«Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις»Φανή Κεχαγιά

"Το Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις» είναι ένα βιβλίο που πραγματεύεται πολλά ζητήματα πέρα από αυτό του έρωτα.Η ανθρώπινη μοναξιά, η αδυναμία αναγνώρισης και έκφρασης συναισθήματος, η αλαζονεία, η φιλοδοξία, η εκδικητικότητα, η αφοσίωση, η περηφάνια, η αξιοπρέπεια, η μοναξιά, η συγχώρεση και το κάρμα είναι μερικά μόνο από τα θέματα πάνω
στα οποία δομούνται οι δύο παράλληλες ιστορίες του βιβλίου.Η ανθρώπινη ψυχή δεν είναι επίπεδη και κάθε άνθρωπος έχει μέσα του τόσο φως όσο και σκοτάδι και οι ήρωες του βιβλίου παλεύουν ακριβώς με αυτό, το φως και το σκοτάδι τους, στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να βρουν την αλήθεια και τον σκοπό τους, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν"μας λέει η Φανή Κεχαγιά στη συνέντευξή της στη Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασίου και μας συγκινεί.



«Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις», εκδόσεις ΕΞΗ. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο;

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, το οποίο αναπτύσσεται με κεντρικό άξονα τον έρωτα –τι άλλο;-, στοιχείο για το οποίο προδιαθέτει, άλλωστε, και ο τίτλος. Θα μπορούσε, επομένως, κάποιος να βιαστεί να πει «ακόμη ένα αισθηματικό βιβλίο, λοιπόν».
Αλλά δεν πρόκειται μόνο για ένα ακόμη αισθηματικό βιβλίο. Ο έρωτας κυριαρχεί και εποπτεύει τα πάντα, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η πλοκή χτίζεται επάνω του στην Άννα Καρένινα του Τολστόι, στο Νορβηγικό Δάσος του Μουρακάμι, στο Confiteor του Καμπρέ ή στο Κουτσό του Κορτάσαρ. Χωρίς να τολμώ ούτε στο ελάχιστο να υπαινιχθώ πως έχω γράψει ένα βιβλίο ανάλογης εμβέλειας και διαχρονικότητας με τα παραπάνω, θέλω απλώς να διευκρινίσω πως το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις» είναι ένα βιβλίο που πραγματεύεται πολλά ακόμη ζητήματα πέρα από αυτό του έρωτα.
Η ανθρώπινη μοναξιά, η αδυναμία αναγνώρισης και έκφρασης συναισθήματος, η αλαζονεία, η φιλοδοξία, η εκδικητικότητα, η αφοσίωση, η περηφάνια, η αξιοπρέπεια, η μοναξιά, η συγχώρεση και το κάρμα είναι μερικά μόνο από τα θέματα πάνω στα οποία δομούνται οι δύο παράλληλες ιστορίες του βιβλίου.
Η ανθρώπινη ψυχή δεν είναι επίπεδη και κάθε άνθρωπος έχει μέσα του τόσο φως όσο και σκοτάδι και οι ήρωες του βιβλίου παλεύουν ακριβώς με αυτό, το φως και το σκοτάδι τους, στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να βρουν την αλήθεια και τον σκοπό τους, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Επομένως, αν έπρεπε να το χαρακτηρίσω, θα το έλεγα βιβλίο ανθρωπογεωγραφίας ή ενηλικίωσης με τη μεταφορική έννοια της αυτογνωσίας.
 
Γράφετε για έναν έρωτα εκρηκτικό, παθιασμένο, ολοκληρωτικό που σημαδεύει τους ήρωες. Υπάρχει αυτός ο έρωτας στην πραγματικότητα;

