Ελευθερία Μεταξά:"Η ενοχή και η αθωότητα μπορεί να συνυπάρχουν στο ίδιο άτομο"

Η Ελευθερία Μεταξά είναι η σημερινή καλεσμένη μας στη στήλη των συνεντεύξεων στο femalevoice.gr.Η αγαπημένη μας συγγραφέας μας μίλησε για το νέο της βιβλίο,"Αθώοι ένοχοι"

Ελευθερία Μεταξά γεννήθηκε στο Αιγάλεω το 1970. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, της Δραματικής Σχολής Διομήδη Φωτιάδη και του τμήματος Δημοσιογραφίας του Εργαστηρίου Ελευθέρων Σπουδών ΑΝΤ1.  Εργάστηκε ως ηθοποιός, λαμβάνοντας μέρος σε θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές, ως ασκούμενη δημοσιογράφος στο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 και ως φιλόλογος σε φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης.
Σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή αστυνομικών μυθιστορημάτων, με τη μετάφραση και την επιμέλεια βιβλίων και με μεταγλωττίσεις ξένων τηλεοπτικών σειρών. Είναι μέλος της ΠΕΛ (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) και μιλάει αγγλικά. Το διήγημά της με τίτλο «Το τελευταίο ταξίδι» απέσπασε έπαινο στον 34ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό της ΠΕΛ. Από τις εκδόσεις Ωκεανός κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της Όταν μιλούν τα φεγγάρια, Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά, Μην κοιτάξεις πίσω, Σπασμένος καθρέφτης και Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;, ενώ από τις εκδόσεις Μίνωας το μυθιστόρημα Τα τρία πρόσωπα της Εκάτης.
Ας δούμε τι μας είπε...
Το νέο σας βιβλίο «Αθώοι ένοχοι» είναι ένα υπέροχο αστυνομικό μυθιστόρημα. Μιληστε μας για αυτό.

Στο νέο μου βιβλίο ο αστυνόμος Βαρσάμης και η ψυχολόγος Έλσα Γληνού βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σειρά αποτρόπαιων εγκλημάτων, που όλα τους έχουν ένα κοινό στοιχείο: διαπράχθηκαν με τη χρήση μεσαιωνικών οργάνων βασανισμού. Όσο ο κατάλογος των θυμάτων μεγαλώνει τόσο η ιστορία περιπλέκεται, ενώ δύο αθώοι έφηβοι θα κινδυνεύσουν να πληρώσουν με τη ζωή τους την εκδικητική μανία του δολοφόνου. Τα μόνα στοιχεία που έχουν στα χέρια τους ο Βαρσάμης και η Γληνού είναι η φράση Memento Mortis  που η Έλσα ανακάλυψε στο ημερολόγιο ενός από τα θύματα, της Ζωής Κομνηνού, και η απρόσμενη διαπίστωση του αστυνόμου Γιαβρόγλου που αναφωνεί έντρομος: «Ήταν όλοι τους αθώοι». Στο βιβλίο το βασικό θέμα είναι η απονομή δικαιοσύνης και η αυτοδικία, ενώ παράλληλα θίγονται και άλλα ζητήματα όπως η μητρική αγάπη, η αυτοθυσία, οι ολέθριες συνέπειες του μίσους και η ατομική ευθύνη.

Αθώοι ένοχοι» πολύ δυνατός τίτλος. Υπάρχουν αθώοι και συνάμα ένοχοι;

Η ενοχή και η αθωότητα μπορεί να συνυπάρχουν στο ίδιο άτομο, ανάλογα με την ηθική και τα κίνητρα των πράξεων του. Νομίζω ότι τα όρια ανάμεσά τους δεν είναι τελικά τόσο εμφανή όσο νομίζουμε. Πρέπει να σκάψουμε βαθιά στην ψυχή ενός ανθρώπου, στο παρελθόν του και στις εμπειρίες του για να αποφανθούμε τελικά αν είναι αθώος ή ένοχος. Οι νόμοι κάποιες φορές δεν στέκονται αρωγοί στην ουσιαστική απονομή της δικαιοσύνης κι αυτό δημιουργεί το αίσθημα της αδικίας και τη δίψα για δικαίωση και εκδίκηση.

