Η Χριστίνα Γεωργίου και η ασημένια σφαίρα της στο femalevoice.gr

"Ίσως η συγγραφή είναι για εμένα ένας ακόμα τρόπος να κρατήσω ζωντανό το παιδί μέσα μου"μας λέει η Χριστίνα Γεωργίου στη συνέντευξή της στο περιοδικό femalevoice και μας μιλάει για το βιβλίο της "ασημένια σφαίρα"αλλά και για όλα όσα την απασχολούν.

Πώς οδηγηθήκατε στη συγγραφή;

Το πρώτο σκούντημα για να γράψω ήρθε από τον αδελφό μου. Του είχα στείλει κάποια κείμενα που τότε χρειαζόταν για τη δουλειά του. Αυτός ήταν που με προέτρεψε να ασχοληθώ περισσότερο. Όταν λοιπόν μια φίλη μου μου έστειλε για το λινκ για το κάλεσμα των Συμπαντικών Διαδρομών είπα γιατί όχι; Τουλάχιστον ας το δοκιμάσω.
Μέσα από τον συγκεκριμένο εκδοτικό βρήκα ουσιαστικά το πεδίο πάνω στο οποίο ακριβώς ήθελα να γράψω.  Πάντοτε ένιωθα μια έλξη για τη Λογοτεχνία του Φανταστικού. Θεωρώ ότι ανοίγει πόρτες στον αναγνώστη διευρύνοντας τους ορίζοντές του την ίδια στιγμή που παρέχει στο συγγραφέα μια απίστευτη ελευθερία να ονειρευτεί και να εκφραστεί. Τουλάχιστον αυτός είναι ο τρόπος που νιώθω εγώ.
Ίσως η συγγραφή είναι για εμένα ένας ακόμα τρόπος να κρατήσω ζωντανό το παιδί μέσα μου.

«Ασημένια σφαίρα» Μιλήστε μας για το βιβλίο σας.

Ξεκινώντας να γράφω την Ασημένια Σφαίρα είχα στο μυαλό μου μια ιστορία που ξεκινάει στο δικό μας κόσμο και ανοίγει ουσιαστικά σε έναν ή περισσότερους φανταστικούς. Αφηγείται ουσιαστικά ένα κομμάτι από τη ζωή ενός ανθρώπου απόλυτα ορθολογιστή που καταφέρνει να γίνει ένας καταπληκτικός παραμυθάς.
Η πρώτη εικόνα είναι αυτή ενός μικρού σπιτιού στο δάσος. Εκεί συναντιούνται δυο γενιές. Ο Γιόχαν και ο εγγονός του ο Φρέντρικ.
Η ιστορία της Ασημένιας Σφαίρας είναι η ιστορία που έρχεται να μάθει ο Φρέντρικ όταν τα γεγονότα της ζωής του θα τον φέρουν αντιμέτωπο με πρωτόγνωρες για αυτόν εξελίξεις. Είναι μια ιστορία από τα νιάτα του Γιόχαν. Σε έναν άλλον κόσμο. Που θα συντρίψει οριστικά τον μέχρι τότε ορθολογισμό του. Θα βρει τον έρωτα και θα ζήσει τον κίνδυνο που θα φέρει αυτός μαζί του. Όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για όλους όσους εμπλέκονται σε αυτή την ιστορία.
Πίσω, στη σχετική ασφάλεια του μικρού σπιτιού ο Φρέντρικ ακούει. Ακούει και συνειδητοποιεί ότι η δική του ζωή δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη.
Στόχος μου όταν γράφω είναι να δημιουργώ εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη. Εικόνες και συναισθήματα. Την ίδια στιγμή η πλοκή θέλω να είναι τέτοια που να προκαλεί κάποιον να μάθει τη συνέχεια.
Αυτοί ήταν οι δύο άξονες πάνω στους οποίους κινήθηκε ουσιαστικά και η Ασημένια Σφαίρα μαζί με επιρροές από τον Στέφεν Κίνγκ, βιβλία του οποίου διάβαζα την περίοδο που έγραφα.

Γιατί σας ενέπνευσε ένας λυκάνθρωπος;

Η αρχική ιδέα ήταν ουσιαστικά να γράψω ένα διήγημα σαν συμμετοχή στην Ανθολογία των Συμπαντικών Διαδρομών Η Κατάρα του Ασημένιου Φεγγαριού.  Έτσι ουσιαστικά ξεκίνησε η ιδέα της ασημένιας σφαίρας που είναι το αντικείμενο που συνδέει ουσιαστικά τους δύο κόσμους και φυσικά των λυκανθρώπων.
Πέρα από αυτό ωστόσο νομίζω ότι πάντα με γοήτευαν τα πλάσματα του υπερφυσικού. Κάθε μορφής. Οι λυκάνθρωποι είναι κατά κάποιο τρόπο αυτό το είδος που είναι πιο κοντά στον άνθρωπο. Μια περισσότερο γήινη εκδοχή ενός πλάσματος που οι ικανότητες του ξεπερνάνε τα ανθρώπινα όρια. Την ίδια στιγμή η σύγχρονη οπτική θέλει αυτά τα πλάσματα περισσότερο εξευγενισμένα σε σχέση με το παρελθόν. Αποτέλεσμα της εξημέρωσης της νύχτας; Ίσως. Σε εμένα πάντως δίνει τη δυνατότητα να παίξω με την ιδέα όχι μόνο του ποιος «είμαι» αναγκαστικά από τη φύση μου, αλλά και του ποιος θέλω να «είμαι». Η έννοια αυτής της επιλογής είναι σημαντική στον τρόπο με τον οποίο βλέπω και χειρίζομαι τους λυκανθώπους
.
Διαβάζουν οι νέοι;

Πιστεύω ότι είναι αρκετοί οι νέοι που διαβάζουν. Ίσως περισσότερο από το παρελθόν. Βλέπω με χαρά εφήβους να κρατάνε στα χέρια τους βιβλία. Νομίζω επίσης ότι η Λογοτεχνία του Φανταστικού βρίσκει το κοινό της και στη χώρα μας.