Αν δεν πίστευα πως υπάρχει, έστω και ως Ιδανικό, δε θα μπορούσα να γράψω γι’ αυτόν. Αλλά προσέξτε: ο ιδανικός, ο ιδεατός έρωτας δε συμπορεύεται κατ’ ανάγκη με την ανταπόδοση. Απόλυτος έρωτας δεν είναι αποκλειστικά ο εξίσου μοιρασμένος έρωτας. Ναι, φυσικά, υπάρχουν και εκρηκτικοί έρωτες που ευοδώνονται, είναι αυτά τα ζευγάρια που γερνάνε μαζί έχοντας ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους σαν Ένας, χωρίς, ωστόσο, ο ένας να έχει χαθεί μέσα στον άλλο.
Μορφές έρωτα υπάρχουν πολλές και αρκετοί άνθρωποι –όχι όλοι- έχουν την ευκαιρία να ερωτευτούν αληθινά περισσότερες από μία φορές, αν και, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, αυτές μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αλλά τις περισσότερος φορές ο ολοκληρωτικός Έρωτας, αυτό που λέμε ένας και μοναδικός είναι πυρπολητής και στο διάβα του αφήνει πίσω του καμένη γη. Το ζήτημα είναι πόσο ο καθένας έχει τη δυνατότητα αυτή τη γη να την οργώσει, να την καλλιεργήσει και να χτίσει επάνω της κάτι καλό. Πόσα ο καθένας είναι διατεθειμένος και ώριμος να διδαχτεί από έναν τέτοιο έρωτα σαρωτικό.
Ο ήρωας του βιβλίου μου, ο Μανούσος, όταν φτάσει στο επίπεδο της αποδοχής του έρωτά του για τη Ζωή, θα κληθεί να το διαπιστώσει.
 
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Τον τελευταίο καιρό έχω δεχτεί αρκετές φορές αυτή την ερώτηση και κάθε φορά προβληματίζομαι το ίδιο για την απάντηση που θα δώσω, γιατί, ακόμη και σε μένα, δεν είναι προφανής.
Πρώτα πρώτα, η αγάπη για τη λέξη. Τις λέξεις γενικώς, αλλά και τη μία, τη μοναδική λέξη, που, αν τοποθετηθεί στη σωστή θέση στον λόγο μπορεί να δώσει ένα ή πολλαπλά νοήματα, φλύαρα και διαφανή ή λανθάνοντα και υπαινισσόμενα. Πολύ με βασανίζουν οι λέξεις στον ύπνο και στον ξύπνιο μου, στον προφορικό και στον γραπτό λόγο, πολύ τις βασανίζω κι εγώ. Είναι, βλέπετε, που πιστεύω πως έχουν τεράστια δύναμη, τόσο για το καλό όσο και για το κακό, γι’ αυτό και παλεύω να τις επιλέγω προσεκτικά και να τις χρησιμοποιώ όσο πιο συνετά γίνεται. Δεν το καταφέρνω πάντα. Αλλά τις αποθησαυρίζω με τη μανία του συλλέκτη. Διαρκώς αναζητώ και καταγράφω καινούριες λέξεις.
Έπειτα, είναι και αυτό το εγγενές μικρόβιο που με σπρώχνει να βγάλω τα μέσα έξω. Η συγγραφή ήταν η μεγάλη προσωπική δοκιμασία μου παιδιόθεν, ανάγκη και τάλανος, κίνητρο και σκοπός, ανεπάρκεια και κάθαρση.
Στη συγγραφή με κινεί η ανάγκη να βγουν στο φως αυτά που ελλοχεύουν στο σκοτάδι. Το μυαλό μου που δε σταματά να πλάθει ιστορίες, να πλέκει φράσεις, να σχηματίζει ήρωες, να διψά για ταξίδια.
Στην τελική, πείτε πως στη συγγραφή με ωθεί ένα ολόδικό μου ορμέμφυτο.


Ποιο ήταν το έναυσμα για να γράφει το συγκεκριμένο μυθιστόρημα;

Το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις» είναι το πρώτο μου βιβλίο, αλλά δεν είναι η πρώτη μου συγγραφική απόπειρα. Από μικρή γράφω σχεδόν τα πάντα και έχω δοκιμάσει, έχω δοκιμαστεί σε διαφορετικά κειμενικά είδη. Παραμύθια, ποιήματα, κείμενα μικρής φόρμας, θεατρικά, σπονδυλωτές ιστορίες, στίχους, διηγήματα, ακόμη και ένα παλαιότερο μυθιστόρημα έχω κάπου καταχωνιασμένο.
Για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου δεν ήταν ένα το έναυσμα. Νομίζω πως αρχικά προηγήθηκε η αγάπη και η ανάγκη μου για ταξίδια και ταξιδέματα. Στη συνέχεια, για καιρό με έτρωγε η ιδέα οι ιστορίες και οι ήρωες που πλέκει το μυαλό μου να συγχωνευτούν και να τους δοθεί η δυνατότητα να συγχρωτιστούν σε μια μεγάλη ιστορία που θα τους δίνει την ευκαιρία να αναπνεύσουν, να ζωντανέψουν και να ξεδιπλωθούν. Γι’ αυτό και το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις» είναι ένα σχετικά μεγάλο μυθιστόρημα, επειδή είναι πολλοί οι ήρωες που ζητούσαν τον χώρο τους, ώστε να αναδειχτούν όσο γίνεται σφαιρικότερα.   