Ποιο ερέθισμα στάθηκε αφορμή για τη συγγραφή του Αθώοι ένοχοι;

Αφορμή για το συγκεκριμένο βιβλίο στάθηκε μια συζήτηση με φίλους σχετικά με το ζήτημα της αυτοδικίας. Αυτή η συζήτηση μου γέννησε την ιδέα της ιστορίας και με έβαλε να σκεφτώ ξανά κάτι που συχνά με έχει προβληματίσει: Ποιος είναι αυτός, τελικά, που αποφασίζει τι είναι δίκαιο και τι όχι; Οι άγραφοι νόμοι είναι πιο δυνατοί από τους γραπτούς στη συνείδηση των ανθρώπων;  Πού μπορεί να οδηγηθεί κάποιος για να αποδώσει δικαιοσύνη, όταν πιστεύει ότι ένα έγκλημα έμεινε ατιμώρητο; Ποια είναι η στάση της κοινής γνώμης σε τέτοια ζητήματα; Πολλά τα ερωτήματα και δύσκολες οι απαντήσεις.

Σε ποιο στοιχείο απ’ όλα  όσα έχει το βιβλίο σας ,την αστυνομική δράση, τη περιπέτεια, το μυστήριο δώσατε περισσότερο χώρο να αναπτυχθεί;

Νομίζω ότι και τα τρία στοιχεία συνυπάρχουν αρμονικά στο βιβλίο, ώστε να δημιουργούν το απαραίτητο για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα κλίμα και να κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Όταν γράφετε είστε συναισθηματικά φορτισμένη;

Κάτι τέτοιο πιστεύω πως είναι αναπόφευκτο, αφού για να υπάρχει αλήθεια στην ιστορία ο συγγραφέας πρέπει να αφουγκραστεί προσεκτικά τους ήρωές του, να καταλάβει τα συναισθήματά τους, να τους «νιώσει». Όταν γράφω, μου αρέσει να «σκηνοθετώ» τις σκηνές του βιβλίου, να προσπαθώ να τις φανταστώ να ζωντανεύουν μπροστά μου. Αυτό από μόνο του δημιουργεί μια συναισθηματική φόρτιση, που παράλληλα όμως είναι λυτρωτική και ιδιαίτερα δημιουργική.

Όταν φτάνει το τέλος της ιστορίας ποια συναισθήματα νιώθει ο συγγραφέας;

Όταν γράφω τη λέξη «Τέλος», τα συναισθήματα που με κατακλύζουν είναι ανάμεικτά. Απ’ τη μία πλευρά υπάρχει η χαρά για την ολοκλήρωση του βιβλίου, από την άλλη όμως αισθάνομαι λύπη καθώς πρέπει να αποχωριστώ τους ήρωες με τους οποίους «έζησα» μαζί για αρκετούς μήνες, ταξιδέψαμε παρέα ο ένας στον νου και την ψυχή του άλλου.  Νομίζω πως το κυρίαρχο συναίσθημα είναι μια απέραντη συγκίνηση, γιατί επιτέλους «γεννήθηκε» ένα ακόμη παιδί μου. Από κει και πέρα, αρχίζει η αγωνία για το μέλλον του παιδιού αυτού.

Τι σας εμψυχώνει;

Με εμψυχώνει ιδιαίτερα η ανταπόκριση των αναγνωστών. Όταν ακούω ή διαβάζω ότι κάποιο από τα βιβλία μου άγγιξε την ψυχή όσων το διάβασαν, ότι αφέθηκαν να παρασυρθούν στο μυστήριο και στην αγωνία που κρύβονται μέσα στις σελίδες τους, παίρνω κουράγιο και δύναμη για να συνεχίσω να γράφω. Επίσης, δεν θα μπορούσα να παραλείψω την ενθάρρυνση που μου δίνει η οικογένειά μου και την εμπιστοσύνη που μου δείχνει ο εκδοτικός μου οίκος, οι εκδόσεις Μίνωας.

Έχετε γράψει ευχαριστίες από καρδιάς για όλους αυτούς που αγαπάτε και σας αγαπούν. Φαίνεστε άνθρωπος συναισθηματικός που δίνει αγάπη. Μιλήστε μας για σας

Μα υπάρχει τίποτε καλύτερο στη ζωή από το να δίνεις και να παίρνεις αγάπη; Νομίζω ότι μόνο έτσι μπορούμε να αισθανόμαστε γεμάτοι, πλήρεις. Ναι, είμαι συναισθηματική και εκφράζω τα συναισθήματά μου. Ίσως φταίει το γεγονός ότι μεγάλωσα σε μια οικογένεια που έδινε τόσο σε μένα όσο και στην αδελφή μου αγάπη και φροντίδα. Ποτέ δεν με ενδιέφερε το χρήμα και οι ανέσεις. Μου αρκεί να έχω τόσα ώστε να μην ανησυχώ για το αύριο. Πλούτο θεωρώ την οικογένειά μου και τους φίλους μου και νιώθω πραγματικά ευλογημένη που υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μου. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μήπως συμβεί κάτι σε κάποιον αγαπημένο μου.

