσα στον Νοέμβριο. Είναι ένα μυθιστόρημα για τα αδιέξοδα της ζωής. Για το λάθος, τη συγχώρεση και το φόβο. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα αγωνίας, ένα ψυχολογικό θρίλερ. Σε αυτό το βιβλίο καταπιάστηκα –μάλλον ασυνείδητα- με ορισμένα από τα πιο βαθιά υπαρξιακά ζητήματα του ανθρώπου. Την ελευθερία, τον θάνατο, το νόημα της ζωής, τη μοναξιά. Τοποθέτησα τις ανησυχίες μου για αυτά τα θέματα σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται μέσα στο πλαίσιο μιας σύγχρονης ελληνικής οικογένειας. Η ηρωίδα μου είναι μια γυναίκα που βρίσκεται ξαφνικά δέσμια της ενδοοικογενειακής βίας. Τι είμαστε ικανοί να κάνουμε μπροστά στα αδιέξοδά μας;

Ποιος ήρωας σας έχει χαρακτηριστικά που είναι πιο κοντά στη Δήμητρα;

Η κεντρική ηρωίδα μου είναι αυτή που συγκεντρώνει περισσότερες από τις ιδιότητες που κυριάρχησαν κατά καιρούς στο χαρακτήρα μου. Νομίζω πως αυτό είναι κάτι απόλυτα φυσικό αν δεχτούμε ότι ο συγγραφέας εκφράζει κυρίως τον εαυτό του, μέσα από την τέχνη του. Ο τρόπος που βλέπει ο καθένας μας τη ζωή είναι κάτι που δεν μπορούμε να το αποφύγουμε όταν γράφουμε. Ούτε μπορούμε να μην ντύσουμε τους ήρωές μας με την δική μας θεώρηση των πραγμάτων.
Ποια συναισθήματα βγαίνουν μέσα από τη συγγραφή;
Κατά τη διαδικασία της συγγραφής τα συναισθήματα ποικίλουν. Μιλώντας για την προσωπική μου εμπειρία από τη μαγεία της σύνθεσης ενός μυθιστορήματος, μπορώ να πω ότι ένιωσα μια τεράστια γκάμα συναισθημάτων. Στην αρχή ήταν μια απόπειρα να ξεπεράσω την έμφυτη δύναμη που κυριαρχεί μέσα μας, την εντροπία. Μια δύναμη που μας ωθεί διαρκώς στην αποφυγή του πόνου, στην οκνηρία. Θέλουμε να κάνουμε τα λιγότερα, με το λιγότερο κόστος. Ήθελα να ξεπεράσω αυτή την αντίσταση, με την έννοια που της αποδίδει ο Πρέσσφιλντ στο βιβλίο του «Ο Πόλεμος της Τέχνης». Στη συνέχεια ήρθε η αμφιβολία ότι δεν μπορώ να ολοκληρώσω το έργο μου. Απογοητευόμουν συχνά, τα παράτησα αρκετούς μήνες κι ύστερα επέστρεψα. Ένιωσα αποφασιστική, ότι μπορώ να τα καταφέρω. Ύστερα πάλι αμφέβαλλα. Σηκωνόμουν κι έπεφτα όπως κάνουμε συνέχεια στη ζωή. Κάποια στιγμή ένιωσα περήφανη. Μετά εγκαθίδρυσα μέσα μου την πειθαρχεία που τόσο πολύ ζήλευα στους άλλους. Δεν ξέρω τι νιώθουν οι άλλοι συγγραφείς, αν κλαίνε με τους ήρωες, αν ζουν μέσα στο κεφάλι τους όπως συνηθίζεται να λέμε. Για μένα η ολοκλήρωση ενός δημιουργικού έργου, ήταν μια διαδικασία επίγνωσης, του τι είμαι, πως νιώθω, με τι γαληνεύω, τι με χορταίνει, τι αναζητώ. Το βιβλίο ήμουν εγώ και οι ήρωες του με έκαναν να νιώθω όπως με κάνει να νιώθω ο κόσμος γύρω μου.

Το Σάββατο είναι μια αγαπημένη ξεχωριστή μέρα για σένα;

Ναι, το Σάββατο πάντα μου φαινόταν μια καλή μέρα για προσδοκίες. Που άλλοτε πραγματώνονται κι άλλοτε απογοητεύουν.

Τι είναι για σένα χαρά;

Όμορφες στιγμές με ανθρώπους που αγαπιόμαστε. Επίγνωση ότι μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Αυτοπραγμάτωση. Απουσία ενοχής.

Υπάρχει ευτυχία στον κόσμο μας;

Οι περισσότεροι άνθρωποι ταυτιζόμαστε με την ιδέα ότι κάπου υπάρχει ένα ορμητικό ποτάμι ευτυχίας, το οποίο προσπαθούμε διαρκώς να προσεγγίσουμε περιπλανώμενοι μέσα στο χάος της ζούγκλας που συνηθίζουμε να την ονομάζουμε ζωή. Υφαίνουμε συνέχεια ένα παραμύθι γεμάτο ψέματα και κοιλιές για να πειστούμε για την ύπαρξή του. Δεν έχει καμία σημασία τι σκεφτόμαστε, το σημαντικό είναι να αποκτά ένα νόημα η ζωή μας. Παραδόξως, όσο πιο δύσκολα περνάμε στο κυνήγι της ευτυχίας, τόσο μεγαλύτερο νόημα αποκτά η ύπαρξή μας. Υπάρχει ό,τι πιστεύουμε ότι υπάρχει.

Ποια έκφραση σου ταιριάζει;

«Αν θέλεις να γνωρίσεις το κοντινότερο μέρος να γυρέψεις τη θεία χάρη, αυτό είναι μέσα σου». Είναι μια φράση από το βιβλίο του Σκοτ Πεκ «Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος».

Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.