Ντουμπρόβνικ 1787, Θεσσαλονίκη 2008. Δύο ιστορίες, δύο έρωτες, δύο ζωές που ενώνονται. Πιστεύετε στο κάρμα;

Η αλήθεια είναι πως, πριν ξεκινήσω να γράφω, διάβασα πολύ για το κάρμα, μια που αποτελεί ένα από τα κομβικά ζητήματα που πραγματεύεται το βιβλίο. Το κάρμα και οι πεποιθήσεις γύρω απ’ αυτό απασχόλησαν πολλές φιλοσοφίες και τους σοφούς διαχρονικά.
Ακόμη κι αν πω πως πιστεύω στο κάρμα, ίσως είναι επειδή είμαι επηρεασμένη από όλα όσα διάβασα γι’ αυτό. Νομίζω, όμως, πως δεν είμαι εκατό τοις εκατό κατασταλαγμένη. Αυτό στο οποίο μπορώ να πω με σιγουριά πως πιστεύω είναι στο Καλό και το ότι, όταν κάποιος το υιοθετεί ως τρόπο ζωής και συμπεριφορά, αργά ή γρήγορα το σύμπαν, ο Θεός, θα του το ανταποδώσουν. Φυσικά, ό,τι ισχύει για το Καλό, δεν μπορεί παρά αναπόφευκτα να ισχύει και για το Κακό.
Επίσης, πιστεύω πως, ακόμη και σε αυτό που ονομάζουμε τυχαίο, υπάρχει μια συμπαντική λογική αθέατη και ακατανόητη σε μας από την οποία εκκινείται και πως ο Χρόνος είναι αυτός που αποκαλύπτει εν τέλει τη χρησιμότητα, την αξία ή την απαξία των φαινομενικά τυχαίων πραγμάτων.

Είστε εκπαιδευτικός, σύμφωνα με την εμπειρία σας τα παιδιά σήμερα διαβάζουν;

Δυστυχώς, όχι. Βιώνουμε μια άκρως τεχνοκρατούμενη εποχή και τα παιδιά τείνουν να αποκτήσουν μία μόνιμη διάσπαση προσοχής από τον βομβαρδισμό της εικόνας και της πληροφορίας. Το κινητό, το λάπτοπ, το τάμπλετ είναι ο σύνδεσμος του σημερινού παιδιού με τον έξω κόσμο και την όποια πραγματικότητα, πλαστή ή πραγματική. Η ταχύτητα με την οποία διαδέχονται αυτές οι πληροφορίες η μία την άλλη δεν επιτρέπουν στο παιδί τη δυνατότητα να τις επεξεργαστεί με τη δέουσα προσοχή, να τις φιλτράρει και συνεπώς να απορρίψει τις άχρηστες, δηλαδή λείπει αυτό που ονομάζουμε κριτικό γραμματισμό.
Στο ελληνικό σχολείο τα τελευταία χρόνια επιχειρείται μία συνετή στροφή προς τη δημιουργική γραφή και τη φιλαναγνωσία. Αλλά απαιτείται πολύς χρόνος και μία γόνιμη συνεργασία και με την οικογένεια, προκειμένου η στροφή αυτή να αποδώσει καρπούς.
Πέρα από αυτό, προσωπικά ευελπιστώ πως όλη αυτή η εμμονή με την τεχνολογία και τα ηλεκτρονικά μέσα δικτύωσης κάποια στιγμή θα κάνει τον κύκλο της και θα ξεφουσκώσει. Και τότε, ο νέος θα αναζητήσει ξανά το βιβλίο, το οποίο, εν τω μεταξύ, δεν έχει πάψει να παράγεται, εφόσον υπάρχει ανθίζει μια αέναα ευδοκιμούσα λογοτεχνική παραγωγή. Πιστεύω, δηλαδή, πως, στην Ελλάδα τουλάχιστον, θα συμβεί αυτό που συνέβη και με το φαστ φουντ. Στην αρχή έζησε μεγάλες δόξες, αλλά οι νέοι γρήγορα το χόρτασαν και στράφηκαν ξανά στο παραδοσιακώς και ελληνικώς τρέφεσθαι.

