«Τα δέντρα»

Αφορμή γι αυτά τα λόγια είναι η νεοαποκτηθείσα πασχαλιά μου. Ο νέος μου έρωτας… κάθε μια ώρα βγαίνω στη βεράντα, τη χαϊδολογώ, μυρίζω τα μωβ ντελικάτα λουλουδάκια της και της μιλάω… ναι το ομολογώ ότι μιλάω σε όλα τα φυτά μου !! Τι τους λέω δεν μπορώ να σας μαρτυρήσω, πάντως τους λέω αυτά που δεν θα τολμούσα να πω στους ανθρώπους…
Εγώ και τα δέντρα είχαμε πάντα μια ιδιαίτερη σχέση, από τα μικράτα μου. Μέχρι τα πέντε μου χρόνια μεγάλωσα σε χωριό μαζί με τη γιαγιά μου, μια θαυμάσια γυναίκα με «μαγικές» όπως πίστευα τότε δυνάμεις. Κι εκείνη μιλούσε στα δέντρα, μου έλεγε ότι ήταν ζωντανά και είχαν ψυχή, ότι ένιωθαν το άγγιγμα και καταλάβαιναν ποιος τα αγαπάει… κι αν τα αγαπούσες αληθινά τότε κι εκείνα σε αντάμειβαν με υπέροχα λουλούδια και ζουμερούς καρπούς. Είχαμε πολλά διαφορετικά δέντρα στη αυλή μας , δέντρα για τους καρπούς τους, κορομηλιά, αχλαδιά, συκιές, μουριές, μουσμουλιά, ροδιές, και δέντρα που απλά είχαν φυτρώσει πριν πολλά χρόνια από μόνα τους  σε κάποιο ξεχασμένο σημείο και τώρα στην ανθοφορία τους μας ανταπέδιδαν την αγάπη που τους δείχναμε. Στα τελευταία ανήκαν οι τρεις πασχαλιές που είχαμε, δυο μωβ και μια λευκή και οι τρεις τεράστιες ακακίες. Τον παππού μου δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω… είχα όμως ένα απτό καθημερινό σημάδι της παρουσίας του κι αυτό ήταν το βαθούλωμα από το χαλινάρι του αλόγου του στον κορμό της μεγαλύτερης ακακίας, εκεί το έδενε κάθε φορά που γύριζε σπίτι. Την εποχή που άνθιζαν οι πασχαλιές και οι ακακίες ζαλιζόσουν από τα αρώματα, έπεφταν τα άνθη με το αεράκι κι εγώ από κάτω χόρευα στη φανταστική μου μουσική. Κάτω από τη μεγάλη ακακία είχαμε συμφωνήσει με τη γιαγιά μου να χτίσω το δικό μου σπίτι όταν θα  μεγάλωνα, φτιαγμένο με πέτρα και ξύλο για να είναι σταθερό και ζεστό και με μεγάλα παράθυρα για να αντικρίζω κάθε αυγή τα θαύματα της φύσης.
Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ έγινα ένα παιδί της πόλης. Τα δέντρα αντικαταστάθηκαν από τα βιβλία, μεγάλη αγάπη κι αυτή αλλά διαφορετική.  Στις σχολικές εκδρομές στο Αλκαζάρ κάποια στιγμή σταμάτησα να πηγαίνω γιατί ο γιατρός μου διέγνωσε αλλεργία στο ρετσίνι και στο χόρτο... αλλεργική στο πράσινο εγώ που μικρούλα ζούσα με αυτό !! Το σπιτάκι κάτω από την ακακία δεν αξιώθηκα να το χτίσω ποτέ… το αντικατέστησα με μεγάλο διαμέρισμα και με γραφείο με μάρμαρο και γυάλινες τζαμαρίες. Το βαρύ άρωμα από τις ακακίες αντικαταστάθηκε κι αυτό με επώνυμα γαλλικά αρώματα και τα μωβ άνθη της πασχαλιάς με επώνυμα ρούχα σε μωβ αποχρώσεις.
Η Ψυχούλα μας όμως δεν ξεχνά !! Μετά από πολλά χρόνια τα βαθιά μας αισθήματα απελευθερώνονται, απαιτούν να ζήσουν ξανά, να ανασάνουν… Κι ήρθε ο καιρός που με τη στήριξη του συντρόφου μου, αντάλλαξα το γραφείο με τα μάρμαρα με μερικά στρέμματα δέντρα, ροδακινιές και αμυγδαλιές, δεντράκια που μεγάλωσα σαν μωρά παιδιά, που τους μιλώ και τα κανακεύω ένα ένα ξεχωριστά κι αυτά σε ένδειξη αγάπης μας χαρίζουν τους πολύτιμους καρπούς τους. Και  ποιος  ξέρει ? Ίσως κάποιο πρωινό ξυπνήσω στο σπίτι κάτω από την ακακία που με περιμένει  αγέρωχη ακόμα με το σημάδι από το άλογο …
Ανθή Τσιτσιά   
9.4.2019


Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.