Σοφία Δημοπούλου: “Πώς υφαίνεται ο χρόνος”

Στο πέμπτο μυθιστόρημα της η Σοφία Δημοπούλου διερευνά τις αντοχές του χρόνου. Τι συμβαίνει με το παρελθόν; Επανέρχεται κάποτε ή είναι καταδικασμένο στη λήθη; Μέσα από την ιστορία που ξετυλίγεται στο βιβλίο της “Πώς υφαίνεται ο χρόνος”, η συγγραφέας υποστηρίζει με σθένος πως το παρελθόν επιστρέφει. Για να μας δείξει τα λάθη μας, να μας θυμίσει τα σωστά που έγιναν και το πού αυτά μας οδήγησαν, να μας δώσει δύναμη κι ελπίδα, να μας υπενθυμίσει πως ό,τι ζούμε το έχουμε βιώσει πάλι και ίσως κάποια στιγμή το βρούμε ξανά μπροστά μας…Η Σοφία Δημοπούλου μίλησε στη Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασιου για το νέο της μυθιστόρημα που έχει κρυμμένη μέσα του ιστορία,αλλά και για μεγάλες αλήθειες της ζωής της.

Πώς υφαίνεται ο χρόνος ,από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο;
Eίναι ένα βιβλίο εποχής με φόντο την Αθήνα του τέλους του 19ου αιώνα. Η μυθοπλασία εξελίσσεται σε δυο χρόνους και έχει δυο κεντρικές ηρωίδες. Η σύγχρονη, η Νάνα, μέσα από ένα παλιό χειρόγραφο, ανακαλύπτει την ιστορία της άλλης ηρωίδας, της Ανθής , που έζησε στο τέλος του 19ου αιώνα και προκαταλήψεις εκείνης της εποχής της στέρησαν τα πάντα, ακόμα και το δικαίωμά της στη μητρότητα. Η Νάνα, εμπλεκόμενη συναισθηματικά με την ιστορία της Ανθής θα μεταμορφωθεί ψυχικά και θα πάρει μαθήματα για τη δική της ζωή. Το βιβλίο «Πώς υφαίνεται ο χρόνος» είναι ένα βιβλίο για την πάλη του γυναικείου φύλου, για την αγάπη μέσα στο χρόνο, για όλα όσα αξίζουν να κρατιούνται σταθερά στη ζωή. Ταυτόχρονα μας γυρίζει πίσω στα ιστορικά γεγονότα του 19ου αιώνα μέσα από τη σύγχρονη ματιά μας, για να ανακαλύψουμε την επίδραση του παρελθόντος στο παρόν μας.

Κρίσεις πανικού. Γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν;

Οι κρίσεις πανικού είναι μια ασθένεια της σύγχρονης εποχής. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουμε – έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη στενωπό-, γιατί δεν ζούμε σύμφωνα με τις δικές μας επιθυμίες, αλλά σύμφωνα με τα ατέλειωτα «πρέπει» του κοινωνικού περιβάλλοντος. Ζούμε με διαρκή ψυχολογική πίεση, με αμφιταλάντευση και ενδοψυχικές συγκρούσεις, διχασμένοι ανάμεσα σε αντικρουόμενες επιλογές. Στα παλαιότερα χρόνια οι κρίσεις πανικού ήταν λιγότερες, αφενός γιατί προτεραιότητα στη ζωή ήταν η επιβίωση, προτεραιότητα που δεν άφηνε πολλά περιθώρια για ενδοσκόπηση και επιπλέον οι περισσότεροι άνθρωποι αποδέχονταν τα κοινωνικά δεδομένα και έχτιζαν τη ζωή τους σύμφωνα με αυτά. Εξάλλου η επαφή με τη φύση, που εμείς έχουμε χάσει, τους αποφόρτιζε και τους έδειχνε την όμορφη και ελπιδοφόρα πλευρά της ζωής.