Έχει επηρεαστεί ο κόσμος από την εποχή της πνευματικής και οικονομικής κρίσης;

Ο κόσμος έχει αναπόδραστα και επικαθοριστικά επηρεαστεί πολλαπλά και ποικιλοτρόπως από την εποχή της οικονομικής κρίσης, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Αλλά πιστεύω και παρατηρώ –και δεν νομίζω πως πρόκειται για μία απλώς υποκειμενική διαπίστωση- πως αυτή ακριβώς η οικονομική κρίση έδειξε τη χιμαιρική φύση της ύλης και του υλιστικού και ανεξέλεγκτα καταναλωτικού τρόπου ζωής. Εξ’ ου και ο κόσμος, ο σκεπτόμενος κόσμος, έχει στραφεί προς το πνεύμα, παράγωγο του οποίου είναι η τέχνη εν γένει και η ειδικότερα λογοτεχνία που μας αφορά.

Υπάρχουν κάποια μυστικά που θα θέλατε να πείτε στους γονείς ως εκπαιδευτικός για να αγαπήσει το παιδί του το βιβλίο;

Λυπάμαι που το λέω, αλλά μυστικά δεν υπάρχουν ούτε μυστικές συνταγές. Ναι, σίγουρα, το να διαβάζει ο ίδιος βιβλία, το να αγοράζει ή να δανείζεται βιβλία, το να δωρίζει στο παιδί του κάποιες φορές και βιβλία παράλληλα με τα παιχνίδια –κακά τα ψέματα, κι αυτά χρειάζονται για μια φυσιολογική παιδική ηλικία-, το να επισκέπτεται βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία και να παρίσταται σε βιβλιοπαρουσιάσεις μαζί με το παιδί του είναι μερικοί τρόποι, ώστε να εξοικειωθεί το παιδί με το βιβλίο.
Αλλά κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα και η αλήθεια είναι πως σε μερικά παιδιά με εκ βάθρων θετική σκέψη η λογοτεχνία δεν ταιριάζει. Μπορεί να την ανακαλύψουν αργότερα ως ενήλικες, αλλά σίγουρα κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξαναγκάζει ένα παιδί να διαβάσει, γιατί σε αυτή την περίπτωση μπορεί να επιτύχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιθυμεί.
Από τα δικά μου παιδιά, για παράδειγμα, ο μεγάλος μου, αν και μεγάλωσε μέσα στα βιβλία, είχε από την αρχή και εξακολουθεί να έχει μηδαμινή σχέση με το λογοτεχνικό βιβλίο, ενώ η μικρή, αν και παθιασμένη και με την τεχνολογία που λέγαμε πιο πάνω, είναι και φανατική αναγνώστρια. Δυο παιδιά που μεγάλωσαν στο ίδιο κατάσπαρτο με βιβλία περιβάλλον έχουν αναπτύξει μια εντελώς διαφορετική αναγνωστική συμπεριφορά.
Άρα, το μόνο που μπορεί να κάνει ένας γονιός είναι να αγαπά ο ίδιος το βιβλίο και να εύχεται πως κάποια στιγμή η εικόνα του θα λειτουργήσει στο παιδί του ως πρότυπο. Και πάλι, ούτε αυτό είναι απαραίτητο, γιατί κάθε παιδί έχει τη δική του αποστολή στη ζωή, που μπορεί να διαφέρει από αυτή του γονιού του.

Σε ποια πρόσωπα των ηρώων σας βλέπουμε στοιχεία του εαυτού σας;

Χμ, δύσκολη ερώτηση. Σε όλα; Ναι, σε όλα. Σε κάποια πρόσωπα νομίζω πως έχω διοχετεύσει άθελά μου περισσότερα στοιχεία, σε άλλα μόνο ψήγματα, αλλά σίγουρα κάθε ήρωάς μου, ακόμη και ο πιο σκαιός και αντιπαθής, κουβαλάει μέσα του και λίγο Φανή Κεχαγιά.