Ποιο είναι το βασικό συστατικό ενός καλού βιβλίου κατά την άποψή σας;

Νομίζω ότι το βασικότερο συστατικό ενός καλού βιβλίου είναι να έχει γραφτεί με γλώσσα ρέουσα και απλή (δεν εννοώ απλοϊκή), να βγαίνει από την ψυχή του συγγραφέα και να έχει γνώμονα τον σεβασμό στον αναγνώστη. Όσο καλή και αν είναι η υπόθεση ενός βιβλίου, όταν αντιλαμβάνομαι ως αναγνώστρια ότι ο συγγραφέας χρησιμοποιεί βαρύγδουπες εκφράσεις για να με εντυπωσιάσει ή προσπαθεί να εκβιάσει τη συγκίνησή μου ή δεν έχει κάνει την απαραίτητη έρευνα με αποτέλεσμα να υπάρχουν στην ιστορία ανακρίβειες ή υπερβολές, νιώθω ότι με υποτιμά.

Πώς αποφασίσατε από ηθοποιός να γίνετε συγγραφέας;

Η συγγραφή ήταν κάτι που ονειρευόμουν πάντα στη ζωή μου. Έγραφα από μικρή, αλλά επειδή ήμουν πολύ εσωστρεφής δεν τολμούσα να το αποκαλύψω σε κανέναν. Η υποκριτική με βοήθησε πολύ να εκτεθώ στον κόσμο, να γίνω πιο κοινωνική, να συμβιβαστώ με την απόρριψη (αχ, αυτές οι ακροάσεις!) Όταν γράφω, εξακολουθώ να λειτουργώ ως έναν βαθμό ως ηθοποιός, «παίζοντας» τις σκηνές και προσπαθώντας να καταλάβω αν έχουν τη ζωντάνια και την αλήθεια που θεωρώ απαραίτητα στοιχεία σε ένα βιβλίο. Μου αρέσει πολύ να «σκηνοθετώ» την ιστορία, να αποστασιοποιούμαι και να τη βλέπω ως τρίτο μάτι. Άλλωστε, η ηθοποιία και η συγγραφή βρίσκονται πολύ κοντά η μία στην άλλη, αφού ο ηθοποιός καλείται να ζωντανέψει και να βιώσει τον ρόλο που έπλασε ο συγγραφέας.

Όταν διαβάζετε παλιά βιβλία σας νιώθετε ότι έχετε ωριμάσει; Τώρα θα τα γράφετε διαφορετικά;

Νομίζω ότι σε σχέση με τα πρώτα μου βιβλία η γραφή μου έχει ωριμάσει. Αυτό, άλλωστε, είναι και το ζητούμενο, να μην μένω στάσιμη αλλά να εξελίσσομαι τόσο θεματικά όσο και γλωσσικά. Πρόσφατα ξαναδιάβασα το πρώτο μου βιβλίο, το «Όταν μιλούν τα φεγγάρια» και ομολογώ ότι αν το ξανάγραφα θα άλλαζα κάποια σημεία της πλοκής, αφού κάποιος μπορεί σχετικά εύκολα να βρει τον ένοχο.

Σε καιρούς πανδημίας πως πρέπει να διαχειριστούμε τον εγκλεισμό στο σπίτι μαζί με τα παιδιά μας; Τι τους λέμε;

Πάντα πίστευα ότι στα παιδιά λέμε πάντα την αλήθεια, απλώς -ανάλογα με την ηλικία τους- με τέτοιον τρόπο ώστε να καταλαβαίνουν και να μην τρομάζουν. Ο γιος μου είναι 14 ετών, αρκετά μεγάλος για να του λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Κατανοεί πλήρως την κατάσταση και όσο κι αν δεν του αρέσει ο εγκλεισμός ξέρει ότι δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Συζητάμε πολύ, βλέπουμε ταινίες παρέα, μαγειρεύουμε, μαστορεύουμε στο σπίτι, διαβάζουμε, παίζουμε επιτραπέζια παιχνίδια. Επειδή λόγω φορτωμένου προγράμματος και διαφορετικών ωραρίων προ κορωνοϊού βρισκόμασταν κυρίως τα Σαββατοκύριακα, αυτές οι μέρες είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να είμαστε και οι τρεις μαζί (εγώ, ο άντρας μου και ο γιος μου). Νομίζω ότι για όλους μας αυτή η δύσκολη περίοδος μπορεί να λειτουργήσει θετικά, αφού έχουμε την πολυτέλεια να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον, να περάσουμε μαζί ουσιαστικό χρόνο.

Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασιου
Share on Google Plus

About femalevoice

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.