Ιστορικά πρόσωπα στο νέο σας βιβλίο. Πόσο εύκολο είναι να ενταχθούν ιστορικές μορφές μέσα στο μυθιστόρημα;

Τα ιστορικά πρόσωπα εντάσσονται στη μυθοπλασία με ένα συγκεκριμένο τρόπο· σεβασμό στην προσωπικότητα και το χαρακτήρα του ανθρώπου, όπως παρουσιάζεται μέσα από τις πηγές και πιστή απόδοση των γνωστών ιστορικών γεγονότων και του χρόνου και τρόπου που αυτά συνέβησαν. Σεβασμό δηλαδή στην Ιστορία.

Ο χρόνος πως υφαίνεται τελικά;

Με αγώνα, με δάκρυα, με ξαφνικές χαρές, με αίμα, με πάλη, με ελπίδες, με όνειρα, με διαψεύσεις, με όλα αυτά τέλος πάντων που συνθέτουν τη ζωή των ανθρώπων.

Πώς γεννήθηκε το βιβλίο;

Ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για το χρόνο και το παρελθόν. Γιατί μαθαίνουμε Ιστορία, γιατί ξαναγυρνάμε πίσω στα παλιά γεγονότα και τι όφελος αποκομίζουμε τελικά από αυτή την αναδρομή; Ποια αξία έχει το παρελθόν αν δεν μας δίνει κάποια βοήθεια για να χειριστούμε τα γεγονότα του παρόντος; Όλα αυτά τα ερωτηματικά ήθελα να τα απαντήσω μέσα από μια μυθοπλασία που όμως βασίζεται και σε πολλά πραγματικά γεγονότα αλλά και στην επίσημη Ιστορία του τόπου μας.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ήρωας;

Η Νάνα, γιατί είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα σύγχρονης γυναίκας· διχασμένη ανάμεσα στην καριέρα και την «υποχρέωση» που της έχει επιβάλει η κοινωνία να είναι ικανή μάνα και σύντροφος, φοβισμένη για τις επιλογές της, υποχρεωμένη να υπηρετεί την εικόνα της, αγχώδης, αλλά και πεισματάρα. Ο  χαρακτήρας της αντιπροσωπεύει πολλές γυναίκες και εμπεριέχει κι ένα κομμάτι κι από εμένα την ίδια
.
Η Νανά είναι το πρόσωπο κλειδί;

Η Νάνα είναι αυτή που ξεκλειδώνει την ιστορία και φτάνει κάποια στιγμή με τον τρόπο της να την κατευθύνει κιόλας. Κατ’ αυτήν την έννοια είναι και το πρόσωπο κλειδί. Δεν είναι όμως και η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, που για μένα είναι η Ανθή, η γυναίκα που έζησε μια δύσκολη ζωή στην Αθήνα του 19ου αιώνα και η ιστορία της καθόρισε τη ζωή της ίδιας της Νάνας.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας;

Δεν είναι ένας, είναι πάρα πολλοί και όλοι άφησαν ένα μικρό στίγμα στην ψυχή μου μέσα από το έργο τους. Αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον, θα έλεγα τον Καζαντζάκη. Η «Ασκητική» του είναι έργο που με έχει επηρεάσει βαθύτατα και επιστρέφω πολλές φορές σ’ αυτή.
Τι φοβάστε;

Να χάσω την ευαισθησία και την ανθρωπιά μου. Τη δυνατότητα να κλαίω και ν’ αγαπώ. Φοβάμαι κι άλλα βέβαια, πιο απλά· τα ασανσέρ, τους κλειστούς χώρους, την απώλεια των αγαπημένων μου προσώπων. Άλλους φόβους μου τους παλεύω, σε άλλους παραδίδομαι.

Τι αγαπάτε;

Πρώτα και πάνω απ’ όλα τα παιδιά μου. Αγαπώ  όμως πολύ και τα βιβλία, τη μουσική, την τέχνη γενικά, τους χαμογελαστούς ανθρώπους.

Τι σας αγχώνει;

Ο χρόνος που περνάει και ποτέ δεν μου
φαίνεται αρκετός να κάνω όλα όσα έχω στο μυαλό μου, μικρά καθημερινά και επαγγελματικά πράγματα έως σχέδια για το μέλλον.

Τι σας ξεκουράζει;

Να διαβάζω ακούγοντας οργανική μουσική. Αυτή είναι η μικρή καθημερινή μου απόδραση.

Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασιου
Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.