Ποια η σχέση σας με το διαδίκτυο και τα social media. Βοηθούν τους συγγραφείς;

Προσπαθώ να διατηρώ συνετή σχέση με το διαδίκτυο και τα social media και θέλω να πιστεύω πως τα ελέγχω και δε με ελέγχουν.
Εννοείται πως είναι ένα απίστευτο εργαλείο αναζήτησης πληροφοριών καίριας σημασίας για έναν συγγραφέα. Αν μάλιστα αναλογιστούμε πως σε περασμένα χρόνια ο συγγραφέας, έπρεπε να επισκεφτεί ακόμη και απομακρυσμένες βιβλιοθήκες και αρχεία και να συλλέξει με τρόπο χρονοβόρο και κοπιαστικό το υλικό του, οφείλουμε να ομολογήσουμε πως οι σύγχρονοι συγγραφείς είμαστε απίστευτα τυχεροί και ευνοημένοι.

Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τις εκδόσεις ΕΞΗ και για τη συνεργασία σας. Πόσο εύκολο είναι να βρει κάποιος συγγραφική στέγη;

Δεν μπορώ να μιλήσω γενικά για τους άλλους συγγραφείς. Προφανώς κάποιοι βρήκαν εύκολα συγγραφική στέγη, κάποιοι δυσκολεύτηκαν. Σίγουρα, αν κάποιος βιάζεται, υπάρχει πάντα η επιλογή της αυτοέκδοσης με κάποια από τις πολλές και προφανώς αξιόλογες σε αυτόν τον τομέα εκδοτικές.
Όσο αφορά εμένα, είχα από την αρχή αποφασίσει πως δε με ενδιαφέρει ούτε η αυτοέκδοση ούτε ακόμη η μερική χρηματοδότηση του βιβλίου μου και πως θα περιμένω όσο χρειάζεται μέχρις ότου κάποιος εκδότης ενδιαφερθεί εξολοκλήρου για το βιβλίου μου.
Και περίμενα αρκετά, τουλάχιστον τρία τέσσερα χρόνια, αλλά ο εκδότης βρέθηκε στο πρόσωπο της Ισμήνης Λαμπροπούλου, η οποία αγάπησε το βιβλίο από την αρχή. Για όλα τελικά απαιτείται πίστη και υπομονή, γιατί ο χρόνος έχει δικούς του νόμους στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί. Οι εκδόσεις Έξη αγκάλιασαν το βιβλίο μου και το φρόντισαν στην παραμικρή του λεπτομέρεια. Η συνεργασία μου μαζί τους είναι για μένα μεγάλο σχολείο, γιατί, ως πρωτοεμφανιζόμενη, είχα πολλά να μάθω για τον μόχθο και τις διεργασίες που απαιτούνται, προκειμένου ένα κείμενο να πάρει σάρκα και οστά και να γίνει βιβλίο και, εννοείται, πως ακόμη μαθαίνω.
Γι’ αυτό ευχαριστώ την Ισμήνη Λαμπροπούλου και τις εκδόσεις Έξη που εμπιστεύτηκαν το βιβλίο και που το θεωρούν βιβλίο μας. Επιπλέον, τους ευγνωμονώ για τον άψογο επαγγελματισμό που καρπός του είναι το αισθητικό αποτέλεσμα του «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις».

Θέλετε να δώσετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες του femalevoice.gr;

Να διαβάζετε αχόρταγα, γιατί, όσο υπάρχουν αναγνώστες, θα υπάρχουν και βιβλία –βέβαια, πρόκειται και για μία αμφίδρομη σχέση και ο αφορισμός ισχύει και αντίστροφα. Και, όσοι από εσάς μπορείτε, να αγοράζετε τα βιβλία σας, γιατί το βιβλίο στηρίζει έναν ολόκληρο τομέα στην οικονομική ζωή της χώρας μας, στον οποίο, αν επενδύσουμε, μόνο κερδισμένοι θα βγούμε ως χώρα.
Αλλά, επειδή, στη βαθύτερη ουσία του το βιβλίο παραμένει ένα πνευματικό αγαθό, αποκτήστε τα βιβλία σας με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας, με αγορά, δανεισμό ή ανταλλαγή και αγαπήστε τα. Υπάρχουν ένα σωρό βιβλία εκεί έξω για όλες τις προτιμήσεις και σίγουρα υπάρχει το ιδανικό βιβλίο για τον καθένα, που περιμένει να αποκαλυφθεί.

Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασίου

Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.