Τι βιβλία διαβάζετε;

Μπορώ να διαβάσω βιβλία από διαφορετικά είδη αρκεί – δεν θα πω να είναι καλά γιατί αυτό εντέλει είναι υποκειμενικό – αλλά να έχουν κάτι που θα μου τραβήξει το ενδιαφέρον. Είτε αυτό βρίσκεται στην ίδια την ιστορία ή το θέμα του βιβλίου, είτε στον τρόπο γραφής του συγγραφέα. Το διάβασμα ήτανε άλλωστε πάντα μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες.
Αυτό το διάστημα για παράδειγμα διαβάζω το βιβλίο που αναφέρεται στη δομή και την εξέλιξη του σύμπαντος παράλληλα με μια συλλογή διηγημάτων από το χώρο την Λογοτεχνίας του Φανταστικού. Ο τελευταίο χώρος, όπως είναι φυσικό έχει τραβήξει από πολύ νωρίς το ενδιαφέρον μου. Χαίρομαι ιδιαίτερα που τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται στην Ελλάδα με αξιόλογα έργα από Έλληνες συγγραφείς και πιστεύω μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό.

Έχετε έναν συγγραφέα που θαυμάζετε για το έργο του;

Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση. Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που θαυμάζω για διαφορετικούς λόγους τον καθένα. Θα επιλέξω δύο από αυτούς.
Ο πρώτος είναι ο Τόλκιν. Διάβασα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου και σε κάθε ανάγνωση από τότε συνειδητοποιώ καινούργια πράγματα. Πέρα από αυτό όμως θεωρώ ότι δεν έχτισε απλά έναν κόσμο που λειτουργεί σαν σκηνικό για τη δράση, αλλά ένα καινούργιο ολοκληρωμένο σύμπαν με απίστευτο βάθος και τη δική του ιστορία ή μυθολογία αν θέλετε. Αυτό είναι κάτι που εκτιμώ αφάνταστα στο χώρο της λογοτεχίας του φανταστικού.
Ο δεύτερος είναι ο Ασίμοφ. Μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο και με διαφορετικό τρόπο στη Γαλαξιακή Αυτοκρατορία πετυχαίνει ουσιαστικά το ίδιο πράγμα με τον Τόλκιν. Να δημιουργήσει ένα σύμπαν το οποίο δεν είναι στεγνό, αλλά αντίθετα έχει τη δική του ύπαρξη, συνδέοντας γεγονότα του παρελθόντος με ότι συμβαίνει στην κεντρική ιστορία ως αποτέλεσμα μιας εξέλιξης που έχει λογική σύνδεση. Μέσα στην οποία ο αναγνώστης μπορεί να όχι μόνο να χαθεί, αλλά και να αναρωτηθεί.

Ποσό απαραίτητη είναι η έκφραση των συναισθημάτων στη ζωή μας;

Ουσιαστικά θεωρώ ότι είναι το άλφα και το ωμέγα για μία υγιή και ευτυχισμένη ζωή. Κλείνοντας τα συναισθήματα μέσα μας απομακρυνόμαστε όχι μόνο από τον κοινωνικό μας περίγυρο αλλά και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Εγκλωβιζόμαστε σε αυτά νιώθωντας ολοένα και περισσότερο καταπιεσμένοι.
Η γραφή είναι ένας τρόπος να εκφράσει κάποιος τα συναισθήματά του. Για εμένα προσωπικά λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο απελευθερωτικά. Δεν είναι ο μόνος. Υπάρχει η μουσική, ο χορός, η άσκηση. Όλοι θα πρέπει να βρούμε έναν υγιή τρόπο να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Αυτός δεν είναι απαραίτητα λεκτικός.

Το βιβλίο σας στο τέλος ,μας προετοιμάζει για συνέχεια στην ιστορία. Είναι αλήθεια;

Επέλεξα αυτό το τέλος γιατί πραγματικά το θεώρησα όμορφο. Πίστευα επίσης ότι στο κλείσιμο της ιστορίας της Ασημένιας Σφαίρας μια καινούργια αρχή ταίριαζε καθώς ερχόταν σαν απόλυτα λογική συνέπεια της ιστορίας έτσι όπως εξελίσσεται.
Αν θέλω να γράψω μια συνέχεια; Ναι. Θα μου άρεσε να διευρύνω τον κόσμο που δημιούργησα στην Ασημένια Σφαίρα. Έχει πιστεύω πολλές δυνατότητες. Εύχομαι κάποια στιγμή να μου δοθεί η ευκαιρία να το κάνω.

Μια ευχή για την νέα χρονιά που έρχεται;

Εύχομαι σε όλους μία καινούργια χρονιά με Υγεία και Αγάπη, γεμάτη Όνειρα που βρίσκουν το δρόμο τους για να γίνουν πραγματικότητα.

Βασιλική Ευαγγέλου Παπαθανασίου